ru
Feedback

Не попадитесь на канал ботавода! Telemetrio находит и помечает такие каналы 👉 Хотите видеть метку — оформите подписку

Ангел смерти

Ангел смерти

Открыть в Telegram

Падший ангел смерти بیاید حرف بزنیم t.me/HidenChat_Bot?start=8058997879

Больше
Страна не указанаКатегория не указана
308
Подписчики
-124 часа
-27 дней
-1130 дней
Архив постов
اتنما اشعال
09 сент., 20:36
10 сент., ~03:21

:))🤣🤣🤣🤣🤣
09 сент., 20:36
10 сент., ~03:21

🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣ریدم دهنت ببشید))))
09 сент., 20:36
10 сент., ~03:21

:))))))
09 сент., 20:34
10 сент., ~03:21

وایییییییی چقد نمکییی شدییی🤣🤣🤣🤣
09 сент., 20:33
10 сент., ~03:21

چقددددد بامزه شدیییییی
09 сент., 20:33
10 сент., ~03:21

🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣
09 сент., 20:33
10 сент., ~03:21

🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣🤣
09 сент., 20:33
10 сент., ~03:21

09 сент., 20:31
10 сент., ~03:21

ببخشید یکم با ادبیات نمیسازم-
09 сент., 20:19
09 сент., ~20:24

برقصم؟
09 сент., 20:19
09 сент., ~20:24

خدای ادبیات ایران ایفر فتاحیه دیگه)
09 сент., 20:18
09 сент., ~20:24

عزیزم هستم اژ نازنین بپرس
09 сент., 20:17
09 сент., ~20:24

بعضی زخم‌ها خون ندارند؛ در اعماق آدم اتفاق می‌افتند و بعد، سال‌ها بی‌آنکه دیده شوند، مثل ریشه‌ای سیاه در تاریک‌ترین لایه‌های وجودت رشد می‌کنند. من سال‌هاست بارِ اندوهی را بر قلبم می‌کشم که هیچ شانه‌ای برای حملش ساخته نشده است. غمی که دیگر شبیه یک احساس نیست؛ شبیه وزنه‌ای‌ست که بر سینه‌ام گذاشته‌اند و هر روز سنگین‌تر می‌شود. گاهی قلبم نمی‌شکند؛ فقط زیر این همه خاطره، آهسته‌آهسته فرسوده می‌شود. ذهنم اما از همه چیز خسته‌تر است؛ مغزی خط‌خطی، آشفته و مملو از صداهایی که هیچ‌کدام حاضر نیستند خاموش شوند. خاطرات، بی‌اجازه بازمی‌گردند؛ یک بو، یک کلمه، یک نگاه کافی‌ست تا گذشته از پشت دیوار زمان بیرون بیاید و دوباره مرا در همان اتاقی حبس کند که سال‌هاست از آن فرار می‌کنم. تروما همین است؛ گذشته‌ای که تمام شده، اما هنوز در بدن تو ادامه دارد. حادثه‌ای که سال‌ها پیش رخ داده، ولی گویی تقویمِ ذهن تو در همان روز متوقف مانده است. من از غم نمی‌ترسم؛ از عادی‌شدنش می‌ترسم. از اینکه آن‌قدر با سنگینی‌اش زندگی کنم که دیگر نفهمم کدام قسمت از من، خودِ واقعی‌ام بوده و کدام قسمت، زخمی‌ست که به جای من زندگی کرده. گاهی دلم می‌خواهد تمام این فکرهای درهم را از سرم بیرون بریزم؛ تمام این جمله‌های ناتمام، تمام این تصویرهای شکسته، تمام «اگر»هایی که مثل میخ در حافظه‌ام فرو رفته‌اند. اما ذهن، بایگانیِ بی‌رحمی‌ست؛ هیچ چیز را واقعاً دور نمی‌ریزد، فقط آن را در تاریک‌ترین کشوی خودش پنهان می‌کند تا شبی دیگر، بی‌خبر، دوباره تحویلت دهد. و من مانده‌ام با قلبی که زیر آوارِ اندوه نفس می‌کشد و ذهنی که هر شب، خودش را هزار بار مرور می‌کند. «دلم گرفته ای دوست، هوای گریه با من گر از قفس گریزم، کجا روم، کجا من؟» شاید بعضی آدم‌ها نمی‌شکنند؛ فقط آن‌قدر ترک می‌خورند که دیگر صدای شکستنشان به گوش هیچ‌کس نمی‌رسد. و من، در سکوتِ این ویرانی، هنوز ایستاده‌ام؛ با قلبی سنگین، ذهنی خط‌خطی، و گذشته‌ای که هرگز یاد نگرفت چگونه دست از سرِ من بردارد.
09 сент., 20:17

کی شاعر شدی
09 сент., 20:16
09 сент., ~20:42

خفه شید
09 сент., 20:15
09 сент., ~20:42

میخوام شعر بفرستم
09 сент., 20:15
09 сент., ~20:42

جیشدارم عا کن بجیشم دهنت
09 сент., 20:15
09 сент., ~20:42

sticker.webp0.06 KB
09 сент., 20:15
09 сент., ~20:42

عزیزم شبت بخیر زندگانیم
09 сент., 20:14
09 сент., ~20:42