شیشه

اولین نقطه‌ی تماس، پوست نیست؛ انرژی‌ست.

نجات‌دهنده، بلاک کرده.

‏من تغییر رفتار آدما رو میفهمم و رنج می‌کشم.

‏میدونن شکننده‌ای و میشکوننت.

بی‌اعتنایی، آدم را می‌رنجاند. گاهی یک لایک به‌موقع، یک آدم را از همین تنهایی‌های مزمن نجات می‌دهد.

چشمان تو ساختگی ولی امیدوار بود.

نه اینکه ناامید باشم، نه. فقط خسته‌م از این همه تکرار. از این همه هیاهوی بی‌مقصد خسته‌م. از اخبار، از حرف‌های روزمره، از کلی بحث بی‌نتیجه.

زنده بودن، یعنی همین. یعنی از دست بدهیم و هنوز بلد باشیم از آنچه مانده، اتاقی روشن بسازیم.

من هر بار که می‌تونستم واقعا بد باشم، یه چیزی توی دلم لرزید و منصرفم کرد.

چه انتظار قشنگی

حالا با انتخاب‌هایت بمان. با همان راهی که خودت خواستی. با همان آدم‌هایی که ترجیحشان دادی.

زنده باد آن‌هایی که پیچیده نیستند، که آدم را در هزارتوی حدس و گمان رها نمی‌کنند.

لبان خشک و چشمِ تر شبت خوش باد

تنها چیزی که همیشه مطمئن بودم اینه که من نمی‌خوام اون آدمی باشم که جایی منو نخوان و تحمیل شم. که دعوت نشم و برم. جایی که اشتیاقی برا حضورم نیست بمونم. دوستی منو کسی نخواد و من دوست بمونم، نه اینکه خودم بخوام نه؛ ندونم و بمونم. ترسم ازین هست که ندانسته تو این موقعیت قرار بگیرم.⁩

⁨ تنها چیزی که همیشه مطمئن بودم اینه که من نمی‌خوام اون آدمی باشم که جایی منو نخوان و تحمیل شم. که دعوت نشم و برم. جایی که اشتیاقی برا حضورم نیست بمونم. دوستی منو کسی نخواد و من دوست بمونم، نه اینکه خودم بخوام نه؛ ندونم و بمونم. ترسم ازین هست که ندانسته تو این موقعیت قرار بگیرم.⁩

می‌رفت و زیبا بود‌ می‌ماند و زیبا بود زیبای زیبا بود من زشتیش بودم حمید سلیمی

آدمیزاد موجود عجیبه؛ تنهایی بلد نیست زندگی کنه، با آدمها هم که میشینه، تازه میفهمه چه‌قدر تنهاست. ولی یه وقتی میشه یه نفر پیدا میشه که نگاهش میکنه و بالاخره میگه: «آها، من واسه همین زنده موندم».