کولیآنا🃏'

جامه‌ی کلمات که برای حرف ها تنگ بشه جاش رو برهنگی نقاشی می‌گیره. رُک صریح نمایان باحاله نه؟

فرجام، چه می‌دانم شاید با یک بار مردن تمام نشویم اما می‌دانم آخر کار دستم می‌دهند‌

این شبیخون بلا باز چه بود

آسمان بار امانت نتوانست کشید قرعه‌ کار به نام منِ دیوانه زدند

دردهای مافوق بشر را حس کرده بود. ساعتهای نومیدی، ساعتهای خوشی، سرگردانی و بدبختی را می‌شناخت و دردهای فلسفی را که برای توده مردم وجود خارجی ندارد می‌دانست. ولی حالا خودش را بی‌اندازه تنها و گم‌گشته حس می‌کرد. سرتاسر زندگی برایش مسخره و دروغ شده بود. با خودش می‌گفت: "از حاصل عمر چیست در دستم؟ هیچ!" این شعر او را بیشتر دیوانه می‌کرد.

مردی که نفسش را کشت_هدایت

جبر تقدیر به جان سرنوشتم هجوم برده و من تنها قربانیِ بی‌خبر از همه جای درختِ سیبی بودم.