شیشه

‏برای کسایی که همه چی زندگی تونو می‌دونن قیافه نگیرید.

از پا افتادیم و برگی به پاییز اضافه کردیم؛ تنها همین. معین دهاز

شب

سلام بر تو که حقیقتا دلتنگِ تواَم.

آن روزها گذشته. دیگر آن آدمِ همیشه‌ دوست، همیشه‌آماده، همیشه‌بخشنده نیستم.

نوشته: در ستایش جزئیات تو، کاش می‌توانستم مویرگ چشمت را ببوسم.🤍

دلم برای خودم تنگ شده. برای همانی که هنوز بلد بود چطور تنها باشد، بی‌آنکه احساس گم‌شدگی کند.

«عصر، عصر پیغام است. می‌نویسم سلام و تو هر وقت رسیدی، جواب بده. جوابی بده. مختصر. وقتت را نمی‌گیرم. هر وقت دلت خواست بگو سلام. عیبی ندارد. زمانه‌ی انتظار است عزیزم. فاصله‌ هست».

‏از اون رفاقت‌های تبدیل شده به درس عبرت بقیه چه خبر؟

اولین نقطه‌ی تماس، پوست نیست؛ انرژی‌ست.

نجات‌دهنده، بلاک کرده.

‏من تغییر رفتار آدما رو میفهمم و رنج می‌کشم.

‏میدونن شکننده‌ای و میشکوننت.

بی‌اعتنایی، آدم را می‌رنجاند. گاهی یک لایک به‌موقع، یک آدم را از همین تنهایی‌های مزمن نجات می‌دهد.

چشمان تو ساختگی ولی امیدوار بود.

نه اینکه ناامید باشم، نه. فقط خسته‌م از این همه تکرار. از این همه هیاهوی بی‌مقصد خسته‌م. از اخبار، از حرف‌های روزمره، از کلی بحث بی‌نتیجه.