🇧🇻 کتاب زندگیست 🇧🇻

جیمز لکینگتون (کتاب‌فروشی قرن هجدهم) وقتی جوان بود، همسرش را در شب عید کریسمس با نیم کرون (همه‌ی پولی که داشتند) فرستاد تا شام کریسمس بخرد. گذر او به یک کتابفروشی قدیمی افتاد و با افکار شبانه‌ی یانگ در جیبش، بدون بوقلمون زیر بغلش، به خانه برگشت. او به همیر گرسنه‌اش گفت: «فکر‌ کنم کار خردمندانه‌ای کرده‌ام، چون اگر شام می‌خریدم، آن را تا فردا خورده بودیم و لذتش به زودی تمام می‌شد، ولی اگر عمرمان پنجاه سال دیگر هم طول بکشد، افکار شبانه را داریم که با آن جشن بگیریم. 📚 اعترافات یک کتابخوان معمولی ✍ آنه فدیمن 🇺🇸 📄 صفحه ۲۴۶ - طاقچه 📗 @PouyaKetab 📗

هیچ کس بهتر از من احساسات انسان‌هایی را درک نمی‌کند که در جهانی متولد شده‌اند که با روحیه‌ی آنان سازگار نیست و به آنجا تعلق ندارند. عده‌ای در پیکره‌ی نامناسبی قرار گرفته‌اند، برخی دیگر در جای نامناسبی قرار گرفته‌اند. در حالی که آن‌ها فقط در مکانی که نباید باشند پاگذاشته‌اند. سیاه بدبختی آن‌ها به یک نقص در شخصیت آن‌ها نسبت داده می‌شود، در حالی که در واقع آن‌ها در جایی هستند که متعلق به آن‌جا نیستند. 📚 گذرگاه دانایی ✍ موریل باربری 🇫🇷 📄 صفحات ۱۵۷ - ۱۵۸ 📔 @PouyaKetab 📔

- مرد: آن‌قدر شادم که دلم می‌خواهد در این شادی بمیرم... - زن: چرا بمیری؟ - مرد: چون حس می‌کنم در میان شادی‌ام دانه‌ی غم رشد می‌کند و مثل شعله‌ای آن را می‌خورد و تباه می‌کند... شادی مادام نیست و دم‌به‌دم رو به کاهش و نیستی است. شادی تمام می‌شود و غم جایش را خواهد گرفت. 📚 نمایش یک رؤیا ✍ آگوست استریندبرگ 🇸🇪 📄 صفحه ۸۱ 📖 @PouyaKetab 📖

کاش می‌شد مُرد، فقط همین. 📚 سونات اشباح ✍ آگوست استریندبرگ 🇸🇪 📄 صفحه ۵۰ 📕 @PouyaKetab 📕

ویسواوا شیمبورسکا: «وقتی جوان بودم، درباره‌ی همه چیز مطمئن بودم. خب، چنین مشکلی البته از نبود آگاهی کافی و تجربه‌ی کافی زندگی نشأت می‌گرفت. خوشبختانه، شانس این را داشتم که باهوش‌تر بشوم و فهمیدم که هیچ‌کس نمی‌تواند درباره‌ی همه چیز مطمئن باشد. زمان زیاد و تأملی طولانی لازم است تا کسی بتواند به خودش جرئت بدهد که بگوید «می‌دانم» و یا این‌که درباره‌ی کسی یا چیزی قضاوت کند‌.» 📚 دوازده بعلاوه یک ✍ مجموعه نویسندگان 📄 صفحه ۲۲۶ - طاقچه 📖 @PouyaKetab 📖

عشق؟ چی هست؟ بیشتر یک قرص مسکن طبیعی است. 📚 زندگی تعطیلات بین دو دنیاست ✍ ویلیام باروز 🇺🇸 📄 صفحه ۶۳ 📙 @PouyaKetab 📙

برای ما اهل شک هر روز رازی است کتابی بسته با احتیاط بازش می‌کنیم چند برگی را به خط ناپیدا می‌خوانیم دودل می‌شویم و عزیمت می‌کنیم از ناراستی روز می‌گردیم و چیزی نمی‌یابیم چیزها نشانه‌های نامفهوم‌اند ما در آوازای بی‌نت سرگردانیم روزهای اهل شک این‌طور می‌گذرد به پایان نزدیک می‌شویم اما هم‌چنان دوریم. 📚 عشق با گام‌های مینور ✍ آریلد نیکوئیست 🇳🇴 📄 صفحه ۸۳ 📓 @PouyaKetab 📓

در روزهای تابستان، روبروی خانه‌ی پدری‌ام، آن روز پشتِ سرم گورستان بود، و امروز رودرروی من است. ساعت‌ها بازی می‌کردیم. بازی می‌کردیم به رغم زمان و پشت به دیواری گرم‌. جیب‌های‌مان را خالی می‌کردیم از هرچه سکه بود؛ سکه‌هایی که دیگر رایج نبودند. کودکی هزینه‌بر است. حق همیشه با کودکی است. قاپ‌های استخوانی؛ به هوا می‌اندازیم‌شان و باز می‌افتند در پشتِ دستان‌مان، مانند مرگ، همان که به خود اجازه می‌دهیم به ریش‌اش بخندیم، زیرا موعد رسیدن‌اش دیر است و دور. حالا همه چیز زیباست و دلنشین. دلنشین. از کجا فراخواهد رسید آن‌چه سعی در گفتنش داریم.  گفتن و نوشتنش نیز. اندکی. گاهی. پیش از آن‌که بلغزیم. 📚 جستارهایی اندر مصایب نوشتن ✍ فیلیپ کلودل 🇫🇷 📄 صفحات ۱۱۲ - ۱۱۳ 📔 @PouyaKetab 📔

تعیین تکلیف برای زندگی دیگران کار بسیار خطرناکی است و من همیشه از اعتمادبه‌نفس بسیار سیاستمداران، اصلاح‌طلبان و آدم‌هایی مثل آن‌ها که همیشه آماده‌اند به هم‌نوعان خود روش‌هایی را تحمیل کنند که رفتارها، عادات و دیدگاه‌های آنان را تغییر دهد، بسیار متعجب شده‌ام، همیشه در نصیحت کردن دیگران دوار تردید می‌شوم، چطور یک نفر به دیگری می‌تواند بگوید که چطر رفتار کند مگر این که او را هم به اندازه‌ی خودش بشناسد. من خودم را هم به اندازه‌ی کافی نمی‌شناسم. چه رسد به این که دیگران را بشناسم. ما فقط می‌توانیم افکار و احساسات همسایه‌های خود را حدس بزنیم. هر فردی زندانی یک سلول انفرادی است و با دیگر زندانی‌ها که همان نوع بشر هستند با علایم قراردادی ارتباط برقرار می‌کند که برای آن‌ها هم همان معنایی را ندارد که برای خود دارد. و زندگی، بدبختانه، چیزی است که فقط یک‌بار آن را تجربه می‌کنید، اشتباهات معمولاً جبران‌ناپذیر هستند و من که هستم که به این و آن بگویم که چطور زندگی کنند؟ زندگی سخت است و به نظر من آن‌قدر سخت که من رندگی خودم را به سختی سروسامان داده‌ام. اصلاً مایل نیستم به همسایه‌ام یاد بدهم که با زندگی‌اش چه‌کار کند. 📚 باران ✍ سامرست موام 📄 صفحات ۳۶۳ - ۳۶۴ 📗 @PouyaKetab 📗

دختر بچه از همان سال‌های اول یاد می‌گیرد که زندگی، چه برای کوچک‌ها و چه برای بزرگ‌ها، رنج‌آور است. آدم باید کور باشد تا این را نبیند، و امیدی نیست که آدم تا مدت‌ها بچه‌ی کوچک باقی بماند یا فوراً بزرگ بشود واقعاً امیدی نیست. و تازه اگر به همین قناعت نکنی، از این بدتر هم می‌رسد. 📚 دانه زیر برف ✍ اینیاتسیو سیلونه 🇮🇹 📄 صفحه ۳۹۰ 📙 @PouyaKetab 📙

نزاع میان جوانان و بزرگسالان جنگِ زمان است. جوانی حماقتِ زمان است، امری که دوام نمی‌آورد. یا به بلوغ می‌رسد یا مخالف و دشمنش را به بزرگسالی می‌رساند و کسی به درستی نمی‌تواند بگوید که در چه نقطه‌ای از مرز میان این دو می‌گذرد. بزرگسالی هم دیری نمی‌پاید اما تفاوتش این است که به مرگ می‌انجامد، امری قطعی و انکارناپذیر. 📚 کتاب ۱۹۸۵ ✍ آنتونی برجس 🇬🇧 📄 صفحه ۱۲۶ 📗 @PouyaKetab 📗

ما از همون بد تولد شروع به مردن می‌کنیم. چیه مرگ این‌قدر عجیبه؟ جای تعجبی که نداره، یه بخشی از زندگیه. یه تغییره. 📚 هرولد و مود ✍ کالین هیگینز 🇦🇺🇺🇸 📄 صفحه ۱۴۳ 📔 @PouyaKetab 📔

میلوش: در کارزار جهان، ما در چرخه‌ی ملعون‌ مصائب قرار گرفته‌ایم - تکاپو و تقلا... برای شوپنهاور رهایی به معنی ایستادن خارج از چرخه‌ی ابدی حیات و مرگ بود. هنر باید خارج از آن چرخه بایستد تا با آن بتوانیم بدون اندوه و آرزو و به صورت کاملاً بی‌طرف به سراغ یک موضوع برویم. 📚 آن‌هنگام که رخت از شهر سوزان می‌بستیم ✍ چسلاو میلوش 🇵🇱 📄 صفحه ۱۰۵ 📓 @PouyaKetab 📓

شوپنهاور: همین که انسان مدام فکر می‌کند دیگری خوشبخت است دلیل بدبختی اوست. یکی از مهم‌ترین دلایل بدبختی انسان‌ها این است که آن‌ها نمی‌توانند کسی را ببینند که دائماً خوشبخت است. انسان‌های خوشبخت شبیه پرندگان دامند - آن‌ها نماینده‌ی طبقه‌ای هستند که بقیه‌ی بشریت را در آرزویی محال فریب داده و به دنبال خود می‌کشانند. 📚 سیمای فلسفی زندگی ✍ محسن فرشاد 📄 صفحه ۱۵ 📘 @PouyaKetab 📘

به نظر شوپنهاور، خوشبختی در روی کره‌ی زمین باعث سرخوردگی انسان می‌شود و سرابی بیش نیست. مردم یا در رسیدن به هدف‌هایی که برای نیل به آن تلاش می‌کنند شکست می‌خورند و یا وقتی به آن رسیدند تازه نومید می‌شوند. 📚 سیمای فلسفی زندگی ✍ محسن فرشاد 📄 صفحه ۱۴ 📕 @PouyaKetab 📕

من واقعاً قصد ندارم هیچ‌ کاری انجام دهم چون هر کاری به معنای ایجاد هستی است و در این دنیا به اندازه‌ی کافی هستی وجود دارد. (ژان پل سارتر - نویسنده‌ی فرانسوی) 📚 فرهنگ فشرده نقل‌قول‌های معروف جهان ✍ استیبسن داین‌تیث 📄 صفحه ۱۲۰ 📙 @PouyaKetab 📙

آدم‌های ابله وقتی از کارهای خود شرمنده‌اند می‌گویند: «من مأمورم و معذور.» (جرج برنارد شاو - منتقد ایرلندی) 📚 فرهنگ فشرده نقل‌قول‌های معروف جهان ✍ استیبسن داین‌تیث 📄 صفحه ۱۲۰ 📔 @PouyaKetab 📔

از همین مطلب می‌توان پی برد که چقدر قلم ظالم است. (رابرت برتون - کاشف انگلیسی) 📚 فرهنگ فشرده نقل‌قول‌های معروف جهان ✍ استیبسن داین‌تیث 📄 صفحه ۱۱۸ 📘 @PouyaKetab 📘

مردانِ قدرت وقتی برای مطالعه ندارند، و مردانِ مطالعه مناسب قدرت نیستند. (مایکل فوت - سیاستمدار انگلیسی) 📚 فرهنگ فشرده نقل‌قول‌های معروف جهان ✍ استیبسن داین‌تیث 📄 صفحه ۱۰۰ 📓 @PouyaKetab 📓

فکر کردن، بزرگترین رنج دنیاست. (جان وانبرو - آرشیتکت انگلیسی) 📚 فرهنگ فشرده نقل‌قول‌های معروف جهان ✍ استیبسن داین‌تیث 📄 صفحه ۹۶ 🗣 اگر این جمله را درک نمی‌کنی، خوش به حالت! 📙 @PouyaKetab 📙