نعناعِ برفی هیونگ

تو درد منی... و چه غم‌انگیز است که می‌خواهم از خودِ درد برای خودش بگویم فقط یک قول به من بده. اگر روزی دوباره یکدیگر را دیدیم اگر میان ما چیزی جز خاکسترِ خاطره‌ها باقی نمانده بود و اگر حتی از یکدیگر متنفر بودیم مرا محکم در آغوش بگیر آن‌قدر محکم که قلبم فراموش کند سال‌ها از تو دلخور بوده است آن‌قدر محکم که برای چند ثانیه باور کنم بعضی آدم‌ها برای ماندن آمده بودند نه برای تبدیل شدن به یک دلتنگیِ همیشگی ماه من... سال‌ها تو را ماه صدا می‌کردم و نمی‌دانستم تمام این مدت به آسمانی خیره شده‌ام که هرگز سهم من نبوده است

در آلن ، همه چیز گریه میکُنَد غیر از چشم هایش دست های معمولیه ساده ی بی رَگَش شونه های معمولیه بدون ترقوه اش در آلن ، بلوز های سیاه تا سفیدی که میپوشد همواره با خاکه غم گریه میکند انگار که او عروسک کوکی ای بوده که برای همیشه کنج خونه ای خاک خورده است نگاهش میکنم ، خسته است اما نمیگوید می‌خواهد بخوابد اما نه در تخت خوابش یک گور احتیاج دارد به اندازه تنش می‌خواهد بخوابد من این را در چشم های پاره تنم می‌خوانم .

نگاهش میکردم ، و اون هرشب به رگ های آبیه دستش نگاه میکرد انگار هرشب با چشم های تیزش آنها را میبرید و صبح ها دوباره بخیه میزد انگار هرشب میمرد و صبح ها دوباره بیدار میشد گاهی دلش میخواست چیزی را بشکند کمی مرا بزند داد بکشد یا کسی را جر بدهد اما فقط در تخت خواب دراز میکشید یواشکی قرص های آبی را بالا می‌انداخت پتو را تا فرق سرش بالا میاورد و می‌خوابید در آلن همه چیز گریه میکرد غیر از چشم هایش چشم هایش بسته می‌شدند و او می‌خوابید ...

دیگران به اندازهٔ کمبودهایشان آزار می‌دهند ماه کوچک من... تو بسیار مرا آزردی هنوز نمی‌دانم برایت چه کم گذاشته بودم که این‌همه زخم از تو نصیبم شد من تمام عشق،تمام قلب و تمام خودم را به تو بخشیدم، اما تو به اندازهٔ تمام کمبودهایت مرا شکستی. و در پایان، آن کسی که ترک شد من بودم. آن کسی که مقصر شناخته شد من بودم. آدم بدِ داستان من بودم. آری، قبول دارم کامل نبودم؛ هیچ‌وقت هم نبوده‌ام. اما تنها کسی که بهترینِ خودم را برایش کنار گذاشته بودم، تو بودی. تو فرق داشتی. تو ویژه بودی. تو همان کسی بودی که کنارش از پنهان کردن خودم خسته نمی‌شدم. فروپاشی‌ام را دیدی،اشک‌هایم را دیدی،لبخندهایم را دیدی تمام فصل‌های زندگی‌ام را ورق زدی؛ از بهارهای پرشورم تا زمستان‌های خاموشم اما وقتی نوبت ماندن رسید،رفتی.. مرا ترک کردی و به‌جای آنکه مرهم زخم‌هایم باشی، عمیق‌ترینشان شدی تو مرا شکستی اما نتوانستی دوست داشتنت را از قلبم بگیری و این شاید تلخ‌ترین حقیقتِ زندگی من باشد... ماه کوچک من... با این حال هنوز هم از صمیم قلب دوستت دارم:(

❄️ *⋆⁺₊☾ 𝓓𝓸𝓷'𝓽 𝓽𝓮𝓵𝓵 𝓶𝓮 𝔂𝓸𝓾'𝓻𝓮 𝓼𝓬𝓪𝓻𝓮𝓭, 𝓕𝓮𝓵𝓲𝔁 ☽₊⁺⋆ ❄️ ✧ ⋆ . 𝓘 𝔀𝓱𝓮𝓷 𝓘 𝓶𝓪𝓽𝓮𝓭 𝔂𝓸𝓾, 𝓘 𝓴𝓷𝓮𝔀 𝓸𝓷𝓮 𝓭𝓪𝔂 𝓘'𝓭 𝓱𝓪𝓿𝓮 𝓽𝓸 𝓬𝓱𝓸𝓸𝓼𝓮 . ⋆ ✧ 🕸️ 𝓖𝓸... 𝓘'𝓶 𝓻𝓲𝓰𝓱𝓽 𝓱𝓮𝓻𝓮 🕸️