Ангел смерти
الذهاب إلى القناة على Telegram
Падший ангел смерти بیاید حرف بزنیم t.me/HidenChat_Bot?start=8058997879
إظهار المزيدلم يتم تحديد البلدالفئة غير محددة
308
المشتركون
-124 ساعات
-27 أيام
-1130 أيام
أرشيف المشاركات
308
بعضی زخمها خون ندارند؛
در اعماق آدم اتفاق میافتند و بعد، سالها بیآنکه دیده شوند،
مثل ریشهای سیاه در تاریکترین لایههای وجودت رشد میکنند.
من سالهاست بارِ اندوهی را بر قلبم میکشم که هیچ شانهای برای حملش ساخته نشده است.
غمی که دیگر شبیه یک احساس نیست؛
شبیه وزنهایست که بر سینهام گذاشتهاند و هر روز سنگینتر میشود.
گاهی قلبم نمیشکند؛ فقط زیر این همه خاطره، آهستهآهسته فرسوده میشود.
ذهنم اما از همه چیز خستهتر است؛
مغزی خطخطی، آشفته و مملو از صداهایی که هیچکدام حاضر نیستند خاموش شوند.
خاطرات، بیاجازه بازمیگردند؛
یک بو، یک کلمه، یک نگاه کافیست تا گذشته از پشت دیوار زمان بیرون بیاید
و دوباره مرا در همان اتاقی حبس کند که سالهاست از آن فرار میکنم.
تروما همین است؛
گذشتهای که تمام شده، اما هنوز در بدن تو ادامه دارد.
حادثهای که سالها پیش رخ داده،
ولی گویی تقویمِ ذهن تو در همان روز متوقف مانده است.
من از غم نمیترسم؛
از عادیشدنش میترسم.
از اینکه آنقدر با سنگینیاش زندگی کنم که دیگر نفهمم
کدام قسمت از من، خودِ واقعیام بوده و کدام قسمت، زخمیست که به جای من زندگی کرده.
گاهی دلم میخواهد تمام این فکرهای درهم را از سرم بیرون بریزم؛
تمام این جملههای ناتمام، تمام این تصویرهای شکسته،
تمام «اگر»هایی که مثل میخ در حافظهام فرو رفتهاند.
اما ذهن، بایگانیِ بیرحمیست؛
هیچ چیز را واقعاً دور نمیریزد،
فقط آن را در تاریکترین کشوی خودش پنهان میکند
تا شبی دیگر، بیخبر، دوباره تحویلت دهد.
و من ماندهام با قلبی که زیر آوارِ اندوه نفس میکشد
و ذهنی که هر شب، خودش را هزار بار مرور میکند.
«دلم گرفته ای دوست، هوای گریه با من
گر از قفس گریزم، کجا روم، کجا من؟»
شاید بعضی آدمها نمیشکنند؛
فقط آنقدر ترک میخورند که دیگر صدای شکستنشان به گوش هیچکس نمیرسد.
و من،
در سکوتِ این ویرانی،
هنوز ایستادهام؛
با قلبی سنگین،
ذهنی خطخطی،
و گذشتهای که هرگز یاد نگرفت
چگونه دست از سرِ من بردارد.
09 سبتمبر, 20:17
