باشگاه کتاب‌خوانی دغدغک

#مرام_نامه_دغدغک دغدغک، ساخته شد تا ما هربار دور هم جمع بشیم و بنا به موضوع کتاب‌ها، درباره‌ی دغدغک‌های زندگی شخصی‌مون حرف بزنیم. ژانر کتاب‌هایی که انتخاب می‌کنیم، جُستاره؛ چون جستار فرم دست‌نخورده‌ی واقعیته و ما دنبال این هستیم که از دل مفاهیم هر کتاب، روایت‌های شخصی و تجربه‌های زیسته‌ی خودمون و دیگری رو بشنویم. برای این‌که گفت‌وشنودهامون در امنیت کامل انجام بشه، یک مرام‌نامه هم داریم: - ما دنبال گزاره‌های قطعی درباره‌ی موضوعات نیستیم و قرار نیست مانیفست بدیم. (مثلاً قرار نیست نتیجه بگیریم تنهایی خوبه یا بد!) - هرکس می‌تونه دریافت خودش رو از موضوع بحث داشته باشه و باهامون در میون بگذاره. پس قرار نیست نظرگاه دیگری رو نقد یا نقض کنیم. - هیچ جلسه‌ای ضبط نمی‌شه؛ برای این‌که همه بتونیم کنار هم در امنیت ذهنی کامل، حرف بزنیم. - هرچی که روایت‌های شخصی بیشتر و متنوع‌تری بشنویم، دریافت‌های بیشتری هم خواهیم داشت. پس مراقبیم که وزن جلسات روی صحبت‌های تک‌نفره‌ یا دونفره نباشه و همه فرصت ابراز داشته باشن. - دغدغک، اتاق درمان نیست پس همدیگه رو قضاوت یا روان‌درمانی نمی‌کنیم. (مثلاً این احساس رو تجربه کردی چون طرح‌واره‌ی رهاشدگی داری...) حتی اگر تخصصش رو داریم باز هم دغدغک جای تحلیل آدم‌ها نیست؛ چون با چند دقیقه صحبت، نمی‌شه تحلیل روان‌شناختی از کسی داشت و این‌طوری فقط فضا برای دیگری ناامن می‌شه. همه‌ی این‌ها برای اینه که ما این‌جاییم تا قصه‌های واقعیِ واقعی خودمون رو بشنویم. شنیدن روایت‌های مختلف به ما کمک می‌کنه به یک موضوع از دریچه‌های متفاوتی نگاه کنیم و یک قدم به درک کردن، نزدیک‌تر بشیم. امیدواریم که با کمک همدیگه بتونیم انجامش بدیم. https://t.me/daghdaghak

جشن 3 سالگی باشگاه کتاب‌خوانی دغدغک 29 خرداد 1405 https://t.me/daghdaghak

گفت‌وگو دربارۀ رنج دوری از خانه | از کتاب مسئلۀ رنج 8 خرداد 1405

مسئله رنج نام کتاب: مسئله رنج (جستارهایی درباره فقدان، فاجعه و مرگ) نویسنده: امین بزرگیان انتشارات: کرگدن سال نشر: ۱۴۰۳ تعداد صفحات: حدود ۱۶۸ صفحه این کتاب مجموعه‌ای از جستارهای فلسفی و اجتماعی درباره مفهوم «رنج» است؛ به‌ویژه رنج‌هایی مثل فقدان، مرگ، بیماری، بحران‌های جمعی و تجربه‌های انسانی در شرایط سخت. نویسنده از دل تجربه‌های دوران کرونا و زیست اجتماعی امروز حرکت می‌کند و نشان می‌دهد که رنج فقط یک تجربه فردی نیست، بلکه می‌تواند ساختاری، جمعی و درهم‌تنیده با زندگی اجتماعی باشد. در این کتاب تلاش می‌شود به جای ارائه پاسخ قطعی یا راه‌حل ساده برای رنج، خودِ مسئله رنج فهمیده و صورت‌بندی شود؛ اینکه چرا انسان مدرن با وجود پیشرفت، همچنان با فقدان و ناتوانی در برابر درد مواجه است و چگونه این تجربه‌ها به فهم ما از زندگی، معنا و مرگ شکل می‌دهند.

28 آذر 1404 گفت‌وگو دربارۀ کتاب سایه‌ات را مالک شو + جشن شب یلدا در دغدغک به صرف فال حافظ

سایه‌ات را مالک شو نام کتاب: سایه‌ات را مالک شو (Owning Your Own Shadow) نویسنده: رابرت الکس جانسون مترجم: سیمین موحد انتشارات (نسخه‌های رایج): بنیاد فرهنگ زندگی / نسخه‌های مختلف ترجمه در ایران این کتاب بر اساس روان‌شناسی تحلیلی یونگ نوشته شده و مفهوم «سایه» را توضیح می‌دهد؛ یعنی بخش‌هایی از شخصیت انسان که آن‌ها را سرکوب یا انکار می‌کند، مثل احساسات، خواسته‌ها یا ویژگی‌هایی که فرد نمی‌خواهد بپذیرد یا نشان دهد. نویسنده معتقد است تا زمانی که این بخش‌های پنهان دیده و پذیرفته نشوند، به شکل مشکلات رفتاری، تعارض‌های درونی یا تنش در روابط ظاهر می‌شوند. پیام اصلی کتاب این است که پذیرش «سایه» به معنی شناخت کامل‌تر خود و رسیدن به تعادل روانی است. جانسون توضیح می‌دهد که اگر انسان بتواند این بخش‌های تاریک وجودش را بپذیرد و با آن‌ها آشتی کند، انرژی روانی بیشتری پیدا می‌کند و روابط سالم‌تر و زندگی یکپارچه‌تری خواهد داشت.

14 آذر 1404 دروغ‌هایی که به خود می‌گوییم

کتاب «دروغ‌هایی که به خود می‌گوییم» 7 آذر 1404

دروغ‌هایی که به خودمان می‌گوییم نام کتاب: دروغ‌هایی که به خودمان می‌گوییم نویسنده: جان فردریکسون (Jon Frederickson) مترجمان فارسی (رایج): حمید شمسی‌پور / ندا حمیدی‌زاده (در ترجمه‌های مختلف) انتشارات: ارجمند / آتیسا (در نسخه‌های مختلف منتشر شده) این کتاب در حوزه روان‌شناسی و خودشناسی است و به این موضوع می‌پردازد که انسان‌ها برای فرار از احساس درد، ترس، اضطراب یا مسئولیت، به‌طور ناخودآگاه به خودشان «دروغ» می‌گویند؛ یعنی واقعیت را تحریف می‌کنند یا از دیدن آن طفره می‌روند. نویسنده توضیح می‌دهد که بسیاری از الگوهای تکرارشونده در زندگی، روابط و شکست‌های عاطفی نتیجه همین خودفریبی‌هاست. ایده اصلی کتاب این است که تغییر واقعی زمانی اتفاق می‌افتد که فرد به جای دفاع کردن از خود یا انکار احساسات، با حقیقت درونی‌اش روبه‌رو شود. کتاب با مثال‌های درمانی و بالینی نشان می‌دهد چگونه پذیرش واقعیت، درک احساسات سرکوب‌شده و کنار گذاشتن مکانیسم‌های دفاعی می‌تواند به رشد روانی و رابطه سالم‌تر با خود و دیگران منجر شود.

سخت‌ترین کار در جلسه‌ی دغدغک این بود که هی آدم‌ها را از تحلیل اخبار و پیش‌بینی این که چه خواهد شد بکشانم بیرون و یادآوری کنم ما فقط می‌خواهیم درباره‌ی تجربه‌ی خودمان در روزهای جنگ حرف بزنیم، پس برای دو ساعت خبر و تحلیل و پیش‌بینی را فراموش کنید. اما باز آن وسط یکی خبری می‌داد از این که جاسوس‌ها چه‌طور جاسوس شدند، یکی پیش‌بینی می‌کرد آتش‌بس کی دوباره شروع می‌شود، یکی با نگرانی سوالی درباره‌ی خبر مطرح شده که حتی منبعش را هم نمی‌دانست می‌پرسید... چرا این طور شد؟ چه شد که ما دیگر برایمان مهم نبود منبع خبر کجاست و فقط سرگردان به دنبال یک جمله‌ی دلگرم‌کننده ماندیم؟ فقط خواستیم یکی بگوید بله! تمام شده! دیگر قرار نیست شروع شود! راحت باشید! راحت زندگی کنید... شاید هم مهم نیست این را کی می‌گوید فقط می‌خواهیم بشنویمش! نمی‌دانم این وضعیت تا کی ادامه دارد؟ کی قرار است تمرکزمان را از روی اخبار برداریم بیاوریم روی خودمان! که بدانیم هرچه بشود باید حواس‌مان به خودمان باشد و از خودمان بپرسیم این منم که دارم این را تجربه می‌کنم؟ چه حسی دارم؟ چی توی فکرم می‌گذرد؟... شاید هم‌زمان با سرعت عوض شدن اتفاق‌ها لازم باشد هر روز و هر لحظه این سه سوال را از خودمان بپرسیم چون قرار است مراقب خودمان باشیم و این شکلی از خودمراقبتی‌ست. در یک جلسه‌ی دو ساعته که گفتن از خبرها و تحلیل و این‌ها ممنوع بود باز هم آدم‌ها نمی‌توانستند عادت آن دوازده روز را کنار بگذارند و شروع می‌کردند به خبرگویی و تحلیل! دارم فکر می‌کنم حالا توی دورهمی‌های خانوادگی، توی گفت‌وگوهای همکارها و جمع‌های مشابه چه خبر است؟ به جز این، ما نیاز داریم در امنیت کامل حرف بزنیم و شنیده شویم‌. اگر وقتی تعریف کردیم همان روز اول شهر را ترک کرده‌ایم و یکی از جمع حتی به شوخی گفت: اوووواه حالا می‌ذاشتی شروع بشه بعد بدویی بری... آن وقت چه؟ با این حس شرم چه کنیم؟ اگر وقتی گفتیم شب اول که صداها را شنیده‌ایم نفهمیده‌ایم جنگ است، فکر کردیم رعد و برق است و دیگری به ما خندید که مگر تو صدای رعد و برق را تشخیص نمی‌دهی چه؟... حتی در جلسه‌ی دغدغک هم تک و توک قضاوت‌های این چنینی بود، دارم از یک جلسه‌ی کنترل شده که قانون دارد حرف می‌زنم آن وقت چه انتظاری از جمع‌های دیگر هست؟ ممکن است آدم‌ها حرف بزنند و چیزهایی بشنوند که زخمی‌تر شوند. این است که حداقل خودم هنوز نتوانسته‌ام در هیچ جمع دیگری جز دغدغک حرف بزنم، یا سکوت کرده‌ام و توی دلم خدا خدا کرده‌ام کاش بقیه هم سکوت کنند یا تا بتوانم از هر جمعی فاصله می‌گیرم و به خاطر همه‌ی چیزهایی که گفتم و توی ذهنم می‌چرخد به خودم حق می‌دهم از حرف زدن در جمع بترسم. صدیقه حسینی | تسهیل‌گر باشگاه کتاب دغدغک

اولین جلسۀ دغدغک بعد از جنگ دوازده روزه 9 تیر 1404

2 خرداد 1404 کتاب «به دور از تنش»

به دور از تنش نام کتاب: به دور از تنش نویسنده: ندرا گلاور تواب مترجم: شکیلا کلائی انتشارات: میلکان این کتاب درباره روابط خانوادگی ناسالم و تأثیر آن‌ها بر سلامت روان است. نویسنده توضیح می‌دهد بسیاری از تنش‌ها و مشکلات بزرگسالی ریشه در الگوهای رفتاری و مرزهای نادرست در خانواده دارند. هدف کتاب این است که خواننده یاد بگیرد چگونه روابط آسیب‌زا را بهتر مدیریت کند یا در صورت نیاز آن‌ها را به‌درستی محدود یا قطع کند. در بخش‌های مختلف، موضوعاتی مثل تعیین مرزهای سالم، شناخت رفتارهای سمی، وابستگی عاطفی، تأثیر آسیب‌های دوران کودکی و راه‌های ترمیم رابطه یا فاصله‌گیری امن بررسی می‌شود. کتاب رویکردی عملی دارد و به جای سرزنش خانواده، روی مسئولیت فردی و بازسازی سلامت روان تمرکز می‌کند.

12 اردی‌بهشت 1404 صحبت دربارۀ کتاب «ما ایوب نبودیم» | تک جلسه

ما ایوب نبودیم نویسنده: فاطمه ستوده انتشارات: نشر اطراف این کتاب مجموعه‌ای از ۱۳ جستار و روایت ناداستانی است که به موضوع «مراقبت از دیگری» می‌پردازد؛ یعنی موقعیت‌هایی که افراد ناخواسته در نقش مراقب یک بیمار، کودک، یا فرد آسیب‌دیده قرار می‌گیرند. نویسنده نشان می‌دهد این تجربه فقط درباره کمک به دیگری نیست، بلکه زندگی خودِ مراقب را هم عمیقاً تغییر می‌دهد و او را در مرز میان رنج، مسئولیت و ادامه زندگی قرار می‌دهد. درون‌مایه اصلی کتاب، مواجهه انسان‌های معمولی با شرایط سخت و غیرقابل پیش‌بینی است؛ جایی که نه قهرمانی وجود دارد و نه صبوری مطلق. هر روایت، بخشی از تجربه زیسته افراد در موقعیت‌های دشوار را نشان می‌دهد و به این پرسش می‌پردازد که انسان در برابر رنج دیگری تا کجا می‌تواند دوام بیاورد و چه چیزی از خودش را از دست می‌دهد یا به دست می‌آورد.

تو خود عشقی باش که در جستن آنی! یادداشتی از مریم‌ علی‌پور (اعضای باشگاه کتاب دغدغک) وقتی کتاب "تو خود عشقی باش که در جستن آنی" را در جلسات کتاب‌خوانی دغدغک شروع کردیم، گفتم که حس می‌کنم این کتاب یک پازل است، چیزهایی را که در طول این چند سال‌ اخیر در مسیر خودشناسی یاد گرفته‌ام، کنار هم می‌گذارد و یک تصویر کامل به من می‌دهد. تصویری که نشانم می‌دهد این راه را از کجا شروع کردم، حالا کجا هستم و دارم به کجا می‌روم. این کتاب نشانم داد بدون اینکه واقعا به آن آگاه باشم سال‌هاست که دارم در مسیر عشق حرکت می‌کنم، مسیر پرپیچ‌وخم و بی‌انتهایی که تو هیچ وقت نمی‌توانی بگویی همه مراحل آن را درست و به ترتیب طی کردم و حالا به پایان آن رسیدم! مهم‌ترین نکته‌ای که از این کتاب یاد گرفتم این بود که عشق تنها در بستری امن مجال بروز پیدا می‌کند و وظیفه همه ما این است که ابتدا این امنیت را در بدن خودمان ایجاد کنیم‌ تا بتوانیم در رابطه با دیگران نیز به آن‌ها احساس امنیت بدهیم. در واقع، دروازه‌ی قلب ما به سوی عشق، تنها زمانی گشوده می‌شود که یاد بگیریم در کالبد فیزیکی‌مان احساس آرامش، امنیت و اطمینان خاطر خلق کنیم. تاکید روی جسم و کالبد فیزیکی و اهمیت شناخت و ارتباط با آن، موضوع قابل تامل و مهمی است که فصل‌های اولیه این کتاب روی آن تاکید کرده است. ما فقط وقتی می‌توانیم با روح خودمان ارتباط خوبی داشته باشیم که قبلش جسم‌مان را شناخته باشیم و سپس الگوهای رایج ناخودآگاهمان را کشف کرده باشیم‌. . پیدا کردن آن حس امنیت تنها زمانی ممکن می‌شود که واکنش‌های رایج سیستم عصبی خودمان را در برابر استرس بشناسیم.  همه ما در برابر استرس ممکن است به چهار الگوی شرطی‌شده‌ی ستیز، گریز، انجماد و مدارا پناه ببریم. البته اگر وجود استرس در خودمان را انکار نکنیم؛ که این خود از داشتن استرس خطرناک‌تر است! در برابر استرس، اگر اهل ستیز باشیم رفتارهایی مانند پرخاشگری، عصبانیت و تلاش برای کنترل شرایط از ما سر می‌زند. اگر اهل گریز باشیم در شرایط بحران‌زای زندگی حواس‌پرت می‌شویم و یا خودمان را در کار زیاد و سرگرمی‌های گوناگون غرق می‌کنیم. اگر در برابر چالش‌ها و اتفاقات ناگوار منجمد شویم، بی‌حسی، ناتوانی در تصمیم‌گیری و جدایی از واقعیت را تجربه می‌کنیم و هنگام مدارا از نیازهای خودمان می‌زنیم تا با وابستگی و سازگاری بیش‌از حد با دیگران هماهنگ شویم. بعد از اینکه واکنش‌های شرطی‌شده‌ی سیستم عصبی خودمان را شناختیم، گام بعدی این است که یاد بگیریم چطور از این چرخه‌های ناخودآگاه و تکرارشونده خارج شویم. آن وقت در لحظاتی که استرس را تجربه می‌کنیم می‌توانیم با مکث آگاهانه تصمیم بگیریم چگونه رفتار کنیم. در این مرحله کارهایی مانند تنفس آگاهانه، مدیتیشن، حرکت‌های آرام‌بخش بدن، ارتباط با حواس پنج‌گانه و توجه به نیازهای جسمی به ما کمک می‌کند که به جای تکانشی رفتار کردن و ماندن در حالت بقا، با احساس امنیت، آگاهانه و خردمانه رفتار کنیم‌. در چنین شرایطی آن امنیت مطبوع در وجودمان فراهم و در روابطمان نیز منعکس می‌شود‌. آن وقت دیگر از سر ترس، نیاز یا وابستگی کورکورانه دنبال عشق و رابطه با دیگری نمی‌گردیم؛ بلکه در فضایی امن خودمان به همان عشقی تبدیل می‌شویم که در جستن آنیم و می‌توانیم آن را به دیگران هدیه بدهیم. مریم علی‌پور-یادداشت‌ها

26 بهمن 1403 با دخترهای دغدغک

19 بهمن 1403