Mary's diary

من قبلا هم روی خیلی از مسائل حساس بودم؛ ولی از وقتی توی شیمی بیشتر پیش رفتم و مطالعه کردم، شدتش خیلی بالاتر رفته😅 مثلا از وقتی فهمیدم از چه اسانسی برای بوی سوسیس و کالباس استفاده میشه، جدا از مسئله ترکیباتش که معلوم نیست از چی درست شده، حاضر نیستم هیچ جوره لب بهشون بزنم! از بطری های آب معدنی هم برعکس قبلا که نگه میداشتم تا آب پر کنم فقط یکبار استفاده میکنم و دور میندازم😄 رژلب های فیک ترکیباتشون روشون نوشته نشده و اکثرا بعد از گذشت یمدت تغییر رنگ و بو میدن و یکی از دلایل معده درد و سرطان معده حتی میتونن باشن! ظروف آلومینیومی، که خیلی زیاد استفاده میشه بخصوص توی منطقه خودمون رو دیگه حاضر نیستم ازش استفاده کنم.

باور کنید محصولات ایرانی باکیفیت فراوونه من نام نمیبرم ولی برای موهای فر حتی که قبلا محصول ایرانی خوب نبود تقریبا، الآن لاین مخصوص موهای فر زده شده با قیمت بسیار مناسب، شاید ارزونتر از محصولات فیک حتی! خیلی هم باکیفیت هستن، من خودم آبرسان مویی که الآن دارم تموم بشه ایرانی میخرم .

خیلی خیلی بحث تولید و فروش محصولات فیک بود دیشب؛ تا جایی که متوجه شدم اکثرشون همینجا تو ایران و تو زیرزمین های درب و داغون؛ افغانستان و پاکستان تولید میشه! هیچ نظارتی هم روشون نیست؛ معلوم نیست اصلا علم طرف چی بوده! دوستان ایرانی بخرید، تولید بدون کارخانه حتی بخرید(مثل آویشه، مایامیو و…) ولی فیک نخرید! ممکنه ضررهای جبران ناپذیری به پوست و سلامتیتون بزنن!

مؤسس برند استم سل، دکتر علی یاری😍 همون آقایی که میخواد برامون گیفت بفرسته و میخوام بهشون برای دوره فرمولاتوری پیام بدم. بسیاار بسیار متواضع! خودشون شماره شخصی و آیدیشون رو بهم دادن تا باهاشون صحبت کنم و من اینجوری بودم که… 😃😃😍 حاضرم شرکتشون هرجایی از تهران باشه برای کارآموزی برم تا ببینم همچین برند خفنی چه فرمولاتوری، چه داستانی پشتش داره!

همیشه دوست داشتم که مثل آیسودا بنویسم!😁 منتهی من آدم تقریبا راحتیم و نویسنده خیلی خوبی هم نیستم😄 بنظرتون تمرین رسمی تر نوشتن کنم؟! فک کنمم باید شروع کنم😄

گزارش شرکت در یک رویداد صنعتی (و مواجهه‌های اولیه‌ام با دنیای صنعت!) دنیای صنعت برای من دنیای هیجان‌انگیزیه، و هر روز علاقه‌ام نسبت بهش بیشتر می‌شه. برای همین این‌روزا با بچه‌های شیمی و دارو بیشتر می‌گردم و رویدادهاشون رو شرکت می‌کنم؛ چون این بچه‌ها خیلی بیشتر با صنعت در ارتباط هستن نسبت به بچه‌های زیست. رویداد صنعتیِ «تولید بدون کارخانه» که توی اتاق بازرگانی تهران رفتیم عمیقاً من رو به هیجان آورد‌. با سه نفر از دوستام که شیمی می‌خونن خیلی اتفاقی از اونجا سر در آوردیم و هنوز هم برام باورکردنی نیست که توی اون اتاق با اون آدم‌ها حضور داشتیم. افراد اونجا، صاحبان برندها و کله‌گنده‌های صنعت آرایشی و بهداشتی و عطرسازی بودن و به‌نوعی برای جذب سرمایه‌گذاران بزرگ اومده بودن. بیشتر از اینکه همایش باشه، شبیه یک دورهمی خصوصی بین خودشون توی انجمن تولیدکنندگان بود. ما چهار نفر تنها دانشجویان اون جمع بودیم و انقدر از حضور ما شگفت‌زده شده بودن که کلی تحسین‌ و تشویق‌مون کردن و حتی یکی‌-دو نفر داشتن از ما فیلم می‌گرفتن وقتی داشتیم با یکی از مدیران شرکت‌ها صحبت می‌کردیم. بهمون راه‌های ارتباطی (حتی شماره تماس شخصی!) دادن تا هرموقع نیاز داشتیم بتونیم توی شرکت‌هاشون کارآموز بشیم یا مشغول به کار بشیم یا ازشون مشاوره بگیریم. رئیس شرکت استم سل ازمون خواست بهش پیام بدیم تا بسته‌های گیفت شخصی برامون ارسال کنه. (استم سل، یکی از برندهای تجاری تولیدکننده‌ی محصولات پوست و مو) همچنین با دکتر کامکار (پدر صنعت ایران) صحبت کردیم و شماره‌شون رو گرفتیم. محیط صنعتی کاملاً متفاوت از محیط پژوهش و دانشگاه به‌نظرم اومد. اینجا آدم‌ها بلند بلند صحبت می‌کنن؛ اعتماد‌به‌نفس خیلی زیادی دارن؛ به کت‌شلوار پوشیدن، پشت میکروفن بودن، روی صحنه رفتن، و دیده شدن عادت دارن؛ همچنین پول‌های خیلی زیادی توی جیب‌شون دارن و اعداد زیر میلیارد براشون معنایی نداره. فن بیان و مهارت مذاکره رو هم قورت دادن. با دانشمندها و آکادمیسین‌هایی که معمولاً می‌بینم خیلی فرق دارن. دانشمندها معمولاً جوری صحبت نمی‌کنن که آدم جذب‌شون بشه، حتی اگر ایده‌های جذابی داشته باشن. من همایش‌های علمی بی‌شماری طی دو سال اول کارشناسی‌ام شرکت کردم و متأسفانه اکثر پژوهشگرها فن بیان بلد نیستن و به‌شدت آروم و کسل‌کننده صحبت می‌کنن و نمی‌تونن ایده‌هاشون رو به‌درستی ارائه بدن. همیشه از این مورد توی بسترهای دانشگاهی ناراضی بودم، و برای همین اولین چیزی که توی رویدادهای صنعتی توجهم رو جلب کرد، همین بود. البته این مورد نباید عجیب باشه؛ چون پژوهشگر کارش مطالعه و پژوهشه، و الزامی نداره سخنور خوبی هم باشه؛ اما برای مدیر و بازرگان، حرف زدن جزوی از الزامات و بخشی از کارشه. توی صنعت، آدم‌ها خودشون رو یک برند می‌بینن و بلدن این برند رو بهت بفروشن، و این به‌عنوان یک مهارت بسیار قابل احترامه برام. چیز دیگری که توی محیط صنعتی ایران توجهم رو جلب کرد حجم بالای پیچیدگی‌‌های سیاسی بود. تولید و واردات و صادرات محصولات ظاهراً به مویی بنده و به‌قول یکی از سخنرانان، وابسته به اینه که مسئولین مملکت شب قبلش با زنشون دعواشون شده یا نه. یکی یه صبح رفته بود سر کار گفته بود از این لحظه به‌بعد واردات محصولات آرایشی و بهداشتی ممنوعه و فقط باید خودمون تولید کنیم. فارغ از پیچیدگی‌‌های سیاسی اوضاع، به طرز عجیبی اختلاف نظر بین این آدم‌ها شدید بود. یعنی شما فکر می‌کنی شاید همه‌شون متحد هستن و دست‌شون توی یه کاسه‌ست، اما این‌ها خودشون -حتی توی همین جلسه- داشتن همدیگه رو متهم می‌کردن به فساد و قاچاق و رانت و وصل بودن به فلان‌جا. مذاکره‌های عجیب‌و‌غریبی می‌کردن اصلاً! یکی دیگه از معایب بزرگ فعالیت در صنعت ایران هم تأثیرپذیری زیادش از نوسانات اقتصادیه. تحریم‌ها، بالا رفتن قیمت ارز، ممنوعیت‌های واردات و صادرات، مافیای حاضر در بازار و رقابت‌های سمی همه‌شون فعالیت در این عرصه رو روز‌به‌روز پرریسک‌تر می‌کنن. اما جزو معدود کارایی توی ایرانه که اگه‌ کارت بگیره، می‌تونی توش با همچین اعداد و ارقام عجیبی سروکله بزنی و رشد مالی چشمگیری داشته باشی. به‌عنوان یک دانشجوی زیست‌شناسی علاقه‌مند به صنعت، این دنیا برای من دنیای عجیب، سردرگم‌کننده، کشف‌نشده، پرریسک و هیجان‌انگیزی به‌نظر میاد. فعلاً در حال کشف خودم هستم و نمی‌دونم دوست دارم وارد صنعت بشم یا نه. نمی‌دونم همه‌ی صنعت‌ها این‌شکلی هستن یا نه. حتی نمی‌دونم چه بخشی از صنعت! بیوتکنولوژی، دارو، واکسن، آرایشی بهداشتی، یا حتی غذا! اصلاً شاید دلم بخواد توی درمان باشم. یا فقط بخوام پژوهش کنم. نمی‌دونم. اما روزبه‌روز شناخت بیشتری از هرکدوم از این دنیاها پیدا می‌کنم و خودِ این مسیر بی‌نهایت هیجان‌انگیزه!

وقتی پیش یسری ها درمورد محصولات فیک صحبت میکنم و معتقدن که مهم نیست و اتفاقی نمی افته!! امروز حتی بحث ضعیف شدن چشم با ریمل فیک، سرطان معده از طریق مواد استفاده شده توی رژلب های فیک مطرح بود! انتخاب با خودتونه!🌝

عکاس ما: آیسودا😄😁

Girls' Night!

سومین همایش تولید بدون کارخانه صنایع عمومی کازموپرایوت - اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی تهران یادداشت: یه بمب بندازن تو این اتاق، نیمی از صنعت آرایشی و بهداشتی ایران به فنا می‌ره. اینکه ما اینجا چیکار می‌کنیم و چطور از اینجا سر در آوردیم، خدا می‌دونه.

بعد بچه ها خانمی که مؤسس شرکت دخانیات(اسمشو یادم نمیاد) هم بود اینقدر از دیدن ما دانشجوها اونجا ذوق کرده بود که ازمون خودشون شماره گرفتن و وایستادن تا باهامون حرف بزنن! و شدیدا معتقد بودن که ماها به موفقیت های بزرگی میرسیم! چرا؟! بخاطر شوق تو چشمامون!🥹😄

من برم به رئیس شرکت استم سل پیام بدم و ازشون گیفتمو بگیرم!🙂‍↔️ محصولات مویی میخوان برامون بفرستن😁 فقط برای ما ۴ تا دانشجوی کنجکاو شیمی که سر از همایش اتاق بازرگانی درآوردیم🤭

داشتن شماره دکتر کامکار تو گوشیم میتونه به تنهایی انگیزمو چندین و چند برابر کنه!🙃 پدر صنعت آرایشی و بهداشتی ایران!

بر طبق منابع موجود، چند برند که گفته می‌شود زیرمجموعه یا مرتبط با مجموعه تحت مدیریت دکتر محمد مهدی کامکار هستند به این شرح‌اند: • عطرآگین • موبان • تیلا • رنه • ویشکا • لافارر

کل ردیفی که اون بالا نشستن، کسایی هستن که فکرشم نمیکردم بتونم حتی ببینمشون، چه برسه به اینکه باهاشون صحبت کنم و شمارشونو بگیرم! هنوز باورم نمیشه🥹

بعدش از شدت ذوقمون با بچه ها داشتیم دور خودمون تو خیابون میچرخیدیم که رسیدیم به یه کافه باحال ! و رفتیم توش و حرف زدیم و حرف زدیم، ۲_۳ ساعت تمام داشتیم صحبت میکردیم، هممون پر از شوق زندگی و پر از بلندپروازی و ایده برای آینده!🌝 خوشحالم که امسال با آدمهای هم وایب خودم آشنا شدم! انگار زندگی قشنگتره اینجوری😄

سرتاپااا ذوق بودیم و هستیم؛ اینقدر شوق تو چشمای من زیاد بود که یکی از واردکننده ها حین حرف زدنم ازم فیلم داشت میگرفت!😄

امروز واقعا عالی بود! با کلی آدم خفن از صنعت صحبت کردیم. فقط ما چند نفر اونجا دانشجو بودیم و همین باعث شد حسابی ازمون استقبال کنن، باهامون حرف بزنن و حتی راه‌های ارتباطی‌شون رو هم بهمون بدن.

۲۲ مهرماه ۱۴۰۴ سومین همایش تولید بدون کارخانه در حوزه صنایع عمومی، برگزارشده توسط کازموپرایوت، با همکاری اتاق بازرگانی ایران. @chemi_Ko

میتونید بزنید ولی خیلی پوست رو خشک میکنه، من به شخصه نمیزنم!