『آوای دریا』
Відкрити в Telegram
4 944
Підписники
+15624 години
+3837 днів
+1 37330 днів
Архів дописів
4 944
همه بدذاتیم،
تنها در میزان کنترلی کا در نمایش بد ذاتی خود داریم تفاوتیم
07 лип, 07:20
4 944
دلم برای خودم تنگ شده
برای روزهایی که بیدلیل میخندیدم و
فکر میکردم همهچیز درست میشود:)
06 лип, 09:51
4 944
من همیشه به همه میگم آدم
نمیمیره که تحمل کن اینم تموم
میشه ولی دروغ میگم، آدم میمیره؛
هربار یه کوچولو میمیره:))!
06 лип, 09:50
4 944
ما میتوانیم واقعیت را نادیده بگیریم، اما نمیتوانیم عواقب نادیده گرفتن واقعیت را، نادیده بگیریم.
آین رند
06 лип, 05:06
4 944
و اگر از تو میپرسیدم که همهی چیزهایی که دوست داری را نام ببر، چقدر طول میکشید که اسم خودت را بگویی؟
05 лип, 13:02
4 944
صبور باش و انسان بمان،
حتی اگر جهانت را نمیبخشی،
حتی اگر دستانت زخمیاند و تهی و بارها از میان خارها و سنگ ها خونین عبور کردهاند.
- مجتبی دادوند
05 лип, 12:54
4 944
آدما عادت دادن وانمود کنن که فرشتن، اما درحقیقت، هیولان، هیولاهایی که هیچوقت توی کمد پیداشون نمیکنی. اونا توی تاریکی نیستن. توی روز میبینیشون، توی محل کارت، توی مدرسه، توی خونت!
هیولاهای کوچیکی که مدام بهت آسیب میزنن و تو هرگز نباید بهشون اعتماد کنی ترسا.
کتاب خیمه شب بازی
05 лип, 05:33
4 944
گاهی گذشت میکنیم و گاهی گذر؛
ایکاش میفهمیدید فرق بین این دو را....
05 лип, 03:31
05 лип, ~03:32
4 944
تکه های زندهی گذشتهاگه ازمون بپرسن چند سال پیش، توی یه روز کاملاً معمولی، مشغول چه کاری بودی، احتمالاً چند لحظه مکث میکنیم. نه چون اتفاق مهمی نیفتاده؛ چون «روزها» معمولاً توی حافظه نمیمونن. ما فکر میکنیم گذشته رو به یاد میاریم اما چیزی که واقعاً ازش باقی میمونه، خودِ گذشته نیست. یه بو، یه صدا، یه آهنگ،چیزهایی که نه داستانی تعریف میکنن و نه توضیحی میدن؛ فقط ناگهان چیزی رو درونمون بیدار میکنن. و عجیب اینجاست که تو اون لحظه انگار خاطره رو به یاد نمیاری؛ دوباره زندگیش میکنی. شاید ذهن زمان رو اونطور که تقویم نشون میده تجربه نمیکنه. انگار لحظهها رو تکهتکه نگه میداره و بعضی از اون تکهها بیدلیل زنده میمونن. نه لزوماً چون مهمتر بودن، بلکه چون زمانی بیآنکه متوجه باشیم، چیزی رو در ما تغییر دادن. برای همینه که بعضی آهنگها هیچوقت قدیمی نمیشن. تبدیل میشن به نقطهای ثابت درون ما؛ جایی که هر بار بهش برمیگردیم، نسخهای از خود گذشتهمون برای چند ثانیه دوباره نفس میکشه. بعضی خیابونها هم همینطورن. شاید هیچ اتفاق خاصی توشون نیفتاده باشه اما انگار وزن نامرئیای با خودشون حمل میکنن؛ طوری که حتی سکوتشون هم آشنا به نظر میرسه. آدمها هم از این قاعده مستثنا نیستن. ما معمولاً اونها رو با جزئیات به خاطر نمیسپریم؛ بیشتر، احساسی رو به یاد میاریم که کنار اونها داشتیم. اینکه آرام بودیم یا ناآرام، سبک بودیم یا سنگین، احساس امنیت میکردیم یا بیآنکه بفهمیم کمکم از خودمون فاصله میگرفتیم. شاید به همین دلیل وقتی فکر میکنیم دلتنگ یک نفر شدهایم، همیشه فقط دلتنگ خود او نیستیم. گاهی دلتنگ نسخهای از خودمان هستیم که فقط در کنار او وجود داشت. و شاید به همین خاطر، هیچ خاطرهای دقیقاً قابل بازگشت نیست. چون چیزی که از دست میره، فقط زمان نیست؛ نحوهی بودن ما در اون زمانه. حتی اگر همهچیز دقیقاً مثل قبل تکرار بشه، ما دیگر همان آدم سابق نیستیم؛ و همین تفاوت کوچک، کافی است تا هیچچیز واقعاً دوباره اتفاق نیفتد. _A @Avay_eDaryaa
04 лип, 15:46
4 944
«چقدر غمانگیز است دیدن نیمهی پنهان و تاریک آدمها، درست زمانی که به نور و زیباییشان ایمان آورده بودی.»
04 лип, 12:56
