پاتیل | باده علوی

فشار برق تا فشار قبر مسئله این است «می‌گه منو با عینک دودی خاک کنید. نور به قبرم می‌باره اذیت می‌شم» وسط خیابان قهقهه‌ام را قورت می‌دهم. توی پارک هنرمندان نشسته و دارد شوخی دوست توی تلفنش را برای دوست تپلی کنار دستیش تعریف می‌کند این آقاهه که تی‌شرت سفید پوشیده. تق‌تق کفش‌هام می‌رود از کنارشان. توی فکرم که تئاتر امشبی محترم بود، زحمت‌کشی بود، در هیچکدام از لحظه‌ها که آرزو می‌کردم اتفاق بی‌مزه‌ای نباشد هم خطا نکرد. اما دوستش نداشتم. لابد نقص از متن است. کدام نقص اما، نمی‌دانم. آبکی که نبود. شخصیت‌ها هم اغلب قوسی را تجربه می‌کردند. دیگر چی؟ یادم می‌آید گرسنه شده‌ام. راضیم که اشتهایم برگشته. فردا کلاس نداریم. فرصت می‌شود برویم بازار خانوادگی. کتانی بخرم شاید.‌کتابی باید. توی فکر جور کردن شهریه‌ی دو تا کلاس دیگر هم هستم. اگر مشتری جدید بیاید برای عکاسی پرتره، بهتر.‌ درس‌ها هم مانده. هنوز یک کتاب عقبم. یکی دیگر هم می‌آید روی دستم. راستی امروز یک کتاب تاریخ گرفتم. تاریخ‌ها سیاست باید باشند. این یکی تاریخ جهان است با مطالعه‌ی هفت چیز ارزان قیمت. نویسندگانش دغدغه‌های زیست محیطی دارند و چنان هشدارهایی برای ۹۹ درصد جهان که ایستادگی کنند مقابل ۱ درصد کاپیتالیست‌ها تا بشود نجات داد جهان را از نابودیش، همین حالا، چه رسد به آیندگان. یعنی به نظرشان با این فرمان چیزی باقی نیست برای آیندگان. یادم آمد پاتیل ننوشتم دیروز. یادم هست گرسنه‌ام هنوز. یادم می‌آید نور به قبرم می‌بارد.