گل سوری

اکنون را حس کن، حتی اگر تلخ باشد.

روزی برای من پدرم گفت: زنده گی یک مشت خاطراتِ زمانِ جوانی است

کاوه جبران

راستش زیاد دوستش نداشتم، چون کلاً از خواندن نامه‌های نویسنده ها خوشم نمی‌آید. احساس می‌کنم کلماتی که عمیق‌ترین احساسات یک انسان را بیان می‌کنند، وقتی بی‌اجازه‌ی خودشان در برابر دیگران گذاشته می‌شوند، چندان کار معقولی به نظر نمی‌رسد.

وقتی کتاب نامه به پدر از کافکا را میخواندم خیلی غم انگیز بود چون اشخاص زیادی او نامه ها را خواندن جز مخاطب اصلی اش.

چرا نامه های شخصی نویسنده ها، پس از مرگ شان در دسترس عموم گذاشته میشود؟

چطور بتوانم از درد هایم متنفر باشم در حالیکه همان درد دلیل زندگی کردنم میان کتابها، نفس کشیدن در اشعار، لذت بردن از لحظه ها و شناختن طبیعت بود.

زشتیِ موشک و لطافتِ شکوفه‌های بهاری؛ چه تضادِ تلخی! نمی‌دانم به سیاهی ویرانه‌ها خیره بمانم یا چشم بر این همه تاریکی ببندم و قدردان آمدن بهار باشم. زیر سایهٔ مجنون‌بید ایستاده‌ام، به قامت سرو چشم دوخته‌ام و در انتظارم تا از نخستین عابر بپرسم: آیا می‌شود وطن را بر شانه گذاشت و کوچ کرد؟ سهم ما از زندگی مگر چند بهار است که به‌جای عطرِ ارغوان با بوی باروت از خواب برخیزیم؟ اندکی ما را به زندگی واگذارید. بگذارید دل‌نگران شکفتن گل‌های باغچه‌مان باشیم، ریزشِ برف را از شانه‌های کوه تماشا کنیم، و چشمکِ ستاره‌ها تنها روشنایی آسمان‌مان باشد. بگذارید برای گلدان شکستهٔ‌مان گل انتخاب کنیم نه این‌که دودِ برخاسته از آوار تقویمِ سبزترین روز‌های‌مان را سیاه کند. 🪐مروه عزیزیار

با تانک، با شلاق، با ساطور می‌آیند در جیب خود تنها، قلم داری گل سوری

رامین مظهر

بوی‌ بهار…🍃🌸

خاطرات یک میلیون سال قبلِ تهمینه😭😂

چراغ های کوچه را شکسته اند؛ زورشان به صبح که نمی رسد، درخت های قد کشیده را سر زدند؛ زور شان به جوانه که نمی رسد، زمستان است؛ زمستان است قبول، زور شان به بهار که نمی رسد.

برای آرزو های محال خویش میگریم اگر اشکی نماند، در خيال خویش میگریم! -فاضل نظری

کتاب های رهنورد زریاب برایم حس روز های برفی و زمستانی میدهند.

معیار زندگی باید انسانیت باشد، نه رنگ، نه تبار و نه نژاد. دین و آیین هم که برای رهنمایی بشر نازل شده‌است. انسان‌ها؛ اما آیین را دست کاری کردند. هر کس به نفع خود راه و روشی ساخته‌است. هر کس دین را به نفع خود تعبیر می کند. در رکاب عشق سیامک هروی

تو از کسی برتر نیستی و کسی هم از تو برتر نیست. اگر کسی خود را مهتر بداند و دیگری را کهتر و در فکر بقای خود و فنای دیگران باشد، رنج فربه‌تر می‌شود. قوم برتر و مهتری هم نیست رنگ و نژاد زاده طبیعت است. در رکاب عشق سیامک هروی