ردِ نور

آدم هر چقدر پخته‌تر می‌شه، سر و صداشم کمتر می‌شه.

جرئتِ زیستَن برای خویشتَن.

دوست داشتنت، شبیه ریشه دوندن توی خاکِ حاصل‌خیزه.

فرسوده‌ام، اما ریشه‌هام هنوز رو به نورن.

فرسودگی از جایی شروع می‌شه که دیگه چیزی غافلگیرت نمی‌کنه.

مامانم تنها کسیه که وقتی مریضم، ازم مراقبت می‌کنه تا خوب بشم. تنها کسیه که هیچ‌وقت رهام نمی‌کنه، بهم بی‌توجهی نمی‌کنه و حتی اگه باهاش بد حرف بزنم، بازم هوامو داره. مامانم تنها کسیه که حتی اگه تمامِ دنیا علیه‌م باشن، طرف منو می‌گیره.

اومدم از دوستم تعریف کنم، کلمه کم آوردم؛ یهو گفتم تو خیلی اَبری.

شاید خستگیِ ما از زندگی نیست، از شکلِ گذروندنشه.

نوشته؛ خاک بالاخره یه روزی قدر بارون رو میدونه، ولی اون روزی که دیگه بارون نمیباره.

"آرام باشید؛ واکنش نشان‌ندادن خرد است و پاسخ‌ندادن انضباط."

یه بغضِ بی‌ریشه، یه آشوبِ بی‌انتها.

حرفی ندارم؛ فقط یه عالمه ناگفته توی من تلنبار شده.

ریشه‌ها دیده نمی‌شن، ولی سرنوشتِ شاخه‌ها رو تعیین می‌کنن.

ماحصلِ بعضی بیدار شدن‌ها، دیگه خواب نرفتنه.

آدم تا خودش رو باور نکنه، اسیرِ تعریف دیگرانه.

افسرده ترین حالتم،سه هیچ طنزتو میزنه.