کافه‌ مستاجر پلاک ۱۲

نمی‌دونم تاحالا تجربه‌ی دل‌کندن از شهری که چندسال توش زندگی کردید رو داشتید یا نه، تجربه‌ی فروختنِ خونه و وسایلتون رو داشتید یا نه، تجربه‌ی خدافظی با دوستاتون رو داشتید یا نه. ولی امیدوارم هیچ‌وقت تجربه‌ش نکنید، سوگ و غمش وحشتناکه. خیلی زیاده. به حدیه که نه می‌تونید بابتش گریه کنید، نه می‌تونید عزادارش باشید، چون‌ اتفاقیه که افتاده و باید باهاش کنار بیاید، منطقتون نمی‌پذیره اشک ریختن رو، ولی غمش بدجوری می‌سوزنه.

بابتِ دو سالی که باهام زندگی کردی، و تمامِ خاطراتی که ساختی ازت ممنونم. و از اینکه مجبورم بفروشمت، متاسفم. مطمئنم سینا بهتر از من مراقبته، و رفیقِ بهتریه. ببخشید که بدونِ خدافظی رفتم.

از زندگی توی این سیاره تا ابد متنفرم. از هرچیزی که باعث شد انقدر تنفر و غم و دلتنگی توی‌ وجودم ریشه کنه حالم داره به‌هم می‌خوره. لعنت به هرچیزی که دیگه اجازه نمی‌ده از تَهِ دل حالم خوب باشه. امیدوارم اگه زندگیِ بعدی‌ای هست، در یک سیاره‌ی دیگه‌ای باشه. زندگیِ دیگه‌ای‌ باشه، و حداقل اون دنیا باهام مهربون‌تر تا کنه.

اگه می‌دونستم دنیا قراره انقدر نا امن بشه، آدم‌های امنِ بیشتری رو پیدا می‌کردم، توی زندگیم جمعشون می‌کردم و نگهشون می‌داشتم.

ترامپ‌، عزیزم، همینطوریش روزی دو سه ساعت برق نداریم. نزن زیرساختا رو. ممنون.

یه سر می‌ری اینستا و توئیتر، به زندگیِ آدما یه نگاه می‌ندازی، یه لحظه شک می‌کنی توی یک دنیا زندگی می‌کنید یا نه...

حتی کمتر از احساسِ غریبِ "تا ابد دلتنگ بودن" گفتیم. شما می‌تونی به خونه، شهر، و آدم‌های جدید عادت کنی، اما ممکنه تا ابد دلتنگِ قبلی‌ها بمونی.

کمتر از احساس غریب "خونه‌ دونستن‌ خونه‌ی جدید" گفتیم. ولی زمان‌بره. عجیبه. تلخ و شیرینه.

با این اوضاع، فقط کم مونده اینترنت رو قطع کنن، تا به تنهاترین حالتِ خودم تبدیل بشم. یه‌جور تنهایی‌ای که سابقه نداشته.