نوگرا

🍃 برکت قرآن ✔️ توفیقِ همراهی با قرآن، نعمتی برای شکرگزاری است! 🔅خداوند از میان بندگانش کسانی را برمی‌گزیند تا دل‌هایشان را با آیات قرآن زنده نگه دارد؛ با حفظ آن و اندیشیدن در معانی‌اش. 📖 این توفیق، منزلتی ارزشمند است؛ نعمتی که نباید آن را عادی و بی‌اهمیت شمرد. چه بسیار کسانی که قرآن را می‌شناسند، اما فرصت یا توفیق پیوندی عمیق با آن را پیدا نمی‌کنند. ▪️ اگر خداوند به تو فرصت داده است که آیاتش را حفظ کنی، در معانی آن‌ها بیندیشی و بکوشی زندگی‌ات را با هدایت آن سامان دهی، این نعمت را تنها مایه افتخار خودت ندان؛ آن را دلیلی برای شکرگزاری بیشتر بدان. ❗️زیرا حفظ آیات، پایان راه نیست؛ تدبر، فهم و عمل نیز از حق قرآن بر انسان‌اند. هرچه بهره‌ات از این کتاب بیشتر می‌شود، شایسته است فروتنی، سپاسگزاری و مسئولیت‌پذیری‌ات نیز بیشتر شود. کسی که توفیق انس با قرآن یافته است، پیش از آنکه به داشته خود ببالد، باید برای این نعمت خدا را شکر کند. 🤲 خدایا، ما را از کسانی قرار بده که دل‌هایشان با آیات تو زنده است، در قرآن می‌اندیشند و به آنچه می‌آموزند عمل می‌کنند؛ و توفیق همراهی با کتابت را از ما مگیر. 📝 تدوین: نوگرا 🆔 @eslahe 👆 لطفاً صفحه امروزت را که گذاشتیم بخوان! #برکت_قرآن

🍃 برکت قرآن ✔️ توفیقِ همراهی با قرآن، نعمتی برای شکرگزاری است! 🔅خداوند از میان بندگانش کسانی را برمی‌گزیند تا دل‌هایشان را با آیات قرآن زنده نگه دارد؛ با حفظ آن و اندیشیدن در معانی‌اش. 📖 این توفیق، منزلتی ارزشمند است؛ نعمتی که نباید آن را عادی و بی‌اهمیت شمرد. چه بسیار کسانی که قرآن را می‌شناسند، اما فرصت یا توفیق پیوندی عمیق با آن را پیدا نمی‌کنند. ▪️ اگر خداوند به تو فرصت داده است که آیاتش را حفظ کنی، در معانی آن‌ها بیندیشی و بکوشی زندگی‌ات را با هدایت آن سامان دهی، این نعمت را تنها مایه افتخار خودت ندان؛ آن را دلیلی برای شکرگزاری بیشتر بدان. ❗️زیرا حفظ آیات، پایان راه نیست؛ تدبر، فهم و عمل نیز از حق قرآن بر انسان‌اند. هرچه بهره‌ات از این کتاب بیشتر می‌شود، شایسته است فروتنی، سپاسگزاری و مسئولیت‌پذیری‌ات نیز بیشتر شود. کسی که توفیق انس با قرآن یافته است، پیش از آنکه به داشته خود ببالد، باید برای این نعمت خدا را شکر کند. 🤲 خدایا، ما را از کسانی قرار بده که دل‌هایشان با آیات تو زنده است، در قرآن می‌اندیشند و به آنچه می‌آموزند عمل می‌کنند؛ و توفیق همراهی با کتابت را از ما مگیر. 📝 تدوین: نوگرا 🆔 @eslahe 👆 لطفاً صفحه امروزت را که گذاشتیم بخوان! #برکت_قرآن

🍃 برکت قرآن ✔️ توفیقِ همراهی با قرآن، نعمتی برای شکرگزاری است! 🔅خداوند از میان بندگانش کسانی را برمی‌گزیند تا دل‌هایشان را با آیات قرآن زنده نگه دارد؛ با حفظ آن و اندیشیدن در معانی‌اش. 📖 این توفیق، منزلتی ارزشمند است؛ نعمتی که نباید آن را عادی و بی‌اهمیت شمرد. چه بسیار کسانی که قرآن را می‌شناسند، اما فرصت یا توفیق پیوندی عمیق با آن را پیدا نمی‌کنند. ▪️ اگر خداوند به تو فرصت داده است که آیاتش را حفظ کنی، در معانی آن‌ها بیندیشی و بکوشی زندگی‌ات را با هدایت آن سامان دهی، این نعمت را تنها مایه افتخار خودت ندان؛ آن را دلیلی برای شکرگزاری بیشتر بدان. ❗️زیرا حفظ آیات، پایان راه نیست؛ تدبر، فهم و عمل نیز از حق قرآن بر انسان‌اند. هرچه بهره‌ات از این کتاب بیشتر می‌شود، شایسته است فروتنی، سپاسگزاری و مسئولیت‌پذیری‌ات نیز بیشتر شود. کسی که توفیق انس با قرآن یافته است، پیش از آنکه به داشته خود ببالد، باید برای این نعمت خدا را شکر کند. 🤲 خدایا، ما را از کسانی قرار بده که دل‌هایشان با آیات تو زنده است، در قرآن می‌اندیشند و به آنچه می‌آموزند عمل می‌کنند؛ و توفیق همراهی با کتابت را از ما مگیر. 📝 تدوین: نوگرا 🆔 @eslahe 👆 لطفاً صفحه امروزت را که گذاشتیم بخوان! #برکت_قرآن

🔖 #هرروزیک_صفحه 📖 فاقْرَءُوا مَا تَيسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ 💫همدم و همراه با قرآن 🤔بخوانید، بیاندیشید وعمل‌کنید 📖 ســـوره : نساء 📄 صفحه : ٨٦ 🆔 @eslahe

📌اولین بهشتیان... ▪️سعید بن جبیر، رحمت الله بر او، فرمودند: "اولین کسانی که به بهشت دعوت می‌شوند، کسانی هستند که در هر حال، خداوند را شکر و حمد می‌گویند. یا به عبارت دیگر، در سختی و آسانی، خداوند را شکر و حمد می‌گویند!" 📚 کتاب "الزهد" اثر ابن مبارک 📝 تدوین: نوگرا 🆔 @eslahe

⁉️مسلمان یا مومن؟! شیخ شعراوی می‌گوید: وقتی در سان‌فرانسیسکو بودم، یکی از خاورشناسان از من پرسید: «آیا هرچه در قرآن شما آمده، درست است؟» گفتم: «قطعاً، بله.» ❓❗️❗️پرسید: «پس چرا خداوند کافران را بر شما مسلط کرده است، درحالی‌که می‌فرماید: «و خداوند هرگز برای کافران بر مؤمنان راهی قرار نمی‌دهد»؟» پاسخ دادم: «چون ما مسلمانیم، نه مؤمن!» تفاوت میان مؤمنان و مسلمانان چیست؟ پاسخ شیخ شعراوی: مسلمانان امروز همه شعائر اسلام، مانند نماز، زکات، حج، روزهٔ ماه رمضان و دیگر عبادت‌ها را به‌جا می‌آورند، اما در رنج و سختی کامل به سر می‌برند؛ رنج علمی، اقتصادی، اجتماعی و نظامی و مانند آن. چرا چنین رنجی وجود دارد؟ در قرآن کریم آمده است:

«اعراب گفتند: ایمان آورده‌ایم. بگو: ایمان نیاورده‌اید، بلکه بگویید اسلام آورده‌ایم؛ زیرا هنوز ایمان به دل‌هایتان راه نیافته است.» (حجرات، ۱۴)

پس چرا در رنج‌اند؟ قرآن کریم این موضوع را روشن می‌کند: مسلمانان به مرتبهٔ مؤمنان نرسیده‌اند. بیایید در این آیات تأمل کنیم: اگر حقیقتاً مؤمن بودند، خداوند یاری‌شان می‌کرد؛ چنان‌که می‌فرماید:

«و یاری‌کردن مؤمنان بر ما حقی است.» (روم، ۴۷)

اگر مؤمن بودند، در میان ملت‌ها و اقوام جایگاه برتری می‌یافتند؛ چنان‌که می‌فرماید:

«سستی نکنید و اندوهگین نشوید؛ شما برترید، اگر مؤمن باشید.» (آل‌عمران، ۱۳۹)

اگر مؤمن بودند، خداوند هیچ‌گونه سلطه‌ای بر آنان برای دیگران قرار نمی‌داد؛ چنان‌که می‌فرماید:

«و خداوند هرگز برای کافران بر مؤمنان راهی قرار نمی‌دهد.» (نساء، ۱۴۱)

اگر مؤمن بودند، خداوند آنان را در چنین وضع ناگواری رها نمی‌کرد؛ چنان‌که می‌فرماید:

«و خداوند بر آن نیست که مؤمنان را در وضعیتی که شما در آن هستید واگذارد.» (آل‌عمران، ۱۷۹)

اگر مؤمن بودند، خداوند در همهٔ موقعیت‌ها همراهشان بود؛ چنان‌که می‌فرماید:

«و خداوند با مؤمنان است.» (انفال، ۱۹)

اما آنان در مرتبهٔ مسلمانان باقی مانده‌اند و به مرتبهٔ مؤمنان نرسیده‌اند. خداوند می‌فرماید:

«و بیشترشان مؤمن نبودند.»

پس مؤمنان چه کسانی‌اند؟ پاسخ را در قرآن کریم می‌یابیم:

«توبه‌کنندگان، عبادت‌کنندگان، سپاس‌گزاران، روزه‌داران، رکوع‌کنندگان، سجده‌کنندگان، فرمان‌دهندگان به کار پسندیده و بازدارندگان از کار ناپسند، و پاسداران حدود الهی؛ و مؤمنان را بشارت ده.» (توبه، ۱۱۲)

می‌بینیم که خداوند پیروزی، برتری، سلطه و بهبود اوضاع را به مؤمنان پیوند داده است، نه به مسلمانان! 📝 تدوین: د. احمد تیموری 🆔 @eslahe

🌿 زندگی با قرآن | ٨٥ 📌 وقتی تمام رازها در برابر پیامبر برهنه می‌شوند؛ آرزوی نیستی در دادگاهی که چیزی در آن پنهان نمی‌ماند! 📖 آیه امروز ﴿فَكَيْفَ إِذَا جِئْنَا مِن كُلِّ أُمَّةٍ بِشَهِيدٍ وَجِئْنَا بِكَ عَلَىٰ هَٰؤُلَاءِ شَهِيدًا ﴿٤١﴾ يَوْمَئِذٍ يَوَدُّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَعَصَوُا الرَّسُولَ لَوْ تُسَوَّىٰ بِهِمُ الْأَرْضُ وَلَا يَكْتُمُونَ اللَّهَ حَدِيثًا ﴿٤٢﴾﴾ «پس چگونه خواهد بود آن‌گاه که از هر امتی گواهی [از پیامبرشان] بیاوریم، و تو را بر اینان گواه آوریم؟! (۴۱) در آن روز، کسانی که کفر ورزیدند و از پیامبر نافرمانی کردند، آرزو می‌کنند که ای کاش زمین با آنان یکسان [و هموار] می‌شد [و در دلِ خاک خاکستر می‌شدند]؛ و هیچ سخن و رازی را نمی‌توانند از خدا پنهان دارند. (۴۲)» (سوره نساء، آیات ۴۱-۴۲) ① رهنمود ایمانی ▪️ سنگینیِ صحنه‌ی شهادت و اشک‌های پیامبر: آیه صحنه‌ای تکان‌دهنده از دادگاه نهایی را به تصویر می‌کشد؛ دادگاهی که در آن هیچ ستمی نیست و هر امتی با پیامبرِ خویش روبرو می‌شود تا بر پذیرش یا سرکشیِ آنان گواهی دهد. ❗️ سنگینی و هیبت این جایگاه چنان است که وقتی این آیه بر رسول خدا تلاوت شد، چشمان مبارکش از شدت خشوع، غم و مسئولیت پر از اشک گردید؛ چراکه او باید بر تمام رفتارها و انتخاب‌های امتش در پیشگاه پروردگار شهادت دهد. ▪️ فروپاشی روانی و پناه بردن به آرزوی «نیستی»: هنگامی که پرده‌های فریب کنار می‌رود و انسان سرکش خود را در محاصره‌ی حقایق عریان می‌بیند، دچار وحشتی خردکننده می‌شود. ❗️او که در دنیا سرمست از قدرت، انکار و تکبر بود، در آن روز با تمام وجود تمنا می‌کند: «ای کاش اصلاً خلق نشده بودم، ای کاش زمین شکافته می‌شد و با خاکِ بیابان یکی می‌شدم تا این رسوایی را نبینم!» (لَوْ تُسَوَّىٰ بِهِمُ الْأَرْضُ). این اوج درماندگی جانی است که تمام فرصت‌های نجات را سوزانده است. ▪️ پایانِ دوران نقاب‌ها و پنهان‌کاری‌ها (وَلَا يَكْتُمُونَ اللَّهَ حَدِيثًا): در این جهان، انسان با مهارتِ سخنوری، روابط عمومی و پنهان‌سازی می‌تواند افکار عمومی را فریب دهد یا نیات آلوده‌اش را زیبا جلوه دهد؛ اما در محضر الهی، تمام اعضا و جوارح به سخن می‌آیند و حتی خطورات قلبی آشکار می‌شوند. هیچ رازی، هیچ فساد مالی و هیچ خیانت پنهانی توان پوشیده‌ماندن از علم پروردگار را ندارد. ② سبک زندگی قرآنی ▪️ در رابطه با خدا: پیش از آنکه در دادگاه رستاخیز پرده‌ها فروافتد، در خلوت سجاده با خدای خود صادق باش؛ گناهان و کوتاهی‌هایت را با استغفار پاک کن و نگذار پرونده‌ات با بارهای سنگینِ پنهان به قیامت کشیده شود. ▪️ در رابطه با مردم: زندگی‌ات را بر پایه‌ی دوگانگی، فریب و تظاهر نساز؛ رفتارت در جلوت با مردم همان باشد که در خلوت با خدا هستی، تا فردای قیامت از رویارویی با رسول خدا و شهادت او دچار شرمساری نشوی. ▪️ در رابطه با خود: گاه در تنهایی این صحنه را پیش چشم بیاور و صادقانه از خود بپرس: «اگر همین امروز پیامبر ناظر تمام معاملات پنهان، نگاه‌ها و تصمیم‌های من باشد، چه پاسخی برای عرضه کردن دارم؟» و مسیرت را پیش از فرا رسیدن حسرت اصلاح کن. ③ تدبر قرآنی ▪️ استفهامِ حیرت‌آفرین با حذف جواب («فَكَيْفَ إِذَا»): آیه با پرسش ناگهانی «پس چگونه خواهد بود؟» آغاز می‌شود و پاسخ آن را حذف می‌کند. در بلاغت قرآنی، حذف جواب برای نشان دادن هول و عظمتی است که در قالب واژه‌ها نمی‌گنجد؛ یعنی تصورِ آن روز چنان سهمگین است که هیچ بیانی توان توصیفِ حال گناهکاران در آن لحظه را ندارد. ▪️ تصویرسازی حسی در تعبیر «تُسَوَّىٰ بِهِمُ الْأَرْضُ»: قرآن نمی‌فرماید کافران آرزوی مرگ می‌کنند، بلکه می‌فرماید آرزو دارند زمین بر رویشان هموار و یکدست شود؛ یعنی چنان در خاک محو شوند که گویی هرگز وجود نداشته‌اند و هیچ برآمدگی یا اثری از پیکر و هویتشان بر چهره‌ی هستی باقی نماند. این زیباترین تصویر از شرمساریِ مطلق در برابر حقیقت است. 💎 پیام ماندگار: امروز می‌توان رازها را از چشم خلق پنهان کرد، اما فردا در پیشگاه شاهدانِ آسمان، هیچ نقابی باقی نخواهد ماند؛ آبرو را در پاکیِ امروز بجوی پیش از آنکه فردا آرزوی نیستی کنی. 📝 تدوین: نوگرا 🆔 @eslahe #زندگی_با_قرآن

‍ 🍃 برکت قرآن ✔️ قرآن به تو می‌آموزد در روزهای دشوار، خودت را گم نکنی! ▪️ گاهی ارزش یک رابطه را نه در روزهای آرام، بلکه در لحظه‌هایی می‌توان شناخت که همه‌چیز برخلاف خواسته ما پیش می‌رود. رابطه با قرآن نیز چنین است. وقتی کارها مطابق میل ما پیش می‌روند، شکرگزاری آسان‌تر است؛ اما هنگامی که دری بسته می‌شود، انتظاری برآورده نمی‌شود یا رنجی به زندگی راه پیدا می‌کند، آنجاست که باورهای ما خود را نشان می‌دهند. 📖 قرآن به ما می‌آموزد که دشواری‌های زندگی را بیرون از قلمرو حکمت و تدبیر خدا نبینیم. این نگاه به معنای انکار درد، نادیده‌گرفتن واقعیت یا دست‌کشیدن از تلاش نیست؛ بلکه یعنی در دل رنج، رابطه‌ات با خدا و معیارهایت برای درست عمل‌کردن را از دست ندهی. ▪️ ممکن است اندوهگین شوی، خسته شوی و برای تغییر شرایط تلاش کنی؛ اما رنج، تو را به ناسپاسی، ستم یا ناامیدی از رحمت خدا نکشاند. ❗️برکت قرآن گاهی در این نیست که سختی از زندگی‌ات کنار برود، بلکه در این است که سختی، تو را از راه درست بیرون نبرد. ✔️ امروز از خودت بپرس: وقتی چیزی برخلاف خواسته‌ام پیش می‌رود، کدام بخش از باورهای قرآنی‌ام در رفتار من باقی می‌ماند؟ 📝 تدوین: نوگرا 🆔 @eslahe 👆 لطفاً صفحه امروزت را که گذاشتیم بخوان! #برکت_قرآن

🔖 #هرروزیک_صفحه 📖 فاقْرَءُوا مَا تَيسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ 💫همدم و همراه با قرآن 🤔بخوانید، بیاندیشید وعمل‌کنید 📖 ســـوره : نساء 📄 صفحه : ٨٥ 🆔 @eslahe

📌دلایل تفاوت ترتیب انبیا در سوره شعراء سوره مبارکه شعراء با داستان حضرت موسی علیه‌السلام آغاز می‌شود و سپس به داستان حضرت ابراهیم علیه‌السلام می‌پردازد. این ترتیب با ترتیب زمانی معروف انبیا در قرآن متفاوت است. ⁉️چرا در سوره شعراء، حضرت موسی و ابراهیم علیه‌السلام مقدم ذکر شده‌اند؟ ✔️هر سوره در قرآن کریم دارای ساختار و فضای خاص خود است، چه از نظر موضوع و چه از نظر نام آن. سوره شعراء نیز با نام خود همخوانی دارد؛ چرا که شاعران غالباً در شعرها و سخنان خود به مبالغه تمایل دارند، چه در مدح، چه در ذم، چه در امیدواری و چه در مرثیه‌سرایی. خداوند متعال در این سوره می‌فرماید:  "وَالشُّعَرَاءُ يَتَّبِعُهُمُ الْغَاوُونَ * أَلَمْ تَرَ أَنَّهُمْ فِي كُلِّ وَادٍ يَهِيمُونَ * وَأَنَّهُمْ يَقُولُونَ مَا لَا يَفْعَلُونَ * إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَذَكَرُوا اللَّهَ كَثِيرًا وَانتَصَرُوا مِن بَعْدِ مَا ظُلِمُوا..."  *(سوره شعراء، آیات ۲۲۴-۲۲۷)* همچنین مضمون سوره شعراء شامل نوعی مبالغه در الفاظ، معانی و حوادث است.  در آغاز سوره، فرعون به حضرت موسی می‌گوید:  "وَفَعَلْتَ فَعْلَتَكَ الَّتِي فَعَلْتَ وَأَنتَ مِنَ الْكَافِرِينَ"  *(سوره شعراء، آیه ۱۹)*  فرعون به طغیانگری، حضرت موسی را به کفر نسبت می‌دهد! این خود مبالغه در سخن است. حضرت موسی در پاسخ به فرعون، با مبالغه در اعتراف به گناهش، می‌گوید:  "قَالَ فَعَلْتُهَا إِذًا وَأَنَا مِنَ الضَّالِّينَ"  *(سوره شعراء، آیه ۲۰)*  حضرت موسی که کلیم‌الله است، می‌گوید: "من از گمراهان بودم"، که این خود نوعی مبالغه است. سپس می‌گوید:  "فَفَرَرْتُ مِنكُمْ لَمَّا خِفْتُكُمْ"  *(سوره شعراء، آیه ۲۱)*  او از واژه "فرار" استفاده می‌کند، در حالی که می‌توانست بگوید "خارج شدم" یا "هجرت کردم". واژه "فرار" در اینجا مبالغه‌ای دارد که فقط در این داستان از حضرت موسی ذکر شده است. و در ادامه حضرت موسی می‌گوید:  "وَتِلْكَ نِعْمَةٌ تَمُنُّهَا عَلَيَّ أَنْ عَبَّدتَّ بَنِي إِسْرَائِيلَ"  *(سوره شعراء، آیه ۲۲)*  واژه "عَبَّدتَّ" که دارای دو حرف مشدد است، نشان از مبالغه در معنا دارد. خداوند می‌فرماید:  "لَأَجْعَلَنَّكَ مِنَ الْمَسْجُونِينَ"  *(سوره شعراء، آیه ۲۹)*  در اینجا نیز، فرعون می‌توانست از عباراتی ساده‌تر مانند "تو را زندانی می‌کنم" استفاده کند، اما فرموده "لَأَجْعَلَنَّكَ" که نوعی تأکید و مبالغه در تهدید است. همچنین در این سوره آمده است:  "يَأْتُوكَ بِكُلِّ سَحَّارٍ عَلِيمٍ"  *(سوره شعراء، آیه ۳۷)*  واژه "سَحَّار" که مبالغه در کلمه "ساحر" است، فقط در سوره شعراء ذکر شده است. ⁉️حال چرا داستان حضرت موسی و ابراهیم علیه السلام بر دیگر انبیا مقدم شده است؟  زیرا در داستان‌های حضرت موسی و ابراهیم، مبالغه شدید در کفر و عناد قوم فرعون و قوم ابراهیم وجود دارد. فرعون در برابر جمعیت می‌گوید:  "قَالَ إِنَّ رَسُولَكُمُ الَّذِي أُرْسِلَ إِلَيْكُمْ لَمَجْنُونٌ"  *(سوره شعراء، آیه ۲۷)*  این جمله، خود نوعی مبالغه در کفر و عناد است. حتی سخنان ساحران نیز با مبالغه همراه است؛ آنها می‌گویند:  "وَقَالُوا بِعِزَّةِ فِرْعَوْنَ إِنَّا لَنَحْنُ الْغَالِبُونَ"  *(سوره شعراء، آیه ۴۴)*  آنها به عزت فرعون قسم می‌خورند، که این خود مبالغه در کفر است. در داستان حضرت ابراهیم، می‌فرماید:  "قَالُوا نَعْبُدُ أَصْنَامًا فَنَظَلُّ لَهَا عَاكِفِينَ"  *(سوره شعراء، آیه ۷۱)*  این هم مبالغه‌ای است، زیرا عکوف بر بت‌ها خود نوعی مبالغه در عبادت است. و در آیه دیگر آمده است:  "فَكُبْكِبُوا فِيهَا هُمْ وَالْغَاوُونَ"  *(سوره شعراء، آیه ۹۴)*  واژه "فَكُبْكِبُوا" نیز نشان از شدت و مبالغه در عذاب دارد. و می‌فرماید:  "إِذْ نُسَوِّيكُم بِرَبِّ الْعَالَمِينَ"  *(سوره شعراء، آیه ۹۸)*  این جمله نیز مبالغه‌ای در کفر و سرکشی است. ✍دکتر هارون جاد 📝 تدوین: نوگرا 🆔 @eslahe

تفاوت مرگ ها ❌مرگ غیر مومنان و ملحدان!😱 - ام‌کلثوم، که مردم را با صدایش افسون می‌کرد، بر اثر سرطان حنجره و بیماری غده درگذشت. پزشکان نتوانستند درمانش کنند و او سرانجام از دنیا رفت. - اسماعیل یاسین، که زندگی‌اش سرشار از خنده و سرگرمی بود، افسرده و تهیدست درگذشت. در سال‌های پایانی زندگی ورشکسته شد و حتی دوباره در کافه‌ها به‌عنوان کمدین تک‌نفره کار کرد. - محمود الملیجی داشت برای فیلمی صحنه‌ای را آماده می‌کرد که ناگهان دچار حمله قلبی شدیدی شد و همان‌جا درگذشت. - آهنگ‌ساز، زکریا احمد، در خانه نشست و رادیو را روشن کرد تا آهنگ تازه‌ای را که برای ام‌کلثوم ساخته بود بشنود. در همان لحظه فرشته مرگ به سراغش آمد و جانش را گرفت. - اما قاسم امین، که خواهان رهایی زنان عرب از محدودیت‌های شریعت اسلامی و کنار گذاشتن برقع و حجاب بود، در پی حمله‌ای ناگهانی قلبی، میان دو دختر رومی درگذشت. - نیازی مصطفی، کارگردان، در آپارتمانش حلق‌آویز شد! - سعاد حسنی، سیندرلای سینمای عرب که جهان را پر از شادی و خنده کرده بود، از افسردگی رنج می‌برد و سپس به قتل رسید. - مارکس، آن ملحدی که سراسر عمرش می‌گفت خدا و پروردگاری برای جهان وجود ندارد، در واپسین لحظات زندگی چشم به آسمان دوخته بود و نفس‌نفس می‌زد. شاگردانش می‌گویند می‌گفت: خدای من! و یاری می‌خواست! - مطرب، طلال مدّاح، ناگهان هنگام آوازخواندن روی صحنه درگذشت! ✅مرگ مومنان!💔 - عمر بن خطاب رضی‌الله‌عنه در حالی به شهادت رسید که نماز صبح را به جماعت می‌خواند. - عبدالله بن ادریس در بستر مرگ بود که دخترش گریست. به او گفت: «دخترم، گریه نکن؛ در این خانه قرآن را چهار هزار بار ختم کرده‌ام و همه را برای چنین روزی اندوخته‌ام.» - عامر بن عبدالله بن زبیر در بستر مرگ بود و خانواده‌اش اطرافش گریه می‌کردند. در حالی که سختی جان‌دادن بر او شدت گرفته بود، صدای مؤذن را شنید که برای نماز مغرب اذان می‌گفت. به اطرافیانش گفت: «دستم را بگیرید!» پرسیدند: «کجا؟» گفت: «به مسجد.» گفتند: «با این حال؟» گفت: «سبحان‌الله! صدای دعوت به نماز را بشنوم و پاسخ ندهم؟» دستش را گرفتند و او را میان دو نفر به مسجد بردند. یک رکعت را با امام خواند و سپس در سجده از دنیا رفت. - شیخ کشک عمرش را در دعوت و آشکارا گفتن حق گذراند و در حالی از دنیا رفت که نماز سنتِ جمعه را می‌خواند. - خلیفهٔ راشد، عمر بن عبدالعزیز، در حالی از دنیا رفت که این آیه را تکرار می‌کرد: «آن سرای آخرت را برای کسانی قرار می‌دهیم که در زمین خواهان برتری‌جویی و فساد نیستند؛ و سرانجام نیک از آنِ پرهیزگاران است.» - ابن‌تیمیه در حالی از دنیا رفت که این سخن خداوند را تکرار می‌کرد: «پرهیزگاران در باغ‌ها و کنار نهرها، در جایگاهی راستین نزد فرمانروایی توانا خواهند بود.» تو راهت را انتخاب می‌کنی؛ پس آن را نیکو ترسیم کن. خدایا، عاقبت ما را نیکو گردان، ما را بر دین درستت استوار بدار و جانمان را مگیر مگر آن‌گاه که از ما خشنود باشی. 📝تدوین: د. احمد تیموری 🆔 @eslahe

🌿 زندگی با قرآن | ٨٤ 📌 دینداری فقط در سجاده نیست؛ هندسه‌ی ده‌گانه‌ی احسان و ریشه‌کنیِ غرور در ارتباط با خلق 📖 آیه امروز ﴿۞ وَاعْبُدُوا اللَّهَ وَلَا تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئًا ۖ وَبِالْوَالِدَيْنِ إِحْسَانًا وَبِذِي الْقُرْبَىٰ وَالْيَتَامَىٰ وَالْمَسَاكِينِ وَالْجَارِ ذِي الْقُرْبَىٰ وَالْجَارِ الْجُنُبِ وَالصَّاحِبِ بِالْجَنبِ وَابْنِ السَّبِيلِ وَمَا مَلَكَتْ أَيْمَانُكُمْ ۗ إِنَّ اللَّهَ لَا يُحِبُّ مَن كَانَ مُخْتَالًا فَخُورًا﴾ «و خدا را بپرستید و چیزی را با او شریک مسازید؛ و به پدر و مادر نیکی کنید، و [نیز] به خویشاوندان، یتیمان، بینوایان، همسایه‌ی خویشاوند، همسایه‌ی بیگانه، همنشین و همراه [در کار و سفر و زندگی]، در راه مانده، و زیردستان و بردگانتان؛ بی‌گمان خداوند کسی را که خودبزرگ‌بین و فخرفروش است دوست نمی‌دارد.» (سوره نساء، آیه ۳۶) ① رهنمود ایمانی ▪️ توحید، سرچشمه‌ی اخلاق و پیوند با جامعه: آیه با فرمان به پرستش خدای یگانه و نفی هرگونه شرک آغاز می‌شود و بی‌درنگ به حقوق انسان‌ها پیوند می‌خورد. این پیوستگی پیامی بنیادین دارد: توحیدِ واقعی، مفهومی ذهنی و محبوس در آسمان نیست؛ ریشه‌ای زنده است که شاخه‌هایش در زمین و در قامتِ «احسان به خلق» سایه می‌افکند. کسی که عظمت پروردگار را درک کرده باشد، نمی‌تواند نسبت به بندگان او بی‌تفاوت، سنگدل یا متکبر باشد. ▪️ دوایرِ گسترش‌یابنده‌ی مهرورزی؛ از هسته‌ی خانه تا حاشیه‌ی اجتماع: قرآن جامعه‌ی ایمانی را در ده حلقه‌ی متصل به هم ترسیم می‌کند: از نزدیک‌ترین کانون عاطفی (پدر، مادر و خویشاوندان)، به سوی آسیب‌پذیرترین قشرها (یتیمان و نیازمندان)، سپس حلقه‌ی همسایگان (نزدیک، دور، و همراهان روزمره)، و سرانجام غریبانِ در راه مانده و زیردستان و کارگران. شریعت اجازه نمی‌دهد مؤمن در پیله‌ی منافع خانوادگی یا طبقاتی خویش محبوس بماند، بلکه او را وادار می‌کند تا شعاعِ مراقبت و کرامت خود را به حاشیه‌نشین‌ترین و ضعیف‌ترین لایه‌های جامعه برساند. ▪️ ریشه‌ی بخل و بی‌اعتنایی؛ تبختر و خودبزرگ‌بینیِ پنهان: چرا آیه‌ای که فرمان به انواع رسیدگی‌های مالی و عاطفی می‌دهد، با نکوهشِ «مُخْتال» (متکبرِ خودشیفته) و «فَخور» (فخرفروشِ خودنما) پایان می‌یابد؟ زیرا مانع اصلیِ دستگیری از یتیم، احترام به همسایه و مدارا با زیردست، کمبود مال نیست؛ بلکه تنگیِ دل و کبرِ درون است. انسانی که خود را برتر می‌بیند، هم‌سفره شدن با ضعفا و تواضع در برابر نیازمندان را کسر شأن می‌داند و با بی‌اعتنایی از کنار آنان می‌گذرد. ② سبک زندگی قرآنی ▪️ در رابطه با خدا: عبادتت را از خدمت به خلق جدا ندان؛ بندگی راستین آن است که حلاوتِ سجده‌هایت را در قالبِ احسان، مدارا و گره‌گشایی بر سر سفره‌ی خانواده، همسایه و محرومان جاری کنی. ▪️ در رابطه با مردم: نگاهت به زیردستان، کارگران، خدمت‌گزاران یا افراد غریب در محیط کار و سفر، از سر تکبر نباشد؛ حرمت «همراه کنارت» (الصاحب بالجنب) و ضعیف‌ترین افراد جامعه را پاس بدار و با لحنی متواضع و محترمانه با آنان سخن بگو. ▪️ در رابطه با خود: ریشه‌های خودبزرگ‌بینی را در درونت جستجو کن و صادقانه بپرس: «آیا من با فقرا، کارگران یا همسایگان ساده همان‌گونه محترمانه رفتار می‌کنم که با افراد ثروتمند و صاحب‌منصب سخن می‌گویم؟»؛ و نگذار جایگاه‌های مادی قلبت را سخت سازد. ③ تدبر قرآنی ▪️ حذف فعل «أَحْسِنُوا» و آوردن مصدر «إِحْسَانًا»: در جمله‌ی ﴿وَبِالْوَالِدَيْنِ إِحْسَانًا﴾، فعل امر حذف شده و به ذکر مصدرِ مفعول مطلق اکتفا شده است. در بلاغت قرآنی، این ساختار بر «تأکید، فوریت و پیوستگیِ بی‌قیدوشرطِ نیکی» دلالت دارد؛ گویی احسان به پدر و مادر، بخشی جدانشدنی از ذاتِ ایمان است که نیازی به امر جداگانه ندارد و تمام حقوق بعدی نیز بر همین مدارِ احسان استوار شده است. ▪️ حکمت پیوند پایان آیه (مُخْتَالًا فَخُورًا) با حقوق ده‌گانه: «مختال» کسی است که در خیال و باطنِ خود احساس بزرگی و کبر می‌کند و «فخور» کسی است که این برتریِ موهوم را در زبان و رفتار به رخ دیگران می‌کشد. + قرار گرفتن این دو صفت در پایان آیه، پرده از یک راز روانی برمی‌دارد: ادای حقوق محرومان و معاشرت با زیردستان، تنها زمانی محقق می‌شود که بتِ غرور درون شکسته شود؛ تا دل نرم و متواضع نگردد، دست به احسان گشوده نمی‌شود. 💎 پیام ماندگار: عبادتِ خدا آنگاه کامل می‌شود که بوی رحمتش به همه‌ی حلقه‌های زندگی برسد؛ دلی که اسیرِ کبر و فخرفروشی باشد، هرگز طعمِ حقیقیِ توحید و احسان را نخواهد چشید. 📝 تدوین: نوگرا 🆔 @eslahe #زندگی_با_قرآن

🍃 برکت قرآن ✔️ وقتی قرآن، زبان انسان را تربیت می‌کند! 🔅اهل قرآن را جز از نیکوترین مردم در گفتار، خوش‌سخن‌ترین آنان و فصیح‌ترینشان در بیان نیافته‌ایم؛ زیرا قرآن این زبان را تهذیب کرده است. 🔅 انس با قرآن نباید فقط در تلاوت و محفوظات ما دیده شود؛ باید اثری از آن در کلماتی که بر زبان می‌آوریم نیز پیدا باشد. 🔅کسی که با کلام خدا مأنوس است، باید بیش از پیش مراقب زبانش باشد؛ سخنش سنجیده‌تر، بیانش روشن‌تر و کلامش از زشتی و آزار دورتر شود. 🔅 از نشانه‌های بهره‌مندی از قرآن، زبانی است که تربیت شده باشد؛ زبانی که به‌جای تحقیر، حرمت نگه می‌دارد؛ به‌جای دروغ، حقیقت می‌گوید و به‌جای پراکندن کینه، سخن درست و نیکو بر زبان می‌آورد. ✔️ پس از خود بپرسیم: اگر هر روز با کلام خدا همنشین هستیم، این همنشینی چه تغییری در کلام ما ایجاد کرده است؟ 📝 تدوین: نوگرا 🆔 @eslahe 👆 لطفاً صفحه امروزت را که گذاشتیم بخوان! #برکت_قرآن