uk
Feedback

Не попадись на ботовода! Telemetrio знаходить і позначає такі канали мітками 👉 Хочеш бачити мітку, оформляй підписку

Ангел смерти

Ангел смерти

Відкрити в Telegram

Падший ангел смерти بیاید حرف بزنیم t.me/HidenChat_Bot?start=8058997879

Показати більше
Країна не вказанаКатегорія не вказана
308
Підписники
-124 години
-27 днів
-1130 днів
Архів дописів
اتنما اشعال
09 вер, 20:36
10 вер, ~03:21

:))🤣🤣🤣🤣🤣
09 вер, 20:36
10 вер, ~03:21

🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣ریدم دهنت ببشید))))
09 вер, 20:36
10 вер, ~03:21

:))))))
09 вер, 20:34
10 вер, ~03:21

وایییییییی چقد نمکییی شدییی🤣🤣🤣🤣
09 вер, 20:33
10 вер, ~03:21

چقددددد بامزه شدیییییی
09 вер, 20:33
10 вер, ~03:21

🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣
09 вер, 20:33
10 вер, ~03:21

🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣
09 вер, 20:33
10 вер, ~03:21

09 вер, 20:31
10 вер, ~03:21

ببخشید یکم با ادبیات نمیسازم-
09 вер, 20:19
09 вер, ~20:24

برقصم؟
09 вер, 20:19
09 вер, ~20:24

خدای ادبیات ایران ایفر فتاحیه دیگه)
09 вер, 20:18
09 вер, ~20:24

عزیزم هستم اژ نازنین بپرس
09 вер, 20:17
09 вер, ~20:24

بعضی زخم‌ها خون ندارند؛ در اعماق آدم اتفاق می‌افتند و بعد، سال‌ها بی‌آنکه دیده شوند، مثل ریشه‌ای سیاه در تاریک‌ترین لایه‌های وجودت رشد می‌کنند. من سال‌هاست بارِ اندوهی را بر قلبم می‌کشم که هیچ شانه‌ای برای حملش ساخته نشده است. غمی که دیگر شبیه یک احساس نیست؛ شبیه وزنه‌ای‌ست که بر سینه‌ام گذاشته‌اند و هر روز سنگین‌تر می‌شود. گاهی قلبم نمی‌شکند؛ فقط زیر این همه خاطره، آهسته‌آهسته فرسوده می‌شود. ذهنم اما از همه چیز خسته‌تر است؛ مغزی خط‌خطی، آشفته و مملو از صداهایی که هیچ‌کدام حاضر نیستند خاموش شوند. خاطرات، بی‌اجازه بازمی‌گردند؛ یک بو، یک کلمه، یک نگاه کافی‌ست تا گذشته از پشت دیوار زمان بیرون بیاید و دوباره مرا در همان اتاقی حبس کند که سال‌هاست از آن فرار می‌کنم. تروما همین است؛ گذشته‌ای که تمام شده، اما هنوز در بدن تو ادامه دارد. حادثه‌ای که سال‌ها پیش رخ داده، ولی گویی تقویمِ ذهن تو در همان روز متوقف مانده است. من از غم نمی‌ترسم؛ از عادی‌شدنش می‌ترسم. از اینکه آن‌قدر با سنگینی‌اش زندگی کنم که دیگر نفهمم کدام قسمت از من، خودِ واقعی‌ام بوده و کدام قسمت، زخمی‌ست که به جای من زندگی کرده. گاهی دلم می‌خواهد تمام این فکرهای درهم را از سرم بیرون بریزم؛ تمام این جمله‌های ناتمام، تمام این تصویرهای شکسته، تمام «اگر»هایی که مثل میخ در حافظه‌ام فرو رفته‌اند. اما ذهن، بایگانیِ بی‌رحمی‌ست؛ هیچ چیز را واقعاً دور نمی‌ریزد، فقط آن را در تاریک‌ترین کشوی خودش پنهان می‌کند تا شبی دیگر، بی‌خبر، دوباره تحویلت دهد. و من مانده‌ام با قلبی که زیر آوارِ اندوه نفس می‌کشد و ذهنی که هر شب، خودش را هزار بار مرور می‌کند. «دلم گرفته ای دوست، هوای گریه با من گر از قفس گریزم، کجا روم، کجا من؟» شاید بعضی آدم‌ها نمی‌شکنند؛ فقط آن‌قدر ترک می‌خورند که دیگر صدای شکستنشان به گوش هیچ‌کس نمی‌رسد. و من، در سکوتِ این ویرانی، هنوز ایستاده‌ام؛ با قلبی سنگین، ذهنی خط‌خطی، و گذشته‌ای که هرگز یاد نگرفت چگونه دست از سرِ من بردارد.
09 вер, 20:17

کی شاعر شدی
09 вер, 20:16
09 вер, ~20:42

خفه شید
09 вер, 20:15
09 вер, ~20:42

میخوام شعر بفرستم
09 вер, 20:15
09 вер, ~20:42

جیشدارم عا کن بجیشم دهنت
09 вер, 20:15
09 вер, ~20:42

sticker.webp0.06 KB
09 вер, 20:15
09 вер, ~20:42

عزیزم شبت بخیر زندگانیم
09 вер, 20:14
09 вер, ~20:42