کافه‌ مستاجر پلاک ۱۲

پلی لیستِ باشگاهی 👇🏻

دنیا جای آدمایی مثل من نیست له می‌شیم.

بعضی آدم‌ها وقتی کسی ازشون تعریف می‌کنه، واقعاً نمی‌تونن حرفش رو باور کنن. اگر یک بازخورد با تصویری که فرد از خودش ساخته خیلی فاصله داشته باشه، ذهن ممکنه به جای تغییر تصویر، خودِ بازخورد رو پس بزنه: «لطف داره»، «واقعاً این‌طور نیست»، «منو نمی‌شناسه».

طبیعیه که توی دنیای مُدرنِ امروزی و عصرِ هوش مصنوعی، من هنوز به چیزای قدیمی علاقه دارم؟ آهنگای قدیمی، فیلم و سریال‌های قدیمی، کتاب‌های قدیمی و حتی عشق‌های قدیمی. بینِ این‌ همه رابطه‌ای که برای هرکدومش یک اسمی وجود داره که نمی‌دونم چیه، من هنوز به یک عشقِ قدیمی و‌ پایدار باور دارم.

ای پدر ما که در آسمانی، واقعاً چی می‌شد یا اینارو دو قدم اون ورتر به دنیا میاوردی یا حداقل من رو پدرسگ؟

کاش قبل از کرونا بود، سال‌های اولِ دانشجوییم. تهران زندگی می‌کردم و توی خوابگاه بودم.

راستی این نصیحت رو از من لطفاً بپذیرید. در ارتباط با رابطه‌ی شخصیتون، عشق و علاقتون به یک آدم، ارتباط و حسی که بینتون هست، لطفاً از هیچکس کمک نگیرید، و از هیچکس مشورت نگیرید. شما نمی‌دونید کسی که داره بهتون مشورت می‌ده از سر دلسوزی داره مشورت می‌ده یا حسادت. نمی‌دونید از سر بدجنسی مشورت می‌ده یا مهربونی. هیچوقت هم نمی‌تونید بفهمید حق با کیه. یک رابطه‌ی خوب ممکنه فقط بخاطر یک سری مشورت از طرفِ آدمِ اشتباه خراب بشه. اینجور وقتا همیشه خودتون سعی کنید با کسی که باهاش هستید حلش کنید و به حسِ ششمتون اعتماد کنید.

تو مسیرِ برگشت از نونوایی داشتم به این فکر می‌کردم که بَه‌بَه، نونِ گرم، بادِ خنک، که یهو یادم‌ افتاد توی ایران دارم زندگی می‌کنم.

یکی از مشکلاتِ همیشگیم اینه که وقتی ناراحتم نمی‌تونم کامل و واضح درموردش صحبت کنم. همه چی رو می‌ریزم تو خودم. ساکت می‌شم و همه چی رو هم تلنبار می‌شه.

این پلی لیستی که می‌خوام براتون بذارم، خیلی قشنگه. تاحالا شده دلتون یک پلی لیست بخواد که نه خیلی آروم باشه نه خیلی تند و اذیت کننده؟ این خودشه. اسپاتیفای به عنوان یک دوشنبه عصرِ چیل اینو برام ساخت.