ردِ نور

یه‌ بار زندگی کردیم، اونم که این‌جوری شد.

موندن آدم‌ها رو با همیشگی بودن اشتباه نگیر.

اصالت، توی رفتاره نه ادعا.

خوشی‌هات رو زندگی کن، نه اینکه به رخ بکشی.

همه رو راضی میکنی جز خودتو.

هرچی بزرگ ‌تر می‌شم بیشتر میفهمم که خیلی از مشکلات با پول حل می‌شن؛ بقیه‌شونم پول بیشتری می‌خوان.

آدم هر چقدر پخته‌تر می‌شه، سر و صداشم کمتر می‌شه.

جرئتِ زیستَن برای خویشتَن.

دوست داشتنت، شبیه ریشه دوندن توی خاکِ حاصل‌خیزه.

فرسوده‌ام، اما ریشه‌هام هنوز رو به نورن.

فرسودگی از جایی شروع می‌شه که دیگه چیزی غافلگیرت نمی‌کنه.

مامانم تنها کسیه که وقتی مریضم، ازم مراقبت می‌کنه تا خوب بشم. تنها کسیه که هیچ‌وقت رهام نمی‌کنه، بهم بی‌توجهی نمی‌کنه و حتی اگه باهاش بد حرف بزنم، بازم هوامو داره. مامانم تنها کسیه که حتی اگه تمامِ دنیا علیه‌م باشن، طرف منو می‌گیره.

اومدم از دوستم تعریف کنم، کلمه کم آوردم؛ یهو گفتم تو خیلی اَبری.

شاید خستگیِ ما از زندگی نیست، از شکلِ گذروندنشه.

نوشته؛ خاک بالاخره یه روزی قدر بارون رو میدونه، ولی اون روزی که دیگه بارون نمیباره.

"آرام باشید؛ واکنش نشان‌ندادن خرد است و پاسخ‌ندادن انضباط."

یه بغضِ بی‌ریشه، یه آشوبِ بی‌انتها.

حرفی ندارم؛ فقط یه عالمه ناگفته توی من تلنبار شده.