شیشه

نمی‌خوام شبیه تو باشم. حتی اگه تو بهترین کسی باشی که بلد بود زندگی کنه، بازم نمی‌خوام. من راه خودمو می‌رم. از دنیای تو رد نمی‌شم چون خودم نمی‌خوام.

آدمی که ساکت شده، حرف داره اما از درون خالی شده که نمی‌خواد حرف بزنه. گاهی آدم ساکت ازش یه پوسته میمونه که راه میره، کار می‌کنه، میخنده ولی ته‌ نگاهش تاریکی ‌فریاد میزنه.

به اين فكر کن.

شب‌ها توده‌ای متراکم از عشق، درد، خشم و زخم‌های روی هم انباشته هستم.

بعله، خیلی از نمیشه‌ها، نمیشه نیست، نمیخوامه.

راستش دیگه هیچ‌چی اون ‌قدر ترسناک نیست. دیگه هیچی اون‌قدر سنگین نیست. چون ما یه بار از روزای خیلی مهمی گذشتیم ‌ و زنده موندیم.

امشب ماه، بوسیدنی شده.

صبح

واقعا گاهی باید یاد خودم بندازم چه موضوعی رو با چه وخامتی پشت سر گذاشتم و از پسش براومدم.

چه شب‌هایی رو با چشم باز صبح کردم و باز هم بلند شدم، بازهم راه افتادم زندگیم رو ساختم.

زنده باد گذر زمان. زنده باد این روند درست که همه‌چیز رو به جای اصلیش ‌برمی‌گردونه.

‏«این همه تو، یه بار هم من»

‏«دوست واقعی با کسایی که بهت صدمه زدن، بوجی موجی نمیکنه»

ما بچه‌‌ای پشت ویترین گلفروشی‌ بودیم. زیبایی را می‌شناختیم و به آن مشتاق بودیم، اما زورمان به دنیا نمی‌رسید. @hamid59salimi

دلخوشی‌های کوچیک، اما بزرگ. کوچیک، چون تو چشم آدما، ناچیزن. بزرگ، چون تو دل تو، همه‌چیز تو هستن. همه چیز.