Mary's diary

گزارش شرکت در یک رویداد صنعتی (و مواجهه‌های اولیه‌ام با دنیای صنعت!) دنیای صنعت برای من دنیای هیجان‌انگیزیه، و هر روز علاقه‌ام نسبت بهش بیشتر می‌شه. برای همین این‌روزا با بچه‌های شیمی و دارو بیشتر می‌گردم و رویدادهاشون رو شرکت می‌کنم؛ چون این بچه‌ها خیلی بیشتر با صنعت در ارتباط هستن نسبت به بچه‌های زیست. رویداد صنعتیِ «تولید بدون کارخانه» که توی اتاق بازرگانی تهران رفتیم عمیقاً من رو به هیجان آورد‌. با سه نفر از دوستام که شیمی می‌خونن خیلی اتفاقی از اونجا سر در آوردیم و هنوز هم برام باورکردنی نیست که توی اون اتاق با اون آدم‌ها حضور داشتیم. افراد اونجا، صاحبان برندها و کله‌گنده‌های صنعت آرایشی و بهداشتی و عطرسازی بودن و به‌نوعی برای جذب سرمایه‌گذاران بزرگ اومده بودن. بیشتر از اینکه همایش باشه، شبیه یک دورهمی خصوصی بین خودشون توی انجمن تولیدکنندگان بود. ما چهار نفر تنها دانشجویان اون جمع بودیم و انقدر از حضور ما شگفت‌زده شده بودن که کلی تحسین‌ و تشویق‌مون کردن و حتی یکی‌-دو نفر داشتن از ما فیلم می‌گرفتن وقتی داشتیم با یکی از مدیران شرکت‌ها صحبت می‌کردیم. بهمون راه‌های ارتباطی (حتی شماره تماس شخصی!) دادن تا هرموقع نیاز داشتیم بتونیم توی شرکت‌هاشون کارآموز بشیم یا مشغول به کار بشیم یا ازشون مشاوره بگیریم. رئیس شرکت استم سل ازمون خواست بهش پیام بدیم تا بسته‌های گیفت شخصی برامون ارسال کنه. (استم سل، یکی از برندهای تجاری تولیدکننده‌ی محصولات پوست و مو) همچنین با دکتر کامکار (پدر صنعت ایران) صحبت کردیم و شماره‌شون رو گرفتیم. محیط صنعتی کاملاً متفاوت از محیط پژوهش و دانشگاه به‌نظرم اومد. اینجا آدم‌ها بلند بلند صحبت می‌کنن؛ اعتماد‌به‌نفس خیلی زیادی دارن؛ به کت‌شلوار پوشیدن، پشت میکروفن بودن، روی صحنه رفتن، و دیده شدن عادت دارن؛ همچنین پول‌های خیلی زیادی توی جیب‌شون دارن و اعداد زیر میلیارد براشون معنایی نداره. فن بیان و مهارت مذاکره رو هم قورت دادن. با دانشمندها و آکادمیسین‌هایی که معمولاً می‌بینم خیلی فرق دارن. دانشمندها معمولاً جوری صحبت نمی‌کنن که آدم جذب‌شون بشه، حتی اگر ایده‌های جذابی داشته باشن. من همایش‌های علمی بی‌شماری طی دو سال اول کارشناسی‌ام شرکت کردم و متأسفانه اکثر پژوهشگرها فن بیان بلد نیستن و به‌شدت آروم و کسل‌کننده صحبت می‌کنن و نمی‌تونن ایده‌هاشون رو به‌درستی ارائه بدن. همیشه از این مورد توی بسترهای دانشگاهی ناراضی بودم، و برای همین اولین چیزی که توی رویدادهای صنعتی توجهم رو جلب کرد، همین بود. البته این مورد نباید عجیب باشه؛ چون پژوهشگر کارش مطالعه و پژوهشه، و الزامی نداره سخنور خوبی هم باشه؛ اما برای مدیر و بازرگان، حرف زدن جزوی از الزامات و بخشی از کارشه. توی صنعت، آدم‌ها خودشون رو یک برند می‌بینن و بلدن این برند رو بهت بفروشن، و این به‌عنوان یک مهارت بسیار قابل احترامه برام. چیز دیگری که توی محیط صنعتی ایران توجهم رو جلب کرد حجم بالای پیچیدگی‌‌های سیاسی بود. تولید و واردات و صادرات محصولات ظاهراً به مویی بنده و به‌قول یکی از سخنرانان، وابسته به اینه که مسئولین مملکت شب قبلش با زنشون دعواشون شده یا نه. یکی یه صبح رفته بود سر کار گفته بود از این لحظه به‌بعد واردات محصولات آرایشی و بهداشتی ممنوعه و فقط باید خودمون تولید کنیم. فارغ از پیچیدگی‌‌های سیاسی اوضاع، به طرز عجیبی اختلاف نظر بین این آدم‌ها شدید بود. یعنی شما فکر می‌کنی شاید همه‌شون متحد هستن و دست‌شون توی یه کاسه‌ست، اما این‌ها خودشون -حتی توی همین جلسه- داشتن همدیگه رو متهم می‌کردن به فساد و قاچاق و رانت و وصل بودن به فلان‌جا. مذاکره‌های عجیب‌و‌غریبی می‌کردن اصلاً! یکی دیگه از معایب بزرگ فعالیت در صنعت ایران هم تأثیرپذیری زیادش از نوسانات اقتصادیه. تحریم‌ها، بالا رفتن قیمت ارز، ممنوعیت‌های واردات و صادرات، مافیای حاضر در بازار و رقابت‌های سمی همه‌شون فعالیت در این عرصه رو روز‌به‌روز پرریسک‌تر می‌کنن. اما جزو معدود کارایی توی ایرانه که اگه‌ کارت بگیره، می‌تونی توش با همچین اعداد و ارقام عجیبی سروکله بزنی و رشد مالی چشمگیری داشته باشی. به‌عنوان یک دانشجوی زیست‌شناسی علاقه‌مند به صنعت، این دنیا برای من دنیای عجیب، سردرگم‌کننده، کشف‌نشده، پرریسک و هیجان‌انگیزی به‌نظر میاد. فعلاً در حال کشف خودم هستم و نمی‌دونم دوست دارم وارد صنعت بشم یا نه. نمی‌دونم همه‌ی صنعت‌ها این‌شکلی هستن یا نه. حتی نمی‌دونم چه بخشی از صنعت! بیوتکنولوژی، دارو، واکسن، آرایشی بهداشتی، یا حتی غذا! اصلاً شاید دلم بخواد توی درمان باشم. یا فقط بخوام پژوهش کنم. نمی‌دونم. اما روزبه‌روز شناخت بیشتری از هرکدوم از این دنیاها پیدا می‌کنم و خودِ این مسیر بی‌نهایت هیجان‌انگیزه!

وقتی پیش یسری ها درمورد محصولات فیک صحبت میکنم و معتقدن که مهم نیست و اتفاقی نمی افته!! امروز حتی بحث ضعیف شدن چشم با ریمل فیک، سرطان معده از طریق مواد استفاده شده توی رژلب های فیک مطرح بود! انتخاب با خودتونه!🌝

عکاس ما: آیسودا😄😁

Girls' Night!

سومین همایش تولید بدون کارخانه صنایع عمومی کازموپرایوت - اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی تهران یادداشت: یه بمب بندازن تو این اتاق، نیمی از صنعت آرایشی و بهداشتی ایران به فنا می‌ره. اینکه ما اینجا چیکار می‌کنیم و چطور از اینجا سر در آوردیم، خدا می‌دونه.

بعد بچه ها خانمی که مؤسس شرکت دخانیات(اسمشو یادم نمیاد) هم بود اینقدر از دیدن ما دانشجوها اونجا ذوق کرده بود که ازمون خودشون شماره گرفتن و وایستادن تا باهامون حرف بزنن! و شدیدا معتقد بودن که ماها به موفقیت های بزرگی میرسیم! چرا؟! بخاطر شوق تو چشمامون!🥹😄

من برم به رئیس شرکت استم سل پیام بدم و ازشون گیفتمو بگیرم!🙂‍↔️ محصولات مویی میخوان برامون بفرستن😁 فقط برای ما ۴ تا دانشجوی کنجکاو شیمی که سر از همایش اتاق بازرگانی درآوردیم🤭

داشتن شماره دکتر کامکار تو گوشیم میتونه به تنهایی انگیزمو چندین و چند برابر کنه!🙃 پدر صنعت آرایشی و بهداشتی ایران!

بر طبق منابع موجود، چند برند که گفته می‌شود زیرمجموعه یا مرتبط با مجموعه تحت مدیریت دکتر محمد مهدی کامکار هستند به این شرح‌اند: • عطرآگین • موبان • تیلا • رنه • ویشکا • لافارر

کل ردیفی که اون بالا نشستن، کسایی هستن که فکرشم نمیکردم بتونم حتی ببینمشون، چه برسه به اینکه باهاشون صحبت کنم و شمارشونو بگیرم! هنوز باورم نمیشه🥹

بعدش از شدت ذوقمون با بچه ها داشتیم دور خودمون تو خیابون میچرخیدیم که رسیدیم به یه کافه باحال ! و رفتیم توش و حرف زدیم و حرف زدیم، ۲_۳ ساعت تمام داشتیم صحبت میکردیم، هممون پر از شوق زندگی و پر از بلندپروازی و ایده برای آینده!🌝 خوشحالم که امسال با آدمهای هم وایب خودم آشنا شدم! انگار زندگی قشنگتره اینجوری😄

سرتاپااا ذوق بودیم و هستیم؛ اینقدر شوق تو چشمای من زیاد بود که یکی از واردکننده ها حین حرف زدنم ازم فیلم داشت میگرفت!😄

امروز واقعا عالی بود! با کلی آدم خفن از صنعت صحبت کردیم. فقط ما چند نفر اونجا دانشجو بودیم و همین باعث شد حسابی ازمون استقبال کنن، باهامون حرف بزنن و حتی راه‌های ارتباطی‌شون رو هم بهمون بدن.

۲۲ مهرماه ۱۴۰۴ سومین همایش تولید بدون کارخانه در حوزه صنایع عمومی، برگزارشده توسط کازموپرایوت، با همکاری اتاق بازرگانی ایران. @chemi_Ko

میتونید بزنید ولی خیلی پوست رو خشک میکنه، من به شخصه نمیزنم!

https://t.me/marysdiaryy/852 اگر ماسک رو به کل صورت بزنیم اشتباهه؟ چون کناره های صورتم جای جوش دارم

اینم جواب مهسا✨

درامد داروخونه خیلی بستگی به محل داروخونه داره و برای هرداروخونه ای متفاوته ولی آره یسریا هستن که جای شلوغن و از همون اوایل کارشون ۲۰۰-۳۰۰ در میارن یسری ها هم نمی‌تونن بچرخونن و چکاشون برگشت می‌خوره و داروخونه شونو می‌بندن کلا قسمت کار تو دوران دانشجویی هم درسته از ترم ۱۰ می‌تونیم شیفت برداریم ولی ساعتی ۳۰۰-۴۰۰ می‌دن و اون ۱۴۰۰ که گفتن احتمالا درامد یه روزشه نه یه ساعت . . بین رشته های علوم پزشکی تو دوران تحصیل درامد داروسازی بالاتره و قبول دارم اینو (البته بسته به میزان شیفتی که برمی‌داری متفاوته ولی یسری از بچه هامون تو همون دوران دانشجویی درامد بالای ۱۰۰ دارن، ولی خب خیلی باید کار کنن تا به این میزان برسن)

کلا بچه ها داروسازی مینیمم درآمدشون ۵۰_۶۰ تومنه! خواهرم میخونه برا همین میدونم، ولی تو رشته های ما درآمد بالا کاملاا بستگی به خودمون و تلاشمون داره😅 اینم بگم که با توجه به زحمتی که میکشن حقشونه بنظرم، مهسارو فقط من دیدم که چجوری درس میخونه! و حرفی که من به خودم میزنم اینه که مرجان، اگه نمیخوای درآمدت کمتر از خواهرت باشه پس همونقدر هم باید تلاش کنی!

تقریبا درسته درآمد داروخانه به منطقه و شهر، موقعیتی که داروخانه توش هست خیلی بستگی داره، شهر ما حقیقتا همچین درآمدهایی رو من شنیدم چه برسه به شهرهای بزرگتر! البته طبیعتا باید سرمایه ای که لازمه برای داروخانه زدن تو شهرهای بزرگتر و موقعیت های بهتر رو در نظر بگیرید! درآمد مسئول فنی هم ساعتی نمیدونم ولی از مهسا شنیدم که ماهانه حدود ۵۰ تومن بهشون حقوق میدن🤗