𝒊𝒎 𝒔𝒐𝒓𝒓𝒚

خاطرات، مثل ذرات غبار در پرتوِ نورِ یک پنجره‌ی قدیمی هستند؛ زیبا اما فانی. به محض اینکه بخواهی لمسشان کنی، میان انگشتانت پخش می‌شوند و به هیچ تبدیل می‌شوند. ما با خاطراتمان زندگی نمی‌کنیم، ما فقط با سایه‌هایی از آن‌ها، در خانه‌ای از سکوت، به زندگی ادامه می‌دهیم که هر روز کمی تاریک‌تر می‌شود.

خستگیِ من، از راه رفتن نیست؛ از سنگینیِ آن چیزهایی است که در گلو گیر کرده‌اند و هرگز به زبان نیامده‌اند. ما از شدتِ حرف‌هایی که نزدیم، فرسوده شده‌ایم، نه از کارهایی که انجام دادیم.