«پایا، Paya»

از قمارگونه زندگی کردن بدم می‌آید. از اینکه نمی‌دانی اگر این کارت را بگذاری زمین نابود میشی یا نه.

چی خوبست انسان آدمی را داشته باشد که «بابا» صدایش بزند و بر تو پدرانه مهر بورزد، با اینکه خیلی در این شرایط و روزگار بی‌انگیزه شده‌ی ولی ساعت ها برایت وقت بگذارد و حرف بزند تا اینکه دوباره حال و هوایت بجا بی‌آید و در محیط آرام مثل کافه یا کتابخانه یا هم پاتوق کوچک خودمان انترنت را خاموش کنی و تنها به حرف های بابایت گوش بدهی. بلی! من پدرم را که «ده‌ده» صدا می زدم دیگر کنارم نیست ولی بابای دارم که به قول خودش مثل: کوه پشتم است. شاید مدتی نتوانم بیبنمش برای اینکه مشغله های زیادی دارم ولی اصرار کرد و گفت: نبض درخت پیر را از نفسم جدا نکن بودن او غنیمتی‌ست آدم مرده حال را و منی قدر نشناس گفتم: مچم🥀😶🌖

تصمیم گرفتم حداقل این روزها مه نمی نویسم جرأت کنم و اینجا صدا بگذارم، تا خودم را خالی کنم

و این آخرین درس خواندن و مطالعه کردن های بنده بود اینگار😔

امروز ساعت های دو و نیم بعد از ظهر بود که همکارانم از دفتر آمدن و اندکی مشاوره وغیره کارها بود که باید انجام می دادیم و منی که قبل از آغاز پروژه جدید خیلی پلانها ریخته بودم تا انجامشان بدهم که برایم بدترین خبر را دادند که تایم ها فول تایم شده و نمی توانی جایی دیگه‌ب به غیر از وظیفه دفتر انجام بدهی، نمی فهمم آنقدر دلم شکسته که دیگر چیزی گفته نمی توانم.

صبح ها که با این صدا بیدار شوی🫠