شیشه

حرف‌های نیش‌دار، زخم رو نمی‌بنده.

دلم براي اميرحسين تنگ شده. اما وقت ندارم برم ببينمش.

من می‌تونم یه لحن دیگه هم داشته باشم. نه به خاطر اینکه حقیقت عوض شه،نه. به خاطر اینکه تو راحت‌تر منو بشنوی.

می‌دونم که زندگی هر کسی پره از چیزایی که سالها طول کشیده تا سرجاشون بمونن.

دوست ندارم معادلات زندگیتو به هم بزنم. اون تعادل کوچیکی که برای خودت چیدی، همین نظم و روتینی که برای خودت داری و برات کار می‌کنه. من نمیخوام چیزی رو به هم بزنم. من تلاطم زندگیت نمی‌خوام باشم.

دوست جالبی هستی، وقتشه بهت تافت بزنم.

درون ما ز تو یک دم نمی‌شود خالی

‏از پیچیدگی فراری‌ام، زنده باد پلن‌های روشن

این زندگی کردن خودش جنگه.

هر چیزی که تو رو به زندگی وصل کنه، ارزشِ جنگیدن داره.

گمونم زندگی همینه همین روزا، همین خستگیا همین بدو بدوها

‏امروز توی کیفم یه قلم پیدا کردم ‏و فکر کردم یادم اومد مال تو بوده دست من مونده. ‏اینم به یادگاری هایی که نیستی اما یادم میندازتت اضافه کردم.. زیرا که یادگاری‌ها لوازم وابستگی‌اند.

از خودگذشتگیمو گذاشتی پای خودخواهی؟؟ فدای سرت

با سایه تو را نمی‌پسندم عشق است و هزار بد گمانی

من که سالها به انرژی کلمات باور نداشتم هیچ‌وقت، بهتون میگم: در مورد خودتون حتی به شوخی بد و منفی حرف نزنید. کلمات قدرت عرش و فرش رسوندن دارن.

دنیا پر شده از آدمایی که قدرت پیام دادن به کسی که قبلا باهاش خیلی صمیمی بودن رو ندارن.

میگی اشکالی نداره اما دیگه نمیتونی رو کارت تمرکز کنی.