شیشه

شهریور و انار فروشیای جاده ساوه

به قول مرتضی پاشایی: دلم تنگه مثل ابرای تیره

قهوه میخورم و امید به زندگیم تمدید میشه.

در حال گریختن از کدام اندوهی؟

‏جهان را تباهی پُر کرده است و هنوز زیبایی.

کجایی؟ ای با من همچو رودها، آبی..

Mood

شنیدن، همیشه قبول کردن نیست. یعنی می‌فهممت، ولی حرفت رو الزاما قبول ندارم. می‌فهممت، ولی راه خودم رو دارم. اینم خودش یه جور پختگیه.

کمکم کن.

کجایی آرزوی محال؟

و این، شاید بزرگ‌ترین بی‌عدالتیِ تاریخ باشد. که همه‌ی جنگ‌ها ثبت می‌شوند، اما همه‌ی دل‌شکستگی‌ها نه؛ که آن سوگ‌ها نه. و دقیقا شاید فقط ادبیات بتواند این بار سنگینی تنهاییِ بشري را كمي سبك‌تر کند.

اون گریه‌ها، عزاداری‌ها، دیدن یک ویدئو و به درد اومدن دل، وقتی یک گوشه‌ی خونه‌ت نشستی، هیچکدوم رو هیچ تاریخ‌نگاری نمی‌نویسه و در هیچ اخباری هم پخش نخواهد شد. این‌ها جزئی‌ترین لحظه‌های انسان‌اند و شاید ادبیات "بتواند"! #معین_دهاز

نور بی‌رمق پاییزی رو دوست دارم.

راحت‌تره آدم به هیچ‌کس تعلق پیدا نکنه. آدم باید بتونه بلند شه و بره، بدون اینکه چیزی ازش جا بمونه.