می‌خواهم زنده بمانم

دل‌بسته‌ی بودن‌های کوچیک، اما واقعی و همیشگی‌ام: بیا قدر یه چای خوردن ببینمت، بستنی گرفتم بپوش بریم تا پارک سرکوچه، دلم تنگ شده بود، دو دقیقه بیا جلو در ببینمت و...

گاهی آدم نه بی‌تفاوته، نه بی‌حوصلهٔ تو دوست عزیز؛ فقط انقدر از درون شلوغه که ترجیح می‌ده شنوندهٔ سوتِ سکوتِ توی گوشش باشه تا راوی حال خرابش.

نُه نفر نمیاد اینجا 50 تایی بشیم ؟ :)‌

انتظار جوری می‌تونه طول روزها رو کش بده که با گوشت، پوست و استخونت ۲۴ ساعت و ۱۴۴۰ دقیقه و ۸۶۴۰۰ ثانیه روز رو می‌تونی حس کنی.

این پیام رو فور کنید تا بر اساس وایب چنل قشنگتون یه اهنگ تقدیمتون کنم و به چنلتون نمره بدم

اگه دوست داشتی اینجارو داشته باش

درسته توی هر شدن یا نشدنی خیری برای ما نهفته‌ است؛ ولی این‌بار، بعدِ این‌همه دویدن و متلاشی شدن و انتظار کشیدن اگه نشه، خیلی غمگین می‌شم...

عزیزم، نمی‌دانم چه‌ام شده است؛ بی‌قرارم، و انگار کسانی دارند توی دلم رخت می‌شویند...

[دست‌نویس‌های من، بامداد شنبه ۳۱ مرداد ۱۴۰۵]

هرموقع حرف کم آوردی، برام آهنگ بفرست.

همیشه یادت بمونه کجاست خونه؛ مهم نیست اونا دارن چیو نشون میدن.

ولی باید یه ابری چیزی بیاد ما رو ببره یه جای دور، اینجا خیلی داره سخت می‌گذره. _sarehilluestration

آیا کسی هست که هنوز این نکته را نادیده بگیرد که نجابت در راه بسیار دشوار کمال همواره با اشکالات فراوان رو به رو می‌شود، اما بخت چنان یار گناه و گمراهی است...

کوری، ژوزه ساراماگو، علی غبرائی

عزیزم، این آخرین باری بود که جلوی خیالت را نگرفتم و به خودم اجازه دادم در آن غرق شوم. با اندک جانِ باقی مانده‌ اما، می‌خواهم خودم را به دوش بگیرم و تا می‌توانم از کوره راهی که با شوق به آن قدم گذاشته بودم دور و دورتر بشوم.

[دست‌نویس‌های من، بامداد جمعه ۳۰ مرداد ۱۴۰۵]

ممنونم جان 🤍🌻

جوانه چون که بعد از خم شدن هم ادامه میدی و ریشه داری حتی با حضور غم https://t.me/Mkhmzndebmanam

چه می‌دونم، زنگ بزن بگو دلم هوس شنیدن صداتو کرده.

‘دیگر می‌خواهم گوشۀ اتاقم بنشینم و چشم‌هایم را روی هم بگذارم و ‌هرچه را که پیش خواهد آمد در ذهنم بسازم و تماشا کنم، همین. فروغ فرخزاد’