کافه‌ مستاجر پلاک ۱۲

کلاً دارم یه جوری از فضاهای مجازی استفاده می‌کنم که برام سرگرم کننده باشن. چه اینستا، چه توئیتر، چه تریدز، چه تلگرام، یوتیوب، یا هر اپِ دیگه‌ای، الگوریتمش رو طوری تنظیم کردم که بر اساسِ سلیقه‌ی خودم باشه. در حالِ حاضر نسبت به هیچی گارد ندارم.

متاسفانه کم‌کم‌ دارم به Threads علاقه‌مند می‌شم، حتی بیشتر از توئیتر.

خلاصه که مراقب باشید برای کی وقت می‌ذارید. هرکسی لایقِ حرف‌ها و محبت‌ها ریدن در اعصاب‌ و روانِ شما نیست.

هربار پشیمون می‌شم از اعتمادم به آدم‌ها.

پس از کلی کتاب قرض‌ دادن و معرفی‌ و چونه زدن، بنده با موفقیت تونستم دخترخاله‌ی چهارده‌ ساله‌ام رو تبدیل به یک عدد پاترهد کنم و وارد دنیای فانتزی و جادوش کنم. راضی‌ام.

احساس می‌کنم انقدر حرف توی سرمه و نیاز به نوشتن دارم و انقدر زیادن که کم‌کم باید به فکرِ یک کانال پرایوتِ جدید باشم.

این پیام رو‌ بفرست برای کسایی که پلی‌لیست‌های رندوم دوست دارن و دعوتشون کن.

رندوم‌ترین پلی‌لیستِ تاریخ.

عمیقاً دلم می‌خواست انتهای همه‌ی این خدافظی‌ها به یک مهاجرت ختم بشه، کوچ کنم به یک کشورِ غریبه، جایی که هیچیش رو نمی‌شناختم و از نو‌‌ شروع می‌کردم همه چی رو، نه اینکه صرفاً برم یک شهرِ دیگه.

نمی‌دونم تاحالا تجربه‌ی دل‌کندن از شهری که چندسال توش زندگی کردید رو داشتید یا نه، تجربه‌ی فروختنِ خونه و وسایلتون رو داشتید یا نه، تجربه‌ی خدافظی با دوستاتون رو داشتید یا نه. ولی امیدوارم هیچ‌وقت تجربه‌ش نکنید، سوگ و غمش وحشتناکه. خیلی زیاده. به حدیه که نه می‌تونید بابتش گریه کنید، نه می‌تونید عزادارش باشید، چون‌ اتفاقیه که افتاده و باید باهاش کنار بیاید، منطقتون نمی‌پذیره اشک ریختن رو، ولی غمش بدجوری می‌سوزنه.

بابتِ دو سالی که باهام زندگی کردی، و تمامِ خاطراتی که ساختی ازت ممنونم. و از اینکه مجبورم بفروشمت، متاسفم. مطمئنم سینا بهتر از من مراقبته، و رفیقِ بهتریه. ببخشید که بدونِ خدافظی رفتم.

از زندگی توی این سیاره تا ابد متنفرم. از هرچیزی که باعث شد انقدر تنفر و غم و دلتنگی توی‌ وجودم ریشه کنه حالم داره به‌هم می‌خوره. لعنت به هرچیزی که دیگه اجازه نمی‌ده از تَهِ دل حالم خوب باشه. امیدوارم اگه زندگیِ بعدی‌ای هست، در یک سیاره‌ی دیگه‌ای باشه. زندگیِ دیگه‌ای‌ باشه، و حداقل اون دنیا باهام مهربون‌تر تا کنه.