شیشه

یک ریتم بی‌نظم، یک چرخه‌ی بی‌پایان از زخم و مرهم. این است زندگی؛ رقص بی‌امان وصل و فصل.

اون آدم خطرناکیه، همزمان که بهت چاقو میزنه، وانمود میکنه زخمتو داره پانسمان میکنه.

‏تو به تراپی نیاز نداری، تو به دیتاکس سوشال مدیا نیاز داری.

تمرین نشکستن

یه جا خوندم که «قدرت در فاصله است.» باهاش موافقم. قدرت واقعی اینه که یه قدم عقب بری. تماشا کنی. ساکت بمونی. نپری وسط میدون. اگه حرف یه آدم بتونه تو رو از جا بکنه، این زنگ خطره، اونوقت هر چیز دیگه‌ای هم می‌تونه. بعدش میشی یه بادبادک پاره که هر بادی یه طرف می‌بردش.

اگه قرار باشه به هر حرفی که یکی می‌زنه، دلت هری بریزه پایین و واکنش نشون بدی، یه خبر بد دارم برات: تا عمر داری باید زجر بکشی. تموم نمی‌شه ها. هی میگن، هی تو ناراحت می‌شی، هی خودت رو می‌خوری.

از رفتن هیچ آدمی از زندگیتون نترسید، مخصوصا از رفتن اون یک نفری که با رفتن شما رو تهدید می‌کنه.

او هزار زن در یک بدن بود. هم‌زمان شکننده و قوی، شیرین و سرکش، طوفانی و آرام. اما آن لبخند، همیشه همان بود و تنها چیزی که می‌توانست درعین‌حال، که تو را ویران می‌کند  نجات‌بخشت باشد. ‌ نویسنده ناشناس (منسوب به گابریل مائورو) ترجمه‌ی غزل قربانپور @nabayad_mikhandim

فراموشی موقت حاصل از تماشای بازی‌های جام‌جهانی رو دوست دارم.

دلم تنگه، پرتگال من ( 🇵🇹 )

در گوشه‌ای پنهان از دلش امیدی موذی و وسوسه‌گر همچنان کمین کرده بود و هرگز خیال نداشت میدان را خالی کند.

آرتور شنیتسلر، مردن، ترجمه‌‌ی حداد

‏مایه‌ی افتخاری آقای فغانی. حتی اگه اسمت رو نگن. ⚽️

جلوه‌های خنکی

انگار هر بار که یک چیز تازه را زندگی می‌کنی، یک لایه از آن آدم کهنه را می‌گذاری گوشه‌ای و سبک‌تر می‌شوی. کاش بشود. کاش بشود همین‌طور، آرام و پیوسته، پوست بیندازیم و تازه بمانیم.

همین که آدم گاهی می‌ایستد جلوی آینه و یک غریبه را می‌بیند، یعنی زندگی دارد درست پیش می‌رود. یعنی آن آدم قبلی رفته، و این یکی تازه از راه رسیده. تجربه‌های تازه. تجربه‌های خوب. نه از آن تجربه‌های تلخی که آدم را پیر می‌کند. نه. دقیقا از آن‌هایی که انگار پنجره‌ای باز می‌کنند توی سینه‌ات.

با گذشت زمان پوست بیاندازیم و تجربه‌های جدید و خوب داشته باشیم.