پاتیل | باده علوی

اصلن دلت نخاست حالمو بپرسی؟ امشب تئاتری دیدم، اقتباس اعلایی از «تصرف عدوانی». مرد داستان، دقیقن شکل و تن و لحن و خلق همان یارو روانیه را داشت. یادم هست اولین بار مصطفای پادکست‌ساز معرفی کرده بود تا بخانم.‌ نخاندم. یک سال بعدتر، -که عشقی در سینه نداشتم- برای کارگاه ویژه‌ی رمان خاندمش. حداقل دوبار پشت سر هم. یعنی همان لحظه که کتاب تمام شد، برگشتم به صفحه‌‌ی اول تا باز ببینم این دختر از چه نقطه‌ای شروع کرده بود و کجا می‌شد که کاری کند غیر از همین انتخاب‌ها. بعدتر هم اجرای صوتی‌ش را پیدا کردم روی یوتوب. باز چند بار پشت هم گوش دادن. امشب اجرای خوب و اقتباس تمیزی دیدم. چقدر دخترهای توی سالن حرص خوردند و جلوی رفتار بازیگر -محشر- مرد به حرف می‌آمدند و بلند می‌گفتند چه مرد سمّی، اَه. که آه بکشند و افسوس بخورند به بازگشت و امید بافتن‌های دختر. دو روز دیگر تمام می‌شود. خانم بازیگر، گمانم فردا می‌آید پلاتوی ما برای تمرین کار بعدی‌ش. دلم می‌خاست با کارگردان حرف بزنم. دم در ایستاده بود. یک روزی باید این کار را یاد بگیرم که همان‌جا داغ داغ سر صحبت را باز کنم با این آرتیست‌های چشمگیر.