شیشه

فکر کنم یه کم دیر شده برای این حرفات.

فکر می‌کردم و از تنهایی‌ام در جمع لذت می‌بردم.

فکری بودم و به خیلی چیزها فکر میکردم.

آرزو می‌کنم تا حال حوصله دارید براتون بشه، چون بعدش دیگه هیچی واقعا مهم نیست.

بدترین شکل عبور، عبور از روی قلب توست. آن هم قلبی که بهترین بخشش را گذاشته بودی وسط راه. حالا آن بخش، رفته. تلف شده. نه در جنگ، نه در تصادف، نه در یک فاجعه‌ی بزرگ. در کنار آدم‌های معمولی که لیاقتش را نداشتند.

نمی‌تونی آدم‌ها رو از اشتباهی که عامدانه انجام می‌دن برگردونی. تکرار کردن اشتباه یعنی انتخاب اون. نمی‌شه‌. بی‌خود تلاش نکن.

‏خودمراقبتی من این شکلی شده که پیش خودم به آدما حق میدم بعد می‌بخشمشون بعد دکمه‌ی ایجکتشون رو میزنم. ‏یجورایی همون فلسفه‌ی: “خوش باشید اما از من دور باشید”

جذابیت‌های شمال تکراری نمیشن و البته یه چیزی هست به اسم “حال شمال” که هر کسی یه بار اون حال رو چشیده باشه دیگه بنظرم هیچ‌جای دنیا جز شمال خودمون، براش حسش تکرار نمیشه.

زنده بودن را تمرین می‌کنم.

‏یه جا خوندم نوشته بود: «بزرگ میشی و میفهمی متاسفانه حق با همونی بود که حرفاش عصبانیت میکرد»

خیلی روزها یاد این حرف فرناندو پسوا می‌افتم: "همه‌چیز مرا به بند می‌کشد، ولی هیچ‌چیز مرا محکم نگه نمی‌دارد." @Nabayad_m

من وقتی کسی رو لوس می‌کنم، یعنی دارم از ته دلم بهش محبت می‌کنم.

‏چون صبرت زیاد بود، گمان کردند چیزی حس نمی‌کنی.

کی از دل کی خبر داره؟

تا خود مقصد همینجوری گریه میکرد. هیچ واکنشی نمیتونستم بدم. پیاده شدم، و این سفر تموم شد. عین سریال‌ها