یاس بنفش

امروز هم کلافه‌ام. مثل ۱۳۶۹۴۲۴۶۷۸ روز قبل.

‌ خودکشی فرزند یالوم برخی روانشناسان رو به‌هم ریخت، چون نمی‌دونستند به مخاطب حالا باید چی بگن؟ تا دیروز درباره انسان و جهان طوری حرف می‌زدند که انگار همه‌چیزش رو می‌شه فهمید و می‌شه رام کرد. همیشه با مخاطب و مراجع خودشون طوری حرف زدند که انگار در همه‌چیز معنایی قابل فهم و قابل تفسیر هست و به این معنا هم به واسطه چند کتاب و مقاله دسترسی دارند. حالا چه چیزی رو تفسیر کنند و معنای این مرگ چیست؟ سخن ریلکه درخشانه: "با هر آنچه حل‌ناشدنی‌ست، شکیبا باش و بکوش نفسِ پرسش را دوست بداری" ریلکه شاعر بود و این حکمت رو از کجا داره؟ از شعر داره‌. هنر و ادبیات و شعر، به ما یاد می‌دن که تماشا کنیم و معنی نکنیم و توقع نداشته باشیم همه‌چیزش رو بفهمیم. بارها و بارها چنین حرفی رو در این کانال و اینستاگرام نوشته بودم. چندین بار گفته بودم که "برخی روانشناسان" جهان و انسان رو زیادی قابل‌فهم، تفسیرشدنی، ماشینی و فرموله و جزوه‌ای می‌بینند. درحالی‌که خیلی چیزها رو اصلا نمی‌شه فهمید و نمی‌شه تفسیر کرد، صرفا باید چنان‌که هست پذیرفت و باهاش کنار اومد‌ _ دهاز @nabayad_m

کاش بتونیم درباره احساساتمون همون لحظه که بهمون هجوم میارن، حرف بزنیم و نذاریم تلنبار بشن.

احترام، بیشتر از اینکه نشونه‌ی حالِ خوبِ آدم‌ها باشه، نشونه‌ی انتخابشونه. همه‌ی ما روزهایی داریم که خسته‌ایم، عصبانی‌ایم یا از چیزی دلخوریم؛ اما هنوز می‌تونیم انتخاب کنیم با آدمی که هیچ نقشی در رنج ما نداشته، چطور رفتار کنیم. شاید نتونیم همیشه مهربون باشیم، اما دست‌کم می‌تونیم رنجِ خودمون رو به رنجِ یک نفر دیگه تبدیل نکنیم. شاید فرقِ آدم‌ها، بیشتر از هر چیز، همین‌جاست.

آهنگ رو پلی می‌کنم، چشمام رو می‌بندم، وارد دنیای خیالاتم می‌شم، برای چند دقیقه فراموش می‌کنم دختری در خاورمیانه‌ هستم که کل زندگیش روی هواست و سعی می‌کنم زنده بمونم.

واقعا عاشق Josie Edwards هستم. هم نازه، هم صداش خوشگله، هم آهنگ‌هاش قشنگه.

گاهی اوقات هم از یک چیزهایی ناراحت میشم اما چون منطقی به نظر نمی‌رسه، بیانش نمی‌کنم. اینجور وقت‌ها فقط گذر زمان می‌تونه کمک کنه.

به بعضی آدما، اتفاقات و خاطرات که فکر میکنم، ناخودآگاه لبخند می‌زنم.

می‌گفت آدمی که در کتاب غرق نشود و با طبیعت زندگی نکند و خیال‌پرداز نباشد، هیچ‌چیز ندارد، هیچ‌چیز.

وای پسر عجب گلی بود.

قربونت برم کاسمیرو.

ولی من دلم می‌خواست رو اَبرا همدمِ ستاره‌هاشم. اما متاسفانه رویِ زمین با یه مشت آخوند گیر کردم.

هیچی دیگه، طی می‌کنیم. با همه‌ی سختی‌هاش اما طی می‌کنیم. دست به گریبان جزئیات و باریکه‌های نور زندگی میشیم، خودمون رو با اونا به زندگی وصل میکنیم و میریم جلو، تا ببینیم چی میشه.

شرایط خوب نیست اما خب طی نکنیم چیکار کنیم؟

غرق شدن او در اندک علایق باقی مانده‌اش نه از روی تفریح؛ بلکه آخرین راه نجات او از رنج حیات بود.

خیلی بده که خسته باشی، یک دنیا کار داشته باشی، ولی از فکر اون همه کار نتونی استراحت کنی که بعد پاشی به کارات برسی، ولی اینقدر هم خسته باشی که نتونی کاری انجام بدی.

این حس که نه ناراحتی، نه عصبانی، نه خسته، نه غمگین ولی یه‌جوری هستی، اسمش چیه؟

سریع‌تر گریه هاتو بکن که کلی درس داریم.