مکتوباتِ زن آقا...☫
Відкрити в Telegram
زنآقا تعریف نیست؛ شهرتِ منه. و اینجا، حرفها مکتوب میشوند با چاشنیِ روزمره. http://t.me/HidenChat_Bot?start=5762677210
Показати більшеКраїна не вказанаКатегорія не вказана
239
Підписники
Немає даних24 години
-37 днів
-530 днів
Архів дописів
در مقابل دریای وجود تو آب چه محلی از اعراب دارد؟
حیات همه از آب است و تو حیات بخش آبی عباس من.
23 черв, 12:58
اما یقین بدان که همه این کودکان،
تو را بیشتر از آب دوست دارند
و همه جهان را با دستهای تو عوض نمی کنند.
23 черв, 12:32
آنچه اکنون سکینه در مورد عمو به بچه ها میگوید غلو و اغراق نیست باور یقین آکنده سکینه است.
دمی دیگر همگی به دستهای با کفایت عباس، سیراب می شوید.
تاب بیاورید تا عمو برایتان آب بیاورد؛
عمو اگرچه مشک را برده است اما بعید نیست که فرات را بیاورد.
دشمن؟ دشمن از شنیدن نام ابوفاضل می گریزد، چه رسد به دیدن سایه اش چه رسد به شنیدن صدای پای اسبش.
گویی که دلهای نازک همه کودکان به ضریح دستهای ابوالفضل گره خورده است.
عباس اکنون فقط یک عمو نیست یک سوار با مشک آب نیست تنها امید زندگی است. تنها روزنه حیات و تنها بهانه زیستن است.
امیدی است که محقق خواهد شد، روزنه ای است، که گشوده خواهد ماند و بهانه ای است که به دست خواهد آمد.
[سقایِ آبوادب]
23 черв, 12:25
Repost from مَحيص.
[عباس جان] به زیرِ سایهی زلفِ تو آمدهست دلم
به غم بگوی که این خسته در پناهِ من است.
23 черв, 12:11
کربلایِ عزیزم؛
واقعا دلم تنگه و «گریه نمیکند اثر؛ مرگ مگر اثر کند.»
22 черв, 18:36
بعد میوندار میگه ؛
میگه قربونِ مشکت برم اباالفضل
قربونِ اسمت برم اباالفضل
22 черв, 16:55
از سینهزنی اردبیل اونجایی رو دوست دارم که میوندار داد میزنه؛
سقایِ حرم
دریای کرم
بعد از هرکدوم، همه همزمان محکم و اباالفضلی داد میزنن؛ اباالفضل.
22 черв, 16:52
تو را اینسو و آنسو باد دارد میبرد با خود
عزیزِ من به تو مانندِ پَر بودن نمیآید...
22 черв, 15:11
قدم بزن دمِ آخر، که چشمهایِ حسین؛
دوباره بر قد و بالایِ تو، کند نظری
22 черв, 15:11
Repost from مکتوباتِ زن آقا...☫
ام لیلا در خلوت هر معبر
با باد صبا میگفت از موی علی اکبر..
22 черв, 14:14
«و این است دنیایی که بنا شده تا علیاصغرها، یکییکی بر دستانِ پدرانشان جان دهند؛
چه در صحرای کربلا، چه در کوچههای لبنان، چه در خیابانهای ایران… فرقی ندارد.
همان دنیاییست که حسین را در میانِ انبوهِ بیوفایان تنها میگذارد،
و طفلِ ششماههاش را ـ که فقط برای جرعهای انسانیت به آغوش گرفته بود ـ با تیرِ سهشعبه نشانه میرود.
ما روزِ عاشورا نبودیم؛
اما امسال، انگار گوشهای از عاشورا را به چشم دیدیم؛
وقتی خبرِ رفتنِ نوزادها را شنیدیم،
وقتی به گهوارههای خالی و تابوتهای کوچک فکر کردیم،
شاید ذرهای بیشتر فهمیدیم داغِ علیاصغر یعنی چه.
و فراموش نکنید تابوتهای کوچک را…
تابوتهایی که نباید اینقدر زود ساخته میشدند.
برای کودکانی که هنوز سهمشان از دنیا، آغوش بود و لالایی،
نه وداع و سوگ.
چون هیچچیز در این دنیا غمانگیزتر از این نیست
که کسی هنوز زندگی را شروع نکرده باشد،
اما نامش را میانِ رفتگان بخوانند.
و شاید برای همین است که
سنگینترینِ تابوتها،
همیشه کوچکترینِ آنها بودهاند…»
محرم سالِ"یکچهارصفرپنج"
#یادداشتهاییکزنآقا
21 черв, 18:17
