Peshrawcpiran

موج گسترده‌ی سرکوب در دانشگاه تهران؛ احضار ده‌ها دانشجو به کمیته‌های انضباطی و برخوردهای فراقانونی شروع این موج جدید به وقایع هفته‌ی اول اسفندماه بازمی‌گردد. پیامک‌ها و تماس‌های تلفنی برای احضار به کمیته انضباطی از دوشنبه ۴ اسفندماه ۱۴۰۴ آغاز شد و پس از شروع جنگ، با وجود غیرحضوری بودن دانشگاه، جهش بی‌سابقه‌ای یافت. تماس‌گیرندگان، بدون ارائه هیچ‌گونه مستنداتی، اتهاماتی را به دانشجویان نسبت داده و از آنان خواستند دفاعیه‌های خود را پیش از تشکیل جلسه، به صورت آنلاین به ایمیل دبیرخانه شورای انضباطی ارسال کنند. این در حالی است که این اقدام برخلاف شیوه‌نامه انضباطی دانشجویان (۱۴۰۳) است؛ چرا که تفهیم اتهام، ارائه مستندات و اخذ دفاعیات باید در چارچوب جلسات حضوری کمیته بدوی انجام شود و ارسال دفاعیه از طریق ایمیل، جایگزین قانونی این فرآیند محسوب نمی‌شود. با این حال، دانشگاه وقیحانه به این روند ادامه داده و گزارش‌ها حاکی از آن است که تعداد کثیری از دانشجویان -تا زمان تنظیم این گزارش هویت دست‌کم ۴۰ نفر از آنان را احراز کرده است- به کمیته انضباطی احضار شده‌اند و با اتهام‌های سنگینی همچون «ایجاد بلوا و آشوب»، «عنصر اصلی تجمع غیرقانونی»، «توهین به شعائر ملی و مذهبی»، «سردادن شعارهای ساختارشکنانه»، «اخلال در روند دانشگاه» و موارد مشابه مواجه شده‌اند. یکی از مهم‌ترین موارد قانون‌شکنی در عملکرد کمیته‌های انضباطی دانشگاه تهران، صدور حکم اخراج برای امیرمحمد کریمی و مهیار افتخاری، دانشجویان ورودی ۱۴۰۴ مهندسی پلیمر است. این دو دانشجو پیش‌تر در احکام غیابی به دو ترم محرومیت از تحصیل محکوم شده بودند، اما در ادامه، ناگهان با حکم بدوی اخراج مواجه شدند. امیرمحمد کریمی در زمان صدور این احکام در بازداشت به سر می‌برد و بدون حضور در جلسه کمیته انضباطی، ابتدا به دو ترم محرومیت از تحصیل و سپس به اخراج محکوم شد. کانال‌های تلگرامی منتسب به بسیج که مشغول پرونده‌سازی علیه دانشجویان هستند، نقش مهمی در تغییر حکم این دو دانشجو ایفا کرده‌اند. پس از قانون‌شکنی‌های پی‌درپی کمیته انضباطی دانشگاه تهران در رابطه با تفهیم اتهام، احضار دانشجویان و تغییر فراقانونی احکام صادرشده، جلسات بدوی کمیته از روز چهارشنبه ۲۷ خردادماه آغاز شد؛ اما گزارش‌های دریافتی نشان می‌دهد این جلسات نیز به نوبه خود در تخطی از قانون و شیوه‌نامه انضباطی، عملکردی بی‌سابقه داشته‌اند. در این میان، جولان کانال‌های بسیجی در پرونده‌سازی علیه دانشجویان اهمیت بسیاری دارد. دانشگاه از محتوای این کانال‌ها برای تشکیل پرونده علیه دانشجویان استفاده کرده و بدون تحقیق و تفحص مستقل، همان محتوا را به عنوان مستندات علیه دانشجویان مورد استناد قرار داده است. همزمان، گزارش‌هایی نیز از اعمال محدودیت برای ورود برخی دانشجویان به پردیس‌های دانشگاه و اخذ تعهد از تعدادی از آنان منتشر شده است؛ اقداماتی که در کنار احضارهای گسترده، تصویری روشن از تشدید روندهای امنیتی و انضباطی در دانشگاه تهران ارائه می‌دهد. تا این لحظه، احکام بدوی بسیاری از دانشجویان هنوز صادر نشده است. با این حال، آنچه تاکنون روشن شده، نه صرفاً مجموعه‌ای از تخلفات پراکنده، بلکه الگویی سازمان‌یافته از نقض حقوق دانشجویان، بی‌اعتنایی به شیوه‌نامه انضباطی و تشدید سرکوب در دانشگاه تهران است.