خطِ نگار🍁

گاهی وقتا احساس می‌کنم چقدر داریم برای چیزایی می‌دویم که تهش همه‌شون می‌شن یه خاطره یا یه غبار به گمانم دنیا، با همه چرخیدناش و همه شلوغ‌بازی‌هاش، آخرش همه‌مون رو میاره به یه نقطه مشترک؛ به همون لحظه‌ای که خستگی‌ها تموم می‌شن و فقط می‌شینیم به تماشا... به سکوت، به یه گوشه دنج، به یه فاصله امن از هیاهوی بی‌پایانِ این آدم‌ها شاید تمامِ این دویدن‌ها، فقط برای رسیدن به همین آرامشِ آخرِ قصه باشه. کاش لا‌به‌لای همین هیاهو، یادمون نره که گاهی هم خودمون رو به تماشا دعوت کنیم. به دور از قضاوت‌ها، به دور ازِ دویدن‌های الکی، فقط برای خودمون... شبتون به دور از هیاهو💙🌙