رد شبهات ملحدین

وقتی میل و خواسته به واقعیت تبدیل می‌شود! وقتی سخنی از آلدوس هاکسلی Aldous Huxley -نویسنده و خداناباور مشهور- دربارۀ میل تحقق‌یافته خواندم، به یاد گفت‌وگویی افتادم که سال‌ها پیش با جوانی در اواخر دهۀ بیست زندگی‌اش داشتم. او از من خواست برای گفت‌وگو دربارۀ «مسائل وجودی» با یکدیگر دیدار کنیم. در یکی از کافه‌ها ملاقات کردیم و گفت‌وگویی آرام، یا بهتر بگویم سرد و بی‌روح، میانمان شکل گرفت؛ از شور و اشتیاق معمول در چنین بحث‌هایی خبری نبود. از جانب او نوعی بی‌میلی احساس می‌شد. کم‌کم برایم روشن شد که او نه در ایمان، بلکه در الحاد خود دچار تردید شده است. به نظر می‌رسید هدفش از این دیدار آن بود که نسبت به تصمیم خود برای خداناباوری اطمینان خاطر پیدا کند و صرفاً از استحکام برخی مسائل مطمئن گردد. پس از آنکه طبق معمول دربارۀ چند موضوع اساسی صحبت کردیم، لبخندی زدم و گفتم: دوست دارم با من صادق باشی؛ چرا خداناباور شدی؟ چون به نظر می‌رسد مسئلۀ تو چندان ارتباطی با مباحث علمی ندارد. او نیز لبخندی زد و گفت: چیزهایی در زندگی‌ام هست که نمی‌توانم از آن‌ها دست بکشم. عاشقشان هستم و به آن‌ها اعتیاد دارم؛ اما ایمان زندگی را به کامم تلخ می‌کند! دلم همواره میان انجام‌دادن آن کارها و احساس گناه و معصیت در کشمکش است. دیگر تحمل این جهنم را ندارم. حتی وقتی آن کارها را انجام می‌دهم، دیگر مانند گذشته از آن‌ها لذت نمی‌برم؛ زیرا نفس سرزنشگرم پیش از انجامشان، هنگام انجامشان و پس از آن، پیوسته مرا ملامت می‌کند! او در ادامه گفت: تکالیف دینی پرهزینه، خسته‌کننده و دشوارند و انجام ندادنشان نیز برایم بسیار دردناک است. برای خواندن نماز صبح از خواب برمی‌خاستم و این کار برایم سخت بود. اگر هم نمازم قضا می‌شد، وجدانم مرا سرزنش می‌کرد و غم و اندوه بر وجودم چیره می‌شد؛ عذابی که توان تحملش را نداشتم. به همین دلیل می‌خواستم از همه این‌ها آسوده شوم و تنها راهی که پیش رویم می‌دیدم، کنار گذاشتن سرچشمۀ این ملامت‌ها و سرزنش‌ها بود: ایمان! وقتی این سخنان را از او شنیدم، احساساتی متضاد در دلم پدید آمد. نمی‌دانستم باید از صراحتش تشکر کنم که راه را کوتاه کرده و روشن ساخته بود که مسئله، مسئله‌ای علمی نیست، بلکه جانبداری آگاهانه و ارادی از میلی است که می‌خواهد بی‌هیچ ملامت و نظارت و عذاب‌وجدانی در دنیای واقعی مجال بروز پیدا کند، یا باید به حالش تأسف بخورم که چگونه شیطان توانسته او را به اشتباه بیندازد و فریب دهد و ایمان و وجدان را در نظرش به باری سنگین در زندگی تبدیل کند! آن دیدار برایم درس مهمی داشت: پیش از آنکه وارد گفت‌وگویی بی‌حاصل و جدلی فرسایشی شوی که مدام به دور خود می‌چرخد، باید انگیزۀ واقعیِ تغییر باورهای طرف مقابلت را بشناسی؛ زیرا چه‌بسا که محرک اصلی او نه مسائل علمی و نه شبهات عقلی، بلکه مسائل روانی یا خواسته‌هایی شخصی باشد که پشت ظواهر پرزرق‌وبرق و تکراریِ استدلال‌های علمی و عقلی پنهان شده‌اند. آلدوس هاکسلی می‌گوید: «من انگیزه‌هایی داشتم که باعث می‌شد نخواهم جهان دارای معنا باشد؛ ازاین‌رو فرض را بر این گذاشتم که جهان واقعاً هیچ معنایی ندارد. برای من و بیشتر هم‌عصرانم، فلسفۀ بی‌معنایی در اصل ابزاری برای رهایی بود؛ از یک‌سو رهایی از یک نظام سیاسی و اقتصادی مشخص و از سوی دیگر، رهایی از یک نظام اخلاقی معین.» و چنان‌که داستایفسکی -نویسنده روس- گفته است: «اگر خدا وجود نداشته باشد، همه‌چیز مجاز است.» ✍️ نویسنده: دکتر عایض الدوسری 🔖 بازبینی ترجمه و نشر: «رد شبهات ملحدین» ✾•┈┈••✦❀✦••┈┈•✾ @no_atheism | رد شبهات ملحدین

❓ آیا انسان فقط ماده است؟ آیا حقیقت انسان تنها در ماده خلاصه می‌شود؟ اگر چنین است، کرامت انسانی، ارزش‌های اخلاقی و هدف زندگی بر چه اساسی استوارند؟ 📖 برگرفته از کتاب «آیا الحاد منشأ پوچ‌گرایی در جهان است؟» ✍️ نویسنده: هیثم طلعت ✾•┈┈••✦❀✦••┈┈•✾ 🇵🇸 @no_atheism | رد شبهات ملحدین

#سلسله_کلیپ‌های_سفر_یقین | قسمت 52 عنوان: آیا جایزه ی نوبل را به من خواهند داد؟! سخنران: پروفسور ایاد قنیبی حفظه الله ترجمه: خداداد مطاعی پور زیرنویس و نشر: کانال "رد شبهات ملحدین" بدون شک، یکی از بزرگترین عوامل پذیرش خرافه ی تکامل (فرگشت) در دنیای معاصر به این مسئله برمی گردد که اکثریت برندگان جایزه ی نوبل به تکامل باور دارند و از همین روی هم ملحدان، این را همچون چماقی بر سر مخالفان خالق باور خود می کوبند. پروفسور ایاد قنیبی نیز این مسئله ی مهم را به زیبایی تمام مورد بررسی قرار می دهد و با دلایل واقعی و علمی برای همگان ثابت می کند که بنیان این دلیل از پایه ویران است و به آن نمی توان استناد کرد. به تمام کسانی که در زمینه ی رد الحاد و مقابله با نفوذ جاهلیت غرب فعالیت دارند مشاهده و نشر این اثر زیبا توصیه می شود. ✾•┈┈••✦❀✦••┈┈•✾ @no_atheism | رد شبهات ملحدین

ما امت إقرأ (بخوان) نیستیم!! استاد نایف بن نهار به تصحیح یک اشتباه رایج در بین مسلمانان می‌پردازد که خواندن و مطالعه‌ی محض را از ویژگی‌های امت اسلام می‌شمارند! استاد نایف با عمیق شدن در مفاهیم قرآن کریم توضیح می‌دهد که چرا نباید بدون ضابطه به این مسئله باور داشته باشیم. ✾•┈┈••✦❀✦••┈┈•✾ @no_atheism | رد شبهات ملحدین

عمربن‌سید-رحمه‌الله- (متوفی: 1863هـ)، طالب علمی که در آفریقا ربوده شد، و به عنوان برده به آمریکا منتقل گردید... ✾•┈┈••✦❀✦••┈┈•✾ @no_atheism | رد شبهات ملحدین

⁉️ ریشۀ نفرت اسلام از یهود ✍️ مقالۀ «ریشۀ نفرت اسلام از یهود» ✍️ یادداشت «ابن‌سینا و انقلاب جنسی» __________________ @pezhvaak_ch

📽 استاد محمد قطب (رحمه‌الله) 🔻کلیپی بسیار مهم و قابل تأمل که در آن موضوعات بسیار مهم ذیل تبیین می‌شوند: ▪️ روش اسلام در درمان نا امیدی. ▪️ وظیفه‌ی مسلمانان در زمان انتشار و چیرگی فساد. ▪️ چگونگی تربیت اسلامیِ نسل جدید در زمان فتنه‌ها. 📝 ترجمه و زیرنویس: «رد شبهات ملحدین» ✾•┈┈••✦❀✦••┈┈•✾ 🇵🇸 @no_atheism | رد شبهات ملحدین

چه چیزی در زندگی ما تغییر کرده است؟ اگر چند دهه پیش از کسی می‌پرسیدید: «از زندگی چه می‌خواهی؟» با آرامش و رضایت می‌گفت: «پرده‌پوشی و حفاظت خدا، رزق و روزی کافی و فرزندانی صالح.» امّا اگر امروزه همین سؤال را از کسی بپرسید، پاسخ او با اضطراب، آرزوهای بی‌پایان و تلاش مداوم برای رسیدن به اهدافی همراه است که حتی پس از رسیدن به آن‌ها، باز هم سیرش نمی‌کنند. چه چیزی تغییر کرده است؟ مشکل ما در عصر حاضر لزوماً «کمبود امکانات» نیست؛ بلکه «بالا رفتن توقعات» است. فرهنگ مصرف‌گرای مدرن توانسته بسیاری از چیزهای غیرضروری را به نیازهای اساسی تبدیل کند و در وجود ما احساس دائمیِ فقر و محرومیت به وجود آورد؛ به‌گونه‌ای که با وجود نعمت‌های فراوانی که الله تعالی به ما بخشیده، باز هم خود را نیازمند و محروم می‌بینیم. این معضل اساسی بر سه حقیقت استوار است که بسیاری از ما از آن‌ها غافلیم: ۱. توهم «سکوی نقره‌ای»؛ روان‌شناسی مقایسه ما خوشبختی خود را فقط با آنچه داریم نمی‌سنجیم؛ بلکه آن را با داشته‌های دیگران مقایسه می‌کنیم. در گذشته، دایرهٔ مقایسه ما بیشتر به همسایه‌ها و خویشاوندان محدود می‌شد؛ اما اکنون، به لطف فضای مجازی، تقریباً تمام جهان به محیط مقایسهٔ ما تبدیل شده است. ما لحظه‌های گزیده‌ای از زندگی دیگران را می‌بینیم؛ سفرهایشان، غذاهایشان، موفقیت‌هایشان و بهترین لحظات زندگی‌شان را، سپس، ناخودآگاه، پشت‌صحنهٔ زندگی معمولی خودمان را با صحنه‌های انتخاب‌شدهٔ زندگی دیگران مقایسه می‌کنیم و احساس می‌کنیم از زندگی عقب مانده‌ایم. ۲. گرفتار شدن در «چرخهٔ بی‌پایان» در روان‌شناسی پدیده‌ای وجود دارد که می‌توان آن را «سازگاری تدریجی فزاینده» نامید؛ یعنی انسان خیلی زود به نعمت‌های جدید عادت می‌کند، لذت و اشتیاق اولیه‌اش از بین می‌رود و دوباره چشم به چیزی بالاتر می‌دوزد. کسی که دائماً به دنبال ظاهر بهتر، امکانات بیشتر و دارایی بیشتر است، شبیه کسی است که از آب دریا می‌نوشد؛ هرچه بیشتر بنوشد، تشنه‌تر می‌شود. خوشبختی فقط در زیاد داشتن نیست؛ بلکه در تواناییِ لذت بردن از داشته‌ها و قدردانی از آن‌هاست. ۳. از دست دادن «مرکزیت اخلاقی» وقتی دل انسان از تعلق به آخرت و تلاش برای بر جای گذاشتن اثری نافع خالی شود، امور مادی کم‌کم به معیار ارزش او تبدیل می‌شوند. انسان به جای آنکه بندهٔ خدا باشد، به کسی تبدیل می‌شود که دائماً می‌خواهد در نگاه مردم، موفق و جذاب به نظر برسد. و فاصلهٔ زیادی است میان آزادیِ بندگی خدا و ذلتِ تلاش دائمی برای جلب رضایت و تحسین دیگران. چگونه تعادل از دست‌رفته را بازگردانیم؟ راه خروج از این چرخه، رها کردن دنیا و کناره‌گیری از زندگی نیست؛ بلکه زهدی آگاهانه است؛ یعنی دنیا را در دست داشته باشیم، اما اجازه ندهیم در قلبمان جای بگیرد. این مسیر را می‌توان با سه گام آغاز کرد: ۱. پذیرفتن معیار «کفایت و برکت» رزق و روزی فقط یک عدد و مقدار نیست؛ مهم‌تر از مقدار، اثری است که آن رزق بر آرامش روح، رشد عقل و اندیشهٔ انسان می‌گذارد. رزق اندکی که آرامش و اطمینان به همراه داشته باشد، از رزق فراوانی که اضطراب و پریشانی به دنبال دارد، ارزشمندتر است. ۲. تمرین «رژیم دیجیتال» باید پنجره‌هایی را که هوای مقایسه را وارد قلبمان می‌کنند، ببندیم. لازم نیست از تمام جزئیات زندگی افراد مشهور، ثروتمندان یا حتی اطرافیانمان باخبر باشیم. حفظ آرامش و رضایت قلب، ارزشمندتر از ارضای یک کنجکاوی زودگذر است. ۳. بخشنده باشیم لذتِ گرفتن و مالک شدن، معمولاً کوتاه است؛ اما لذتِ بخشیدن، ساختن و اثر گذاشتن، ماندگارتر است و روح انسان را از معنا سرشار می‌کند. به دنبال ایده‌ای باشید که از طریق آن به مردم سود برسانید؛ دانشی که بتوانید منتشر کنید؛ یا خانواده‌ای که بتوانید پشتیبان آن باشید.آن‌گاه خواهید دید که مادیات، کم‌کم در نگاهتان کم‌ارزش می‌شوند. این زندگی سفری کوتاه است. انسان برای جمع کردن مال و بیشتر داشتن آفریده نشده است؛ بلکه آمده تا چراغی باشد که خیر و آگاهی بتاباند. پس بیایید بارهای اضافی را سبک کنیم، جهت خود را اصلاح کنیم و به یاد داشته باشیم: ثروتمندترین انسان کسی نیست که بیشترین دارایی را دارد؛ بلکه کسی است که دلش به خدا غنی‌تر، از وابستگی به غیر او آزادتر و از آرامش و سلامت سرشارتر است. خداوند ما و شما را حفظ کند و به ما دل‌هایی راضی و قانع و عقل‌هایی آگاه و روشن عطا فرماید. ✍️ نویسنده: دکتر عبدالکریم محمد الحسن 🔖 برگردان فارسی: المیرا حسینی ✾•┈┈••✦❀✦••┈┈•✾ 🇵🇸 @no_atheism | رد شبهات ملحدین

📺 پایان حرفۀ یک کشیش مدت زیادی بود که ویدئوهایی از یک کشیش ایرانی در فضای مجازی دست‌به‌دست می‌شد. در این فرصت به سطح علمی او می‌پردازیم و به چند شبهه که دربارۀ اسلام مطرح کرده است پاسخ می‌دهیم. مقدمه 00:00 شاهکار کشیش در نقد ترجمۀ الهی‌قمشه‌ای 02:06 آیا سیوطی قائل به تحریف قرآن است؟ 03:44 معنای ﴿الصمد﴾ چیست؟ 05:56 آیا قرآن دربارۀ شرک مسیحیان اشتباه کرده است؟! 12:44 در یوتوب، با کیفیت دلخواه تماشا کنید #ویدئو __________________ @pezhvaak_ch

فمنیسم با الحاد تفاوتی ندارد! اگر بخواهی مظلومیت زنان را در یک سرزمین به پایان برسانی زنان فمنیست را بر آن سرزمین مسلّط کن! زنان فمنیست، یک مشت زن ملحد می‌باشند که خواستار فحشا و بدکارگی هستند؛ البته متاسفم بدکارگی نه بلکه "تجارت سکس"! پافشاری و حرص عجیب و غریب زنان فمنیست بر عادی‌سازی روسپی‌گری در کشورهای ما به تو ثابت می‌کند که در برابر دینِ شخصِ "ابلیس" قرار داریم که زیر نام "فمنیسم" فعالیت می‌کند. بیشتر زنان فمنیست اعم از باحجاب یا چپ‌گرا در یک چیز با هم متفق هستند که عبارتست از: "آزادیِ انجام زنا". یعنی اینکه تو حق داری زنا نکنی اما حق نداری که جلوی تجارت سکس! را بگیری. در حالی چنین باوری دارند که یکی از ثوابت اسلام اینست که: - زنا از گناهان کبیره می‌باشد. - و عادی‌سازی زنا و پذیرش آن و اینکه برای هر کس که بخواهد مشکلی ندارد کفر اکبر است که شخص را از دایره‌ی دین خارج می‌کند. تجارت سکس، اصطلاحی است که از سوی زنان فمنیست برای حذف برچسب اجتماعی‌ای که به روسپی‌گری زده می‌شود ساخته شده است. با اینکه: - دست درازی به بدن به معنای دست درازی کردن به ذات انسان است. - و تجارت سکس عبارتست از جنایت تجاوز جنسی کامل که برای آن پول دریافت می‌شود! - عجیب است که وزارت دادگستری آمریکا در سایت رسمی خودش، پژوهشی را نشر داده است که در ۵ قاره انجام شده و پیرامون تاثیرات روانی روسپی‌گری است و روشن می‌سازد که بیشتر زنان روسپی از اضطراب پس از شوک PTSD رنج می‌برند درست به اندازه‌ی سربازانی که در جنگ‌های بزرگ و وحشتناک مشارکت می‌کنند. گفتمان فمنیسم در کشورهای خاورمیانه در دو جمله خلاصه می‌شود که عبارتست از: "ای دختران و زنان می‌خواهیم به مکان ارضای شهوت برای مردان گرگ‌صفتی تبدیل شویم تا با طرفداران مردسالاری و نفوذ پدرسالاری مقابله کنیم". "اجازه بدهید که هر مردی، شما را با مقداری پول به دست بیاورد زیرا شما زندانی نیستی بلکه زنی انقلابی می‌باشی"! البته در میان انواع فمنیسم باید به "فمنیسم حجابی" پرداخت که از همه عجیب‌تر است زیرا تلاش می‌کند اسلام را به فمنیسم بچسباند در حالی که انواع فمنیسم‌ها تا بالاترین حد ممکن به دین توهین می‌کنند. اکنون که داری این سخنان مرا می‌خوانی تصور کن که فمنیست‌های کشورهای ما بتوانند با پشتیبانی‌های مالی نامحدودی که منبع آن را نمی‌دانیم مدارسی را برای آموزش فمنیسم تاسیس کنند. تصور کن که این زنان بتوانند قوانینی را در مجلس تصویب کنند که برای انتشار فحشا و زنا در جامعه زمینه‌سازی می‌کند. 🔻 قوانینی از جمله: ▪️ اینکه هر دختری می‌تواند خودش را بدون اجازه‌ی ولیّ خود به ازدواج کسی دربیاورد. ▪️ اینکه ازدواج به پروسه‌ای برای تجربه کردن تبدیل می‌شود چنانکه دختر حق دارد آن را در ۶ ماهه‌ی اول تمام کند. اینکه زن بتواند شوهرش را بخاطر طلاق از فرزندانش محروم کند طوری که آنها را فقط دو ساعت در ماه از راه دور ببیند! قطعا نسل‌های آینده به ما خواهند خندید یا ما را نفرین خواهند کرد به سبب موادی درسی که فمنیست‌ها موفق به تصویب آن شده‌اند. قانونگذاران فحشا و زنا برای نابودی نسل‌های آینده‌ی جوانان نقشه می‌کشند. قانونگذاران فحشا و روسپی‌گری، اصطلاحات را تغییر داده‌اند و نام خود را فمنیست گذاشته‌اند. قانونگذاران فحشا و بی‌اخلاقی، آشکارا خواستار خرید و فروش زنان در بازارهای روسپی‌گری می‌شوند. مظلومیت زنان قبل از اینکه به دست زنان چپ‌گرای فمنیست پایان یابد دارد به دست زنان فمنیست محجبه به پایان می‌رسد. بنابراین دختر مسلمانی که با چنگ زدن به ایمان و ثوابت دینی، خود را برتر می‌داند باید همراه با مردانِ پایبند به شریعت پروردگار در روی فمنیست‌های اسلام‌ستیز بایستند: ﴿وَالْمُؤْمِنُونَ وَالْمُؤْمِنَاتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِيَاءُ بَعْضٍ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَيُقِيمُونَ الصَّلَاةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَيُطِيعُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ أُولَئِكَ سَيَرْحَمُهُمُ اللَّهُ إِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ﴾ [التوبة: ۷۱] ترجمه: «مردان و زنان مؤمن، دوستان و یاوران یکدیگرند. همدیگر را به کار نیک می‌خوانند و از کار بد باز می‌دارند و نماز را چنان که باید می‌گزارند و زکات را می‌پردازند و از خدا و پیامبرش فرمانبرداری می‌کنند. آنان کسانیند که خداوند به زودی ایشان را مشمول رحمت خود می‌گرداند. براستی که خداوند، توانا و حکیم است.» ✾•┈┈••✦❀✦••┈┈•✾ 🇵🇸 @no_atheism | رد شبهات ملحدین

هوان کُل (Juan Cole) تاریخ‌نگار و استاد تاریخ در دانشگاه میشیگان "واقعا عجیب است که می‌بینیم اروپایی‌ها و آمریکایی‌ها، مسلمانان را شیفته‌ی خشونت و جنگ توصیف می‌کنند در حالی که اگر به تعداد کشته‌هایی که دو تمدن اروپایی و آمریکایی در ۱۵۰ سال اخیر سبب آن شده است بنگریم تفاوت، کاملا روشن است". 🇵🇸 @no_atheism | رد شبهات ملحدین

ممکن است اعتراض شود که در خودِ قرآن، غیرمسلمانان حرام‌زاده خوانده‌شده‌اند: ﴿عُتُلٍّ بَعْدَ ذَلِكَ ‌زَنِيمٍ﴾ [القلم: ۱۳]، و این نشان می‌دهد که ازدواج غیرمسلمانان در اسلام به‌رسمیت شناخته نمی‌شود! اما دو نکته در این اعتراض مشهور مورد غفلت قرار می‌گیرد: نخست. مسلّم نیست که معنای «زنیم» همین باشد؛ ابن جوزی در تفسیر این واژه چهار دیدگاه آورده است [۷] و دربارۀ معنایش اتفاق‌نظری وجود ندارد. دوم. سیاق این آیات دربارۀ هر غیرمسلمانی نیست؛ در این سیاق، نُه صفت یاد می‌شود که نزد برخی مفسران دربارۀ فرد مشخصی است -چنان‌که ولید بن مغیره را نام برده‌اند- و نزد برخی دیگر در مذمت کسانی است که این صفات را داشته باشند. [۸] شاهد این است که مثلاً «حَلّاف» (=کسی که بسیار سوگند می‌خورد) صفتی نیست که در تمام غیرمسلمانان باشد، لذا ﴿فَلا تُطِعِ الْمُكَذِّبِينَ﴾ [القلم: ٨] از فرمانبرداری تکذیب‌کنندگان قرآن نهی می‌کند، سپس در آیات دهم تا سیزدهم از فرمانبرداری دارندگان صفات نه‌گانۀ ذکرشده نهی می‌شود. [۹] بنابراین خطبۀ عقد -چه عربی و چه فارسی- یک ورد جادویی نیست؛ اعلام رسمی یک تعهد حقوقی است که دین آن را پشتوانۀ اخلاقی و شرعی روابط دو نفر قرار می‌دهد. ازدواج در ملت‌های دیگر نیز مرز نکاح و سِفاح بوده است، هرچند شروط ازدواج آن‌ها با شروط ازدواج اسلامی تفاوت دارد و اگرچه اسلام ازدواج‌های آنان را برای خودشان به رسمیت شناخته باشد، اما یک مسلمان باید بر اساس آدابی که خداوند اراده کرده و تشریع فرموده ازدواج کند. پیداست که شریعتِ خدایِ حکیم به سعادت انسان‌ها می‌انجامد و خود آنان از ترک ازدواج زیان می‌بینند، خصوصاً زنان که در روابط آسیب‌پذیرترند و ریسک بزرگ‌تری متحمل می‌شوند. محمد عمر خسرو ناشر: «رد شبهات ملحدین» پی‌نوشت‌ها: [1] Will Durant, The Story of Civilization, vol. 1 (New York: Simon and Schuster, 1942), 25. [۲] الموسوعة الفقهية الكويتية، ج٤١ (الكويت: وزارة الأوقاف والشؤون الإسلامية، ١٤١٢)، ٢٣٩. [۳] ابن عثيمين، الشرح الممتع على زاد المستقنع، ج١٢ (الرياض: دار ابن الجوزي، ١٤٢٢)، ٣٨. [۴] القدوري، التجريد، ج٩ (القاهرة: دار السلام، ١٤٢٧)، ٤٤٢٩. [۵] ابن قدامة المقدسي، المغني، ج١٠ (الرياض: دار عالم الكتب، ۱۴۱۷)، ٥. [۶] ابن تيمية، مجموع الفتاوى، ج٣٢ (المدينة المنورة: مجمع الملك فهد لطباعة المصحف الشريف، ١٤٢٥)، ١٧٥. [۷] ابن الجوزي، زاد المسير، ج٤ (بيروت: دار الكتاب العربي، ١٤٢٢)، ٣٢١-۲۲. [۸] ابن عطية، المحرر الوجيز في تفسير الكتاب العزيز، ج٥ (بيروت: دار الكتب العلمية، ١٤٢٢)، ٣٤٧. [۹] أبو عبد الله الرازي، التفسير الكبير، ج٣٠ (بيروت: دار إحياء التراث العربي، ١٤٢٠)، ٦٠٣. ✾•┈┈••✦❀✦••┈┈•✾ 🇵🇸 @no_atheism | رد شبهات ملحدین

بارها شنیده‌ام که پرسیده‌اند: اگر دو جوان به یک‌دیگر دل ببندند، چه نیازی به عقد شرعی وجود دارد؟ آیا خواندن چند کلمۀ عربی آن‌قدر مؤثر است که رابطه بدون آن حرام و با آن حلال باشد؟ سوالات خوبی هستند، زیرا با پاسخ‌دادنشان ابهامات و کج‌فهمی‌هایی که حتی بخشی از دین‌داران به آن مبتلا هستند برطرف می‌شود. عشق، اعتماد، همراهی و هم‌صحبتی واژگان زیبایی هستند، اما ازدواج تنها ماه‌عسل و جفت‌شدن با یار نیست. ازدواج یعنی سازمان‌دهی روابط جنسی و ایجاد خویشاوندی و انتقال دارایی و تعریف حقوق و مسئولیت‌ها نسبت به یک‌دیگر و فرزندان. نهاد ازدواج در اسلام مهریه دارد، نفقه دارد، افراد تازه‌ای را وارد دایرۀ محارم می‌کند، موجب ارث است و دو طرف را کام‌یافته (=محصَن) می‌گرداند. تمام این موارد آثار حقوقی خاصی دارند و ضروری است که علاقه و آرزوهای مشترک را با قراردادی صریح اعلان کرد و آن را از طریق قانون رسمیت بخشید. ویل دورانت (۱۹۸۱ م) می‌گوید: «از همان وقت که مالکیت خصوصی، ازدواج و حکومت پیدا شد، قانون نیز همراه آن بود». [۱] اگر عقدی نباشد، همه‌چیز تنها تا وقتی که روابط عاطفی و جنسی خوب پیش برود شیرین است، اما به‌محض اختلاف یا جدایی، هیچ چارچوبی برای حمایت از طرف ضعیف‌تر، حفظ حقوق فرزندان یا تعیین تکلیف اموال مشترک وجود ندارد. اگر دو نفر بگویند «ما تصمیم گرفته‌ایم با هم زندگی کنیم» به این معنا نیست که حساب همه‌چیز را کرده باشند و یکی از طرفین به‌راحتی می‌تواند در یک لحظه طوری پایان همه‌چیز را اعلام کند که انگار هرگزی تعهدی در میان نبوده است. آیا گفتن «خانه‌ام برای توست» بدون بستن قرارداد، مالکیت قانونی ملک را منتقل می‌کند؟ پس ازدواج شبیه قراردادی آماده برای تنظیم امور همسران است. اگر بگویی: پذیرفتم که باید عقدی قانونی در میان باشد، اما چرا باید عربی باشد؟ می‌گویم: نزد جمهور فقیهان اسلام، کسانی که عربی نمی‌دانند، می‌توانند ایجاب‌وقبول را با الفاظی معادل «زَوَّجتُ» و «أَنکَحْتُ» در زبان خود بگویند [۲]، «چه به انگلیسی باشد و چه فرانسوی، آلمانی یا روسی». [۳] نزد گروهی از فقها حتی اگر عربی بدانند، باز هم عقد صحیح است، چنان‌که قَدُّوری حنفی (۴۲۸ هـ) می‌گوید: «نکاح با الفاظ عربی، فارسی و زبان‌های دیگر نیز منعقد می‌شود» [۴]. همچنین بر خلاف تصور بسیاری از مردم، شرط نیست که خطبۀ ایجاب‌وقبول را «آخوندها» بخوانند و اگر عادت بر این بوده است، دلیلش آن است که مردم به احکام ازدواج آگاه نبوده‌اند تا خودشان آن را برگزار کنند. شاید بگویی: پس تکلیف ملت‌های غیر مسلمان چیست که عقد اسلامی ندارند؟ در عموم فرهنگ‌های غیراسلامی مفهوم ازدواج وجود داشته است و میان نهاد ازدواج و روابط بی‌بندوبار فرق قائل بوده‌اند. از نصوص دینی هم چنین بر می‌آید که اسلام، تفاوتی که جوامع دیگر میان ازدواج و زناکاری می‌گذاشته‌اند را به رسمیت می‌شناسد و ازدواجی که غیرمسلمانان بر اساس دین خود انجام می‌دهند را صحیح می‌داند، چنان‌که در قرآن آمده است: ﴿وَقَالَتِ امْرَأَتُ فِرْعَوْنَ﴾ [القصص: ۹] و ﴿وَامْرَأَتُهُ حَمَّالَةَ الْحَطَبِ﴾ [المسد: ۵]؛ می‌بینیم که خداوند آسیه را زنِ فرعون و ام‌جمیل را زنِ ابولهب نامیده است. ابن قدامه (۶۲۰ هـ) نوشته است که در این موضوع اختلافی وجود ندارد و «قرار نیست که ازدواجشان شروط ازدواج مسلمانان -چون ولی و شاهد و ایجاب‌وقبول- را داشته باشد» [۵] و ابن تیمیه (۷۲۸ هـ) می‌گوید: «صحیح‌بودن ازدواج کافران از نظر لحوق نسب و ثبوت فراش میان مسلمانان مورد اختلاف نیست و اگر زوج کافری مسلمان شوند، به‌اجماع بر ازدواج قبلی خود اقرار می‌شوند». [۶] سنت پیغمبر نیز گواه درستی این قاعده است؛ ایشان از افراد تازه‌‌مسلمان دربارۀ نوع نکاحشان نمی‌پرسیدند و آن را فسخ نمی‌کردند، مگر ازدواجی -مانند جمع هم‌زمان دو خواهر- که اساساً در اسلام قابل‌قبول نباشد. ادامه... ✾•┈┈••✦❀✦••┈┈•✾ 🇵🇸 @no_atheism | رد شبهات ملحدین