خطِ نگار🍁

جنگ فقط شهرها رو خراب نمی‌کنه… آدمو از درون خالی می‌کنه ازت آرامش می‌گیره، خواب می‌گیره، حتی جرئتِ امید داشتن به فردا رو این روزا فقط نگرانم… نگران مامانم، بابام… نگران برادرم… نگران دوستام… نگران همه‌ی آدمایی که دوستشون دارم…..

ما داریم ب …. میریم امتحانا پرقدرت سرجاشه عمو بشین سرجات دو دقیقه یکم فکر کن ب پاهات استراحت بده مغزت خون رسانی درستی داشته باشه بتونی چشای کورت باز کنی یه فکری بکنی احمق

پس کی بره پینگ پونگ بازی کنه؟ مسئولین وظیفه شناس

و منی که اشکام بند نمیاد و برای اولین بار برای همچین شرایطی روح و روانم بهم ریخته… تازه من توی این شرایط نت و آنتن درستیم ندارم

جنوب واقعا مظلومِ تو جنگ ایران عراقم خیلی اذیت شدن

تمام ذخایر اصلی توی جنوبه ولی…..

هی مینویسم هی پاک میکنم اخه چی بگم؟

همین که ایشون فرمودند.

و‌چقدر برای یه زندگی معمولی پاره شدیم

چقد زندگی بی ارزشه…

دلم میخواست یه چیزی‌بگم یا مثل همیشه بیام برای پرت شدن حواسمون یه چیز خنده دار‌بگم …. ولی اینکه اینجوری تموم‌راه های ارتباطی با جنوب داره قطع میشه فقط امیدوارم یه خواب بد باشه همین ….!

ولی خب دلم نیومد جلسه شون برگزار نشه امیدوارم این شرایط بزودی تموم شه…..

آنچه در جلسه میگذرد:😐 جدای از اتفاقات؛ به بچهای امسال خیلی عادت کردم(بیش از یکسال شده😂) و امیدوارم همه شون توی این‌اوضاع نامعلوم؛ بتونن حقشون رو بگیرن یه جوری کامنت میذارن که صرفا میشه توی این کانال گذاشت تا کانال اصلی 😅

بعضی اتفاق‌ها هیچ‌وقت تعریف نمی‌شن… نه چون کلمه‌ای براشون نیست، چون هر بار بخوای ازشون بگی، انگار دوباره از اول زندگی‌شون می‌کنی… آدم‌ها فکر می‌کنن اگه حرف نزدی یعنی فراموش کردی؛ در حالی که بعضی دردها راهشون رو از دل پیدا می‌کنن به تن… یکی لاغر می‌شه، یکی ریزش مو می‌گیره، یکی دست‌هاش بی‌دلیل می‌لرزه، و یکی فقط… ساکت‌تر از همیشه می‌شه…. برای همین، هیچ‌وقت از روی ظاهر آدم‌ها قضاوت نکن! ممکنه کسی که امروز روبه‌روته، هم‌زمان که داره برای آینده‌ش می‌جنگه، هنوز هم داره با زخمی می‌جنگه که هیچ‌وقت درباره‌ش حرف نزده….

بعد از گذروندن یه شب پر از استرس و بدون نت و آنتن؛ سلام!

روز عجیبی بود ۶

دلم يه “فکرشم نمیکردم بشه” میخواد.

راهت رو برو عزیزم… قرار نیست هر چند قدم وایسی و حساب‌وکتاب کنی که چقدر جلو اومدی بعضی چیزا آروم آروم جا می‌افتن، درست مثل تیکه‌های یه پازل که تا آخرش کنار هم نذاری، تصویرش معلوم نمی‌شه… پس ادامه بده یه قدم دیگه، یه تلاش دیگه، یه بار دیگه…. یه روز برمی‌گردی پشت سرت رو نگاه می‌کنی و می‌بینی همون چیزی که فقط توی ذهنت بود، حالا جلوی چشماته! فقط ادامه بده… همین