Eunoia | Sara Akbari

آهای آقای روزگار، یا جناب زندگی! نمی‌خواهی راحتم بگذاری، نه؟ مگر نگفتی من رفوزه شدم؟ مگر نگفتی دیگر چیزی برای امتحان گرفتن نمانده است؟ پس این چیست؟ دوباره یک دروغ تازه؟ باز هم نیرنگی جدید برای فریب منِ خوش‌باور؟ به خالق آدم قسم، دیگر نمی‌شود. هر چیزی یک حدی دارد. سردیِ زمستان هم تمام می‌شود، تاریکیِ شب هم به آخر می‌رسد؛ اما این ایامِ رقت‌انگیزِ زندگیِ من تا کی قرار است ادامه پیدا کند؟ بد ظلم می‌کنی. محکم تازیانه می‌زنی؛ آن‌قدر محکم که عمیق می‌خورد و سخت زخمی‌ام می‌کند. زخم‌هایی که نه دیده می‌شوند و نه به آسانی التیام می‌یابند. چه فکر می‌کنی؟ می‌بازم؟ آرام می‌گیرم؟ خوب می‌شوم؟ نه! مگر منِ لجوج را نمی‌شناسی؟ من از آن آدم‌ها نیستم که با چند زخم و چند شکست دست از جنگیدن بردارند. آدمِ قبل نمی‌شوم، خوب‌تر هم نمی‌شوم؛ اما وحشی‌تر می‌شوم، سرسخت‌تر می‌شوم، مقاوم‌تر می‌شوم. هر بار که زمینم می‌زنی، چیزی در من می‌شکند؛ اما همزمان چیزی دیگر، محکم‌تر از قبل قد می‌کشد. پس اگر خیال کرده‌ای روزی از پا می‌افتم، سخت در اشتباهی. من با تمام خستگی‌هایم، با تمام زخم‌هایم و با تمام بغض‌هایی که در سینه دارم، باز هم می‌ایستم و با همان لجاجت همیشگی می‌جنگم. #انوش

نوشتن برای من انتقال چند واژه از ذهن به کاغذ نیست؛ نوعی کشف کردن است. گاهی می‌نشینم تا چیزی بنویسم، اما در پایان می‌فهمم چیزی را شناخته‌ام که پیش از آن نمی‌دانستم. نویسنده فقط با قلم نمی‌نویسد؛ با نوشتن می‌اندیشد، می‌فهمد و دوباره خود و جهانش را می‌سازد. ✍🏻|#انوش

به‌زودی!😍

نام: اثر شگوفه‌های بادام اثر: ونسان ونگوگ

(ماه حوت سال ۱۴۰۰ به اولین بار نشرش کرده بودم، فرصت نکردم خودم بخوانمش حالا دوست دارم با شما اندیشه‌ای چهار سال قبلم‌ را مرور می‌کنم. اشتباه یا مشکلات که داشت را به بزرگی‌تان نادیده بگیرید، چون به همین سبک به دل‌ها نشسته بود دلم نیامد هیچ تغییری بدهم‌.)

هر وقت داستان تمام شد، دلیل و چگونگی نوشتنش را هم برای‌تان می‌گویم.