زيتون | Zeitoons@

چهار ماه آوارگی یک کارگر پس از جنگ؛ «خانه‌ام ویران شد، هیچ‌کس پاسخگو نیست» یک کارگر ساکن شهر قدس که در سال ۱۴۰۳ پس از نزدیک به سه دهه کار از محل کار خود اخراج شده بود، می‌گوید در جریان حمله موشکی به محله‌اش، خانه‌ای را که با سال‌ها کار و وام و اقساط ساخته بود از دست داده و اکنون پس از چهار ماه آوارگی، هنوز هیچ حمایت مؤثری دریافت نکرده است. به گزارش ایلنا، پیامدهای جنگ برای بسیاری از خانواده‌های کارگری تنها به روزهای درگیری محدود نشده است. افزایش هزینه‌های زندگی، ناامنی شغلی و تخریب منازل، شرایط دشواری را برای بخشی از کارگران ایجاد کرده است. این کارگر که از ساکنان خیابان نفت شهر قدس است، می‌گوید پس از اخراج از محل کار خود در سال ۱۴۰۳، هنوز موفق به دریافت کامل مطالبات و سنواتش نشده است. او می‌گوید: «یک عمر کار کردیم اما برای گرفتن حق سنوات هم مجبور شدیم شکایت کنیم. حکم را گرفتیم، گفتند یک یا دو ماه دیگر پول واریز می‌شود، اما حالا شش ماه گذشته و هنوز خبری نیست. هر بار هم که پیگیری می‌کنیم، فقط امروز و فردا می‌کنند.» به گفته او، چند ده میلیون تومان مطالباتش به دلیل تورم بخش زیادی از ارزش خود را از دست داده است. «در چند ثانیه همه چیز از بین رفت» این کارگر می‌گوید شامگاه ۲۱ اسفندماه، موشکی در کوچه محل سکونتشان فرود آمد و بخش زیادی از خانه‌های کوچه را تخریب کرد. او روایت می‌کند: «کوچه ما حدود ۲۰ خانه دارد. بیشتر خانه‌ها کاملاً ویران شدند و بقیه، از جمله خانه ما، آن‌قدر آسیب دیده‌اند که دیگر قابل سکونت نیستند. تقریباً همه ساکنان این کوچه کارگر هستند.» به گفته او، خانواده‌اش از همان شب تاکنون خانه‌ای برای زندگی نداشته‌اند و طی چهار ماه گذشته میان خانه بستگان جابه‌جا شده‌اند. او می‌گوید: «نه اسکان موقت به ما دادند، نه ودیعه مسکن و نه حتی هتل. وقتی از مسئولان کمک خواستیم، گفتند بروید در ورزشگاه یا مسجد یا کتابخانه بمانید. مگر می‌شود یک خانواده ماه‌ها در چنین شرایطی زندگی کند؟» نگرانی از آینده این کارگر که اکنون در شرکت دیگری مشغول به کار است، می‌گوید حقوقی معادل حداقل دستمزد دریافت می‌کند و همان شرکت نیز با کمبود مواد اولیه و تعدیل نیرو روبه‌روست. او می‌گوید: «۲۷ یا ۲۸ سال کارگری کردم، خانه‌ام را با قرض و وام ساختم، اما در چند ثانیه همه چیز از بین رفت. حالا هیچ نهادی پاسخ روشنی نمی‌دهد. بنیاد مسکن، فرمانداری و دیگر مسئولان فقط ما را از این اداره به آن اداره می‌فرستند.» به گفته او، در صورت ادامه این وضعیت، تصمیم دارد برای پیگیری مطالباتش مقابل نهاد ریاست‌جمهوری تجمع کند. چهار ماه انتظار برای حمایت روایت این کارگر، نمونه‌ای از وضعیت خانواده‌هایی است که پس از آسیب دیدن منازلشان در جریان جنگ، همچنان در انتظار تعیین تکلیف برای اسکان و جبران خسارت هستند. پرسش اصلی خانواده‌های آسیب‌دیده این است که چه نهادی مسئول تأمین سرپناه موقت، پرداخت خسارت و رسیدگی به وضعیت معیشتی آنان است و چرا با گذشت چند ماه، همچنان پاسخی روشن و اقدام مؤثری دریافت نکرده‌اند.