ویکی اسپیس

اما قطر کهکشان راه شیری حدود ۱۰۰,۰۰۰ سال نوری است. بنابراین کل حباب رادیویی ما — تمام پخش‌های رادیویی، تمام سیگنال‌های تلویزیونی و هر فرستاده‌ای در تاریخ بشر — منطقه‌ای را پوشش می‌دهد که تنها بخش بسیار ناچیزی از یک درصدِ کهکشان ماست. در مقیاس آن تصویر، این محدوده از یک پیکسل هم کوچک‌تر است. حتی نزدیک‌ترین ستاره‌ها نیز تازه شنیدن قدیمی‌ترین سیگنال‌های ما را شروع کرده‌اند و بیشتر کهکشان اصلاً روحی هم از وجود ما خبر ندارد. یک چرخش تواضع‌برانگیز در این میان وجود دارد که فضا را حتی ساکت‌تر هم می‌کند. آن سیگنال‌های قدیمی تا ابد به عنوان پیام سفر نمی‌کنند؛ آن‌ها با افزایش مسافت، پخش و ضعیف می‌شوند و در میان وزوز پس‌زمینه جهان محو می‌گردند. تا زمانی که پخش‌های رادیویی ما به ستاره‌های نزدیک برسند، آن‌قدر ضعیف شده‌اند که شناسایی آن‌ها نیازمند گیرنده‌ای بسیار حساس‌تر از هر چیزی است که ما تا به حال ساخته‌ایم. برخی از دانشمندان استدلال می‌کنند که نشت سیگنال‌های تصادفی ما، همین حالا هم فراتر از چند سال نوری، تقریباً غیرقابل شناسایی است. از طرفی، زمین در واقع در حال ساکت‌تر شدن است. ما داریم از دکل‌های پخش قدرتمند به سمت کابل‌ها، ماهواره‌ها و سیگنال‌های دیجیتال متمرکز حرکت می‌کنیم. شاید مشخص شود که دورانِ دمیدن امواج رادیویی به فضا، تنها یک قرن کوتاه و پر سر و صدا بوده است. این موضوع پارادوکس فرمی را به شکلی ملایم بازتعریف می‌کند. وقتی می‌پرسیم چرا کهکشان ساکت است، این نقطه را به یاد بیاورید. اگر حباب هر تمدن دیگری در فضا به همین کوچکی باشد، دو تمدن می‌توانند میلیون‌ها سال وجود داشته باشند بدون اینکه هرگز حباب‌هایشان با هم تلاقی پیدا کند. سکوت لزوماً به معنای خالی بودن نیست؛ بلکه شاید فقط به این معناست که صدای همه بسیار ضعیف است و اتاق به طرز غیرقابل‌باوری بزرگ. ما هنوز حتی نجوا هم نکرده‌ایم و تازه شنیدن را آغاز نموده‌ایم. اگر می‌توانستید یک پیام برای هر کسی که ممکن است در نهایت صدای ما را بشنود بفرستید، دوست داشتید چه چیزی بگوید؟