Z

بنگرید ای اهلِ عالم بر اذان دیگری بر فرازِ دار می‌رقصد جوانِ دیگری.

اذان صبح گفتند و طناب آواز خون سر کرد شفق از شرم این میدان، گریبان سحر، تر کرد کبوتر از مناره بی‌صدا تا پای چوب آمد سکوت چوبه‌دار، آسمان را روبه محشر کرد موذن آیه رحمت به گوش شهر می‌خواند، لیک نسیمی از گلوی دار، تلاوت را مکدر کرد طلوع از پشت کوه آمد، ولی خورشید سرخ افتاد مگر دستی افق را پیش چشم صبح، پرپر کرد؟ از آن پس هر سحر، خورشید با پیشانی گلگون به یاد آن که بر دارش کشیدند، خاک بر سر کرد

طلوع آفتاب

اذان صبح

اگر دوباره مرا بر درِ جهان آرند ز خاکِ سردِ فراموشی‌ام عیان آرند مرا نه سویِ دیاری که ابرِ کینه در اوست به باغِ عاطفه و عطرِ ارغوان آرند جهانی آن‌که ز هر ابر، گلی فرو ریزد نه آتش و غمِ باروت به ارمغان آرند نه کودکی به هراسِ صدایِ تیر افتد نه مادری به بغل، جسمِ نیمه‌جان آرند...

<<ناراتس>> وقتی اورا می‌دیدی، گویی فرشته‌ای است که مستقیما از دل بهشت آمده، اما کدام بهشت در این برهوت ناراتس؟ When you saw her, it was as if an angel had come directly from the heart of paradise, but which paradise in this wasteland of Narates? ✍️

آفتاب از پرتوِ چشمِ تو دعوی می‌کند ورنه با این نور، او را تابِ دعوی کی بُوَد؟

شهر خوابیده‌ست و در هر کوچه‌ای دیوارها قصه‌ها را دفن کردند، زیرِ پایِ دارها من تو را در روزگاری یافتم کز هر نگاه نقض می‌شد هر عدالت زیر این انکارها ضد

جنوب ایران رو فدای جنوب لبنان کردید، حالا کی وطن فروشه؟!

نخل را از ریشه می‌شناسند، نه از نام. هرچه ساقه را ببری، ریشه در خاک خودش می‌ماند.

بر ریشهٔ ایران نتوان تیشه کشیدن با حرفِ تهی کوه نگردد به رمیدن این نامِ بلند است که از حادثه بگذشت توفان نتوانست، تو خواهی که بُریدن؟

جنوبِ لبنان را لبنان، اما جنوبِ ایران را تنها جنوب نامیدند. چه آسان است برای آنان بریدنِ بخشی از یک نام، نامی که با هویت و تاریخ درآمیخته است؛ اما تمامِ پیروزی‌شان در همین بریدن‌ها خلاصه می‌شود. نمی‌دانند که نخل ریشه‌دار را با بریدن ساقه، نمی‌توان از خاک جدا کرد. غافل‌اند که وطن، بیش از آن‌که بر نقشه نوشته شود و در نام‌ها خلاصه گردد، در جان مردمانش ریشه دارد. پس بدانند؛ از این مرز و بوم نمی‌توان تکه‌ای را جدا کرد، بی‌آنکه زخمش بر تمام پیکر آن نشیند. جنوب، ایران است.

ساقیا جام بده، شهر پر از تزویر است جانِ‌ ما خسته و بازار بسی دلگیر است (دوش دیدم که ملایک در میخانه زدند) جانِ من، عرش خدا بین، همه در زنجیر است ضد

آینه را ربودند؛ بهانه، افق بود. از آن پس همه‌جا را دیدیم، جز خویشتن.

۶ ماه گذشت...

خون به خاک و بانگ ماتم، در میان این غبار خانه‌ام ویران شد و ایران من گشته حصار عشق و داد و عدل و آبادی، فدای شیخ شد تا که او آسوده باشد، ما اسیر روزگار نان اگر بر سفره کم شد، وعده‌ها بسیار شد هر که فریادی برآورد، متهم، بی‌اعتبار از عدالت جز حکایت در کتابی جا نماند سهم مردم از حقیقت، حسرت یک یادگار ضد