آب و جامعه💧
Открыть в Telegram
کانال آب وجامعه؛ برای پرداختن به رابطه بین آب و جامعه و مسائل روز به عنوان یک رابطه درهم تنیده تاریخی ودیرپا می باشد. این کانال با رویکرد انتقادی و مستقل وبلاگ شخصی مهتابذرافکن دکتری جامعه شناسی است. وب سایت Irwatereducation.com
Больше1 733
Подписчики
Нет данных24 часа
+27 дней
-230 дней
Загружаем данные
Похожие каналы
Облако тегов
Входящие и исходящие упоминания
---
---
---
---
---
---
Привлечение подписчиков
ноябрь '26нояб. '26
ноябрь '26
+4
в 6 каналах
октябрь '26
+33
в 10 каналах
Get PRO
сентябрь '26
+64
в 74 каналах
Get PRO
август '26
+72
в 62 каналах
Get PRO
июль '26
+57
в 8 каналах
Get PRO
июнь '26
+62
в 11 каналах
Get PRO
май '26
+14
в 2 каналах
Get PRO
апрель '26
+4
в 0 каналах
Get PRO
март '26
+3
в 0 каналах
Get PRO
февраль '26
+24
в 23 каналах
Get PRO
январь '26
+12
в 2 каналах
Get PRO
декабрь '25
+79
в 41 каналах
Get PRO
ноябрь '25
+93
в 23 каналах
Get PRO
октябрь '25
+85
в 18 каналах
Get PRO
сентябрь '25
+98
в 21 каналах
Get PRO
август '25
+157
в 25 каналах
Get PRO
июль '25
+136
в 22 каналах
Get PRO
июнь '25
+73
в 21 каналах
Get PRO
май '25
+117
в 10 каналах
Get PRO
апрель '25
+106
в 13 каналах
Get PRO
март '25
+98
в 10 каналах
Get PRO
февраль '25
+139
в 15 каналах
Get PRO
январь '25
+109
в 21 каналах
Get PRO
декабрь '24
+117
в 18 каналах
Get PRO
ноябрь '24
+112
в 23 каналах
Get PRO
октябрь '24
+150
в 27 каналах
Get PRO
сентябрь '24
+53
в 6 каналах
Get PRO
август '24
+70
в 14 каналах
Get PRO
июль '24
+31
в 10 каналах
Get PRO
июнь '24
+939
в 10 каналах
Get PRO
май '240
в 20 каналах
Get PRO
апрель '24
+9
в 16 каналах
| Дата | Привлечение подписчиков | Упоминания | Каналы | |
| 06 ноября | +1 | |||
| 05 ноября | 0 | |||
| 04 ноября | +1 | |||
| 03 ноября | +2 | |||
| 02 ноября | 0 | |||
| 01 ноября | 0 |
Посты канала
ادبیات علمی درباره پیامدهای اجتماعی سدها چه تصویری ارائه کرده است
مقاله اول:
Cleaning up the big muddy: A meta-synthesis of the research on the social impact of dams
نویسندگان: J. Kirchherr, H. Pohlner & K. J. Charles (2016)
مجله: Environmental Impact Assessment Review
جلد 59، صفحات 115–125.
عنوان را می‌توان تقریباً چنین ترجمه کرد: «پاک‌سازی آشفتگی بزرگ: فراترکیبی از پژوهش‌های مربوط به پیامدهای اجتماعی سدها»
نکته روش‌شناختی : Meta-synthesis را نباید با یک مرور ساده ادبیات اشتباه بگیریم. در متا سنتز یافته‌های مطالعات مختلف با یکدیگر ترکیب و الگوهای مشترک و شکاف‌های دانشی شناسایی می شوند.
سوال اصلی مقاله: در این مقاله نویسندگان نمی‌خواهند ثابت کنند سدها خوب‌اند یا بد. پرسش آنها یک سطح بالاتر است: آیا ما اساساً تصویر جامع و قابل اتکایی از پیامدهای اجتماعی سدها داریم؟
نویسندگان معتقدند با وجود بیش از پنجاه سال پژوهش درباره پیامدهای اجتماعی سدها، نبود رویکردهای نظام‌مند باعث شده شکاف‌های مهمی در دانش موجود باقی بماند.
برای پاسخ به این مسئله، آنها ۲۱۷ مقاله منتشرشده طی ۲۵ سال پیش از پژوهش را بررسی کرده‌اند. این نمونه از جست‌وجوی کلیدواژه‌ها، مشورت با متخصصان و بررسی فهرست منابع مقالات به دست آمده است. این انتخاب روش‌شناختی مهم است زیرا موضوع مقاله فقط پیامدهای اجتماعی سدها نیست؛ بلکه چگونگی تولید دانش علمی درباره این پیامدهاست.
یافته‌های اصلی: نویسندگان چهار نوع سوگیری (Research Bias) را شناسایی کرده‌اند.
الف)سوگیری در جهت‌گیری پژوهش‌ها (Perspective Bias): یکی از یافته‌های قابل توجه این است که ۴۵ درصد مطالعات بررسی‌شده رویکردی منفی به پیامدهای اجتماعی سدها داشته‌اند، درحالیکه فقط ۵ درصد رویکردی مثبت داشته‌اند. نویسندگان نمی‌گویند پیامدهای سدها واقعاً ۴۵ درصد منفی یا فقط ۵ درصد مثبت است. آنها درباره جهت‌گیری مطالعات سخن می‌گویند، نه سهم واقعی پیامدهای مثبت و منفی در جهان. یعنی جهت‌گیری ادبیات علمی می‌تواند بر تصویری که سیاست‌گذاران و جامعه از یک فناوری یا پروژه زیرساختی پیدا می‌کنند اثر بگذارد.
ب. سوگیری در مقیاس پروژه (Scale Bias): پروژه‌های سدسازی بزرگ در ادبیات پژوهشی بیش از سدهای کوچک مطالعه شده‌اند. این موضوع از آن جهت مهم است که تجربه اجتماعی یک سد بزرگ با یک سد کوچک الزاماً یکسان نیست. بنابراین تعمیم یافته‌های مربوط به سدهای بزرگ به تمام انواع پروژه‌های آبی می‌تواند گمراه‌کننده باشد.
ج) سوگیری مکانی (Spatial Bias): بخش زیادی از مطالعات، پیامدهای سد را در فاصله ۵ تا ۱۰ سال پس از اسکان مجدد بررسی کرده (Resettlement Area) تمرکز داشته‌اند. این یافته برای مطالعات آب و جامعه بسیار مهم است. چون قلمرو پیامدهای اجتماعی یک سد الزاماً به محدوده مخزن یا روستای جابه‌جاشده محدود نمی‌شود. جوامع پایین‌دست، کاربران رودخانه، کشاورزان، شهرها و حتی مناطقی که در مسیر انتقال آب قرار دارند نیز ممکن است متأثر شوند. در واقع باید بپرسیم: آیا تمرکز بر محل جابه‌جایی جمعیت باعث شده سایر قلمروهای اجتماعی و جغرافیایی کمتر دیده شوند؟
د) سوگیری زمانی (Temporal Bias). : بخش زیادی از مطالعات، پیامدهای سد را در فاصله ۵ تا ۱۰ سال پس از اسکان مجدد بررسی کرده‌اند. درحالیکه پیامدهای اجتماعی پروژه‌های آب ممکن است بسیار دیرتر آشکار شوند.
برای مثال:
تغییر بین‌نسلی در معیشت و مالکیت زمین؛
تغییر روابط اجتماعی و شبکه‌های حمایت متقابل؛
تغییر هویت مکانی و تعلق به سرزمین؛
تغییر الگوهای مهاجرت و اشتغال؛
پیامدهای بلندمدت برای کودکان و نسل بعد.
این‌ها پرسش‌هایی هستند که با مطالعه کوتاه‌مدت به‌سادگی پاسخ داده نمی‌شوند و حتی عامدانه از آنها گریز می شود. / مهتا بذرافکن
#آب_و_جامعه
🔷 @WaterForUs
| 2 | مطالعات سدها نقطه آغاز این سوال است که اساساً آیا تصویر جامع و قابل اتکایی از پیامدهای اجتماعی سدها در تعریف پروژه ها وجود دارد؟
مهتا بذرافکن
در جوامعی که پایداری برایشان مهم تر از سوداگری با پروژه هاست؛ اهمیت فلسفه وجودی مطالعات اجتماعی آب این است که نباید پروژه های آب را فقط با ظرفیت ذخیره‌سازی، تولید برق یا انتقال آب ارزیابی کرد ؛ بلکه سیاست‌گذار باید ببیند چه نوع جامعه‌ای در نتیجه اجرای هر پروژه شکل می‌گیرد و چه کسانی هزینه این شکل‌گیری را می‌پردازند. به عنوان مثال در حوزه بسیار کم مطالعه شده زنان و کودکان :
حدود ۷۷ تا ۸۲ درصد مطالعات به جوامع جابه‌جاشده،بعد از ساخت پروژه توجه کرده‌اند و
فقط ۱۳ تا ۱۷ درصد مطالعات، زنان و کودکان را به‌عنوان یک گروه آسیب‌پذیر به‌طور مشخص قبل از اجرای پروژه بررسی کرده‌اند.
حدود ۳۳ تا ۳۵ درصد به مردم بومی توجه داشته‌اند و تنها ۸ تا ۱۱ درصد به جمعیت فاقد مالکیت زمین پرداخته‌اند.
این یافته چند پرسش جدی ایجاد میکند:
آیا بررسی خانوارهای جابه‌جاشده به‌تنهایی می‌تواند تجربه متفاوت زنان و مردان را آشکار کند؟
زنانی که مالک رسمی زمین نیستند، در نظام‌های جبران خسارت چه جایگاهی پیدا می‌کنند؟
آیا تغییر دسترسی به رودخانه، زمین و منابع طبیعی می‌تواند تقسیم کار جنسیتی و قدرت تصمیم‌گیری در خانواده را تغییر دهد؟
در کانال آب و جامعه این مباحث را با اتکا به پژوهش‌های انجام شده مرور می کنیم.
🔷 @WaterForUs | 64 |
| 3 |  پس از طوفان سهمگین، تمساح‌ها در فلوریدا پرسه می‌زنند
مردم محلی عکس‌هایی از خزندگان و حتی کوسه‌هایی که درست در کنار خانه‌هایشان شنا می‌کنند، منتشر می‌کنند.
طبق گزارش‌ها، سیل جان دو نفر را گرفته و صدها نفر از ساکنان از مناطق سیل‌زده تخلیه شده‌اند
@iran_weather | 66 |
| 4 |  اراجیف
اظهارات عجیب محسن اربابیان:
آمریکا و اسرائیل ابرهای ما را می‌دزدند. ابر میاد تا ترکیه به جای این که وارد ایران بشه می‌ره بالا سمت ارمنستان و آذربایجان!
@iran_weather | 181 |
| 5 |  یکی از ادعاهای اتباع افغانستان این است که سرمایه به ایران می آورند. اما آیا دولت ردیابی که میکند که این سرمایه برای ایران چه سودآوری دارد؟
اینجا این تبعه افغان به خوبی توضیح می‌دهد که یک کارفرمای افغان آمده از منابع ملی ما و آب نداشته گلخانه احداث کرده، و با ویزای کارفرمایی کارگرانش از اتباع افغانستانی می آورد!! از منابع ارزان و آب مجانی ایران برای افغانها اشتغالزایی می کنند!! هر مرد افغانی اگر با دو فرزند بیاید بلافاصله خانواده اش به چند فرزند تبدیل و از تمام امکانات آموزشی و بهداشتی و مسکن و.. استفاده می کند.
نماینده مجلس می‌گوید افغانها بدون دادن مالیات درآمدشان به دلار و طلا تبديل کرده و از ایران خارج می کند.
حیرت آور این است که یک لابی قدرتمند با نفوذ روز به روز درحال گسترش دادن حضور افغانها به نام ویزای کار است. و خیالش هم راحت است که رصد ونظارت در کار نیست.. حتی اگر کسی به حضور غیرمجاز اتباع افغانستانی در ایران اعتراض کند با خوردن انگ نژادپرستی و کمپین سنگین همدستانشان مواجه می‌شود.
منابع محدود ایران توسط اتباع افغانستانی و با همدستی برخی از سیاسیون در حال تباه شدن است..
🔷 @WaterForUs | 383 |
| 6 | 📚 فراخوان ارسال مقاله به ویژه نامه «تغییر اقلیم و تغییر پارادایم» مجله بین‌المللی پژوهش‌های تغییر اقلیم و توسعه پایدار
Journal of Climate Change and Sustainable Development Research (JCCSDR)
🌍 این نشریه از پژوهشگران، اعضای هیئت علمی، دانشجویان و متخصصان دعوت میکند مقالات علمی خود را در زمینه تغییر اقلیم و توسعه پایدار ارسال کنند.
📌 محورهای اصلی:
1. Climate Governance, Policy and Institutional Transformation
2. Climate Change, Water, Food Security and Sustainable Resource Management
3. Climate Change, Urban Resilience, Climate Justice and Human Security
4. Transformative Climate Action: Science, Technology, Innovation, Adaptation, Mitigation and Climate Finance
✅ داوری علمی و تخصصی
✅ دسترسی آزاد (Open Access)
✅ انتشار بدون دریافت هزینه (APC-Free)
✅ انتشار به زبان انگلیسی
📅 مهلت ارسال مقالات: ۳۱ ژانویه ۲۰۲۷
📓 سامانه ارسال: JCCSD.com
🍀 شبکه علمی تغییر اقلیم کشور در پیام‌رسان‌های ایتا و بله:
@ClimateChangeKnowledgeHub | 241 |
| 7 |  تقسیم کار جنسیتی زنان در خانه و مردان بیرون از اهلی کردن و مصرف شیر گاو شروع شد و سرنوشت زن‌ها رو عوض کرد!!
حامد وحدتی‌نسب انسان شناس و ديرينه شناس توضیح می‌ده که با اهلی شدن گاو، شیر اضافه اومد و فاصله‌ی زایمان‌ها کم شد.
زن‌ها آروم‌آروم به داخل خونه هل داده شدن، کارها بر اساس جنسیت تقسیم شد و زن از «هم‌پای مرد» رسید به «مایملک مرد».
🔷 @WaterForUs | 244 |
| 8 | فایل صوتی ارائه وبینار "جنگل ها میراث سبز، در مسیر تغییر کارکرد اکوسیستمی و ناتوان در مهار سیلاب ها"
ارایه دهنده: خانم لیلا مرگن . کارشناس جنگل و روزنامه نگار حوزه محیط زیست و جنگل
کمیته تخصصی جنبه های محیط زیستی
کمیته ملی سدهای بزرگ ایران
۱۲ آبان ۱۴۰۵ | 171 |
| 9 |  💧 *نشست علمی: ارزیابی وضعیت اکوهیدرولوژیکی، تاریخی و حقوقی گودال گودزره در حوضه آبریز فرامرزی هیرمند*
✅ پژوهش:
🔰دفتر رودخانه‌های مرزی و منابع آب مشترک، شرکت مدیریت منابع آب ایران
✅ ارائه دهنده:
🔰امیر صفایی
🔶عناوین سخنرانی:
🔰ارزیابی وضعیت اکوهیدرولوژیکی گودزره و مقایسه ارزش اکولوژیکی آن با هامون‌ها
🔰بررسی سوابق تاریخی اتصال هیدرولوژیکی سیستم هامون ها و گودزره
🔰بررسی حقوقی انحراف مسیر جریان طبیعی هیرمند به گودزره
زمان: شنبه 1405/08/23
ساعت: 10 تا 12 صبح
شرکت مادرتخصصی مدیریت منابع آب ایران، طبقه اول، سالن خلیج فارس
*جلسه به صورت حضوری برای عموم آزاد است*
niroonline | 198 |
| 10 | به مناسبت روز جهانی آگاهی از سونامی ـ ۵ نوامبر
آگاهی از مخاطرات؛ از دانستن تا اقدام
مهتا بذرافکن
مخاطرات طبیعی همیشه قابل پیشگیری نیستند، اما بسیاری از پیامدهای انسانی و اجتماعی آنها را می‌توان با شناخت بهتر خطر، آمادگی و اقدام به‌موقع کاهش داد. به همین دلیل، آگاهی از مخاطرات محیطی صرفاً یک موضوع آموزشی یا اطلاع‌رسانی نیست؛ بخشی از ظرفیت جوامع برای حفاظت از جان انسان‌ها و کاهش آسیب‌پذیری است.
سونامی نمونه روشنی برای درک اهمیت این موضوع است. سونامی ممکن است به‌ندرت رخ دهد، اما در صورت وقوع می‌تواند در زمانی بسیار کوتاه خسارات جانی و اقتصادی گسترده‌ای به جوامع ساحلی وارد کند. نکته مهم این است که در برخی موارد، نشانه‌های طبیعی سونامی پیش از رسیدن هشدار رسمی قابل مشاهده‌اند: زمین‌لرزه شدید یا طولانی در مناطق ساحلی، عقب‌نشینی یا بالا آمدن غیرعادی آب دریا و شنیدن صدایی غیرمعمول از سمت اقیانوس. شناخت این نشانه‌ها می‌تواند به افراد کمک کند که بدون انتظار برای دریافت هشدار رسمی، به مناطق مرتفع یا دور از ساحل حرکت کنند.
اما آگاهی از نشانه‌های خطر به‌تنهایی کافی نیست. فردی که می‌داند سونامی چیست، لزوماً نمی‌داند هنگام وقوع آن چه باید بکند. شناخت مسیرهای تخلیه اضطراری، آگاهی از نقاط امن، داشتن برنامه خانوادگی برای شرایط بحران و شرکت در تمرین‌های آمادگی، دانش عمومی را به توانایی عملی برای مواجهه با خطر تبدیل می‌کنند.
در ادبیات مدیریت مخاطرات، این مسئله با مفهوم «سامانه‌های هشدار زودهنگام مردم‌محور» (People-centred Early Warning Systems) ارتباط دارد. در چنین سامانه‌هایی، پیش‌بینی علمی و شناسایی خطر تنها بخشی از فرایند است. اطلاعات باید به‌موقع و از مسیرهای قابل اعتماد به مردم برسد، برای آنان قابل فهم باشد و مهم‌تر از همه، امکان واکنش مناسب را فراهم کند.
ابتکار سازمان ملل متحد با عنوان «هشدارهای زودهنگام برای همه» (Early Warnings for All) نیز بر چهار مؤلفه اصلی تأکید میکند: شناخت مخاطرات و ارزیابی ریسک، پایش و پیش‌بینی، انتشار و انتقال هشدار، و آمادگی و توانایی پاسخگویی. این چهار مؤلفه نشان می‌دهند که فاصله میان شناسایی یک خطر و نجات جان انسان‌ها، به مجموعه‌ای از اقدامات علمی، ارتباطی، آموزشی و اجتماعی وابسته است.
با این حال، یک نکته مهم نباید فراموش شود: مسئولیت آمادگی در برابر مخاطرات را نمی‌توان صرفاً به افراد واگذار کرد. آیا می‌توان از ساکنان یک منطقه ساحلی انتظار داشت در برابر سونامی واکنش مناسبی نشان دهند، در حالی که مسیرهای تخلیه مشخص نیست، آموزش کافی ندیده‌اند یا هشدارها به همه افراد نمی‌رسد؟ آیا افراد سالمند، کودکان، افراد دارای معلولیت و گردشگران به اندازه سایر افراد امکان دسترسی به اطلاعات و خروج ایمن از منطقه را دارند؟
بنابراین، آگاهی از مخاطرات زمانی به ایمنی واقعی منجر می‌شود که با زیرساخت مناسب، اطلاع‌رسانی قابل اعتماد، آموزش عمومی، مشارکت جامعه محلی و حمایت نهادی همراه باشد. آمادگی در برابر خطر، هم یک ظرفیت فردی است و هم یک مسئولیت عمومی و اجتماعی.
این منطق تنها به سونامی محدود نیست. در مواجهه با سیل، خشکسالی، موج گرما، آتش‌سوزی‌های طبیعی و دیگر مخاطرات محیطی نیز شناخت خطر و آگاهی از شیوه‌های مواجهه با آن می‌تواند تفاوت معناداری در میزان خسارات ایجاد کند. البته نوع آگاهی و اقدام مورد نیاز در هر مخاطره متفاوت است.
روز جهانی آگاهی از سونامی یادآور یک نکته اساسی است: شناخت مخاطرات باید از سطح دانستن فراتر برود و به آمادگی برای اقدام تبدیل شود. جامعه آگاه صرفاً جامعه‌ای نیست که درباره خطر اطلاعات دارد؛ جامعه‌ای است که می‌تواند خطر را تشخیص دهد، هشدار را بفهمد، تصمیم مناسب بگیرد و برای حفاظت از اعضای خود امکان اقدام فراهم کند.
آگاهی زمانی جان انسان‌ها را نجات می‌دهد که امکان عمل کردن به آن وجود داشته باشد
🔷 @WaterForUs | 264 |
| 11 |  برای مشارکت در رویداد *جایزه بین المللی زنان محیط زیست* فقط کافی است روی لینک زیر کلیک کنید
مهلت : 9 آذر
همین امروز با ارسال مستندات و با کلیک روی لینک زیر ثبت نام کنید 👇
https://aposhlog.ir/award
این آگهی را برای دوستان خود نیز ارسال کنید | 137 |
| 12 |  کنشگری زنان پاسخ داد: آغاز عملیات تعویض پمپ آب روستای تمپ ریگان
🔹 به گزارش ایرانشهر ۲۴، امروز سه‌شنبه ۱۲ آبان‌ماه ۱۴۰۵، یک روز پس از اعتراض مسالمت‌آمیز اهالی روستای تمپ ریگان از توابع شهرستان ایرانشهر در پی قطعی شش‌روزه آب آشامیدنی، عملیات تعویض پمپ آب این روستا آغاز شد.
🔹 شامگاه گذشته، جمعی از زنان و دختران روستا در اعتراض به بی‌آبی، مشکلات معیشتی، کمبود نان و بیکاری، با برگزاری تجمعی خواستار رسیدگی فوری مسئولان به مطالبات اهالی شده بودند.
🔹 اکنون با آغاز عملیات تعویض پمپ، امیدواری‌ها برای رفع مشکل آب افزایش یافته است؛ با این حال، اهالی همچنان در انتظار تکمیل عملیات و برقراری مجدد آب آشامیدنی هستند.
🔸 رسیدگی به مطالبات مردم نباید به تجمع و اعتراض شهروندان موکول شود؛ دسترسی به آب آشامیدنی از ابتدایی‌ترین حقوق مردم است.
🔻 ایرانشهر ۲۴
🔷 @WaterForUs | 601 |
| 13 | به مناسبت سوم نوامبر، روز جهانی زنان خانه‌دار
زنان خانه‌دار؛ از عدالت آب تا تناقض مسئولیت آب
مهتا بذرافکن
وقتی آب خانه قطع می‌شود، زندگی متوقف نمی‌شود. غذا باید پخته شود، لباس‌ها و ظرف‌ها شسته شوند، بهداشت خانواده حفظ شود و از کودکان و سالمندان مراقبت شود. همه این کارها بدون آب دشوارتر، زمان‌برتر و فرساینده‌تر است و بار آن عمدتاً بر دوش زنان می‌افتد.
در بخش خانگی، آب یک کالای مصرفی معمولی نیست؛ بخشی از «زیرساخت نامرئی مراقبت» است. پخت‌وپز، شست‌وشو، نظافت و بهداشت همگی به دسترسی مستمر به آب وابسته‌اند، و کمبود آب یعنی افزایش کار خانگی، کاهش زمان استراحت و فشار مراقبتیِ بیشتر بر زنان.
اما چالش قطعی آب روی دیگری هم دارد: زنان خانه‌دار علاوه بر فشار مراقبت، در معرض سرزنش نیز قرار می‌گیرند. آنان نه‌تنها باید با پیامدهای کمبود آب در زندگی روزمره دست‌وپنجه نرم کنند، بلکه بابت نحوه مصرف آب یا ناتوانیِ مدیریت محدودیت‌هایی که در ایجادشان نقشی نداشته‌اند نیز سرزنش می‌شوند.
در واقع، سیستمی که باید درباره کمبود و هدررفت آب در شبکه‌های آبرسانی پاسخگو باشد، زنان را مخاطب اصلی برنامه‌های مدیریت مصرف، افت فشار و توصیه به کاهش مصرف قرار می‌دهد! هنگامی که شبکه آبرسانی وجود ندارد یا آسیب دیده، یا آب به هر دلیل خارج از کنترل زنان قطع یا کم می‌شود، آنان ناچارند با جسم و روان خود اوضاع را مدیریت کنند. این هزینه‌ها در هیچ آماری ثبت نمی‌شود، اما به‌طور ناعادلانه بر دوش کسانی می‌افتد که کار خانه را اداره می‌کنند.
با وجود این فشارها، در گفتگوهای عمومی درباره آب، زنان خانه‌دار اغلب فقط «مصرف‌کننده» و مسئول کنترل مصرف دیگر اعضای خانواده دیده می‌شوند. توصیه به مصرف بهینه بخشی از راه‌حل مدیریت مصرف آب است، اما وقتی بدون توجه به تقسیم کار خانگی و ساختار کلان مصرف مطرح شود، مسئولیت بحران را به خانه و به زنان منتقل میکند. مسئولیت انجام کار خانگی به معنای اختیار تعیین الگوی مصرف، برخورداری از زیرساخت مناسب یا نقش در سیاست‌های تأمین و توزیع آب نیست.
نکته درخورِ توجه این است که در بسیاری از خانواده‌ها، زنان خانه‌دار مسئولیت اجتماعی و عملیاتی آب را بر عهده دارند؛ یعنی نه‌تنها نظام حکمرانی، بلکه جامعه نیز بخشی از مسئولیت مدیریت آب را بر دوش زنانی می‌گذارد که هیچ قدرت و اختیاری در حکمرانی آب نداشته‌اند. همه باید بدانند که زنان خانه‌دار نباید هم مدیر بحران آب خانواده باشند، هم مخاطب اصلی توصیه‌های صرفه‌جویی و هم مقصر کمبود آب.
البته تجربه همه زنان خانه‌دار یکسان نیست؛ وضعیت اقتصادی، محل زندگی، کیفیت آبرسانی و شیوه تقسیم کار در خانواده همگی بر آن اثر می‌گذارند. شواهد جهانی نیز همین را نشان می‌دهد. گزارش ۲۰۲۳ سازمان جهانی بهداشت و یونیسف نشان می‌دهد در هفت خانوار از هر ده خانواری که آب در محل سکونتشان در دسترس نیست، زنان و دختران ۱۵ سال به بالا مسئول اصلی تأمین آب‌اند. گزارش توسعه جهانی آب سازمان ملل در سال ۲۰۲۶ برآورد میکند که زنان و دختران روزانه حدود ۲۵۰ میلیون ساعت صرف آب‌آوردن می‌کنند، و در عین حال تنها ۲۷ درصد کشورها از مشارکت واقعی یا مشورت گسترده با زنان در تصمیم‌گیری‌های آب خبر داده‌اند. یعنی زنان، در حالی که در سیاست‌گذاری آب نمایندگی ندارند، عملاً مخاطب مسئولیت و سرزنش مصرف شده‌اند؛ درحالیکه مدیریت مصرف مسئولیت مشترک همه اعضای خانواده است، نه وظیفه طبیعی زنان.
مسیر تغییر این وضع روشن است:
♦️ مصرف‌کننده بودن با مسئول بحران بودن یکی نیست.
♦️ مسئولیت اداره آب خانه با اختیار تعیین سیاست‌های آب یکی نیست.
♦️ تجربه کمبود آب فقط محرومیت از یک منبع نیست؛ افزایش کار خانگی و مراقبتی نیز هست.
♦️ آموزش صرفه‌جویی، اگر بدون توجه به ساختار مصرف و مناسبات قدرت انجام شود، می‌تواند مسئولیت بحران را به خانوار و به‌ویژه زنان منتقل کند.
از منظر عدالت آب، چند اقدام ضروری است: حضور نماینده زنان در شوراها و نهادهای تصمیم‌گیری آب؛ اطلاع‌رسانی دقیق و ارتقای سواد آب همه مردم برای درک کمبود، قطعی و افت فشار و پذیرش مسئولیت جمعی مصرف؛ و ثبت و گزارش اثر کمبود آب بر کار خانگی و مراقبتی. با این حال، تأکید می‌شود که توصیه‌های مصرف هرگز جای حکمرانی مسئولانه، توزیع عادلانه، تأمین پایدار آب، اصلاح زیرساخت‌ها و پاسخگویی نهادهای تصمیم‌گیر را نمی‌گیرد.
در روز جهانی زنان خانه‌دار، وقت آن است که بر عدالت آب برای زنان خانه‌دار تأکید کنیم. زنان نباید به مسئولان بحران آب خانه تبدیل شوند و بابت آن سرزنش شوند. عدالت در آب، بدون به‌رسمیت‌شناختن کار نامرئی و مسئولیت‌های نابرابر زنان، کامل نخواهد بود.
🔷 @WaterForUs | 634 |
| 14 | زنان خانه‌دار؛ از عدالت آب تا تناقض مسئولیت آب
به مناسبت سوم نوامبر، روز جهانی زنان خانه‌دار
مهتا بذرافکن
وقتی آب خانه قطع می‌شود، زندگی متوقف نمی‌شود. غذا باید پخته شود، لباس‌ها و ظرف‌ها شسته شوند، بهداشت خانواده حفظ شود و از کودکان و سالمندان مراقبت شود. همه این کارها بدون آب دشوارتر، زمان‌برتر و فرساینده‌تر است و بار آن عمدتاً بر دوش زنان می‌افتد.
در بخش خانگی، آب یک کالای مصرفی معمولی نیست؛ بخشی از «زیرساخت نامرئی مراقبت» است. پخت‌وپز، شست‌وشو، نظافت و بهداشت همگی به دسترسی مستمر به آب وابسته‌اند، و کمبود آب یعنی افزایش کار خانگی، کاهش زمان استراحت و فشار مراقبتیِ بیشتر بر زنان.
اما چالش قطعی آب روی دیگری هم دارد: زنان خانه‌دار علاوه بر فشار مراقبت، در معرض سرزنش نیز قرار می‌گیرند. آنان نه‌تنها باید با پیامدهای کمبود آب در زندگی روزمره دست‌وپنجه نرم کنند، بلکه بابت نحوه مصرف آب یا ناتوانیِ مدیریت محدودیت‌هایی که در ایجادشان نقشی نداشته‌اند نیز سرزنش می‌شوند.
در واقع، سیستمی که باید درباره کمبود و هدررفت آب در شبکه‌های آبرسانی پاسخگو باشد، زنان را مخاطب اصلی برنامه‌های مدیریت مصرف، افت فشار و توصیه به کاهش مصرف قرار می‌دهد! هنگامی که شبکه آبرسانی وجود ندارد یا آسیب دیده، یا آب به هر دلیل خارج از کنترل زنان قطع یا کم می‌شود، آنان ناچارند با جسم و روان خود اوضاع را مدیریت کنند. این هزینه‌ها در هیچ آماری ثبت نمی‌شود، اما به‌طور ناعادلانه بر دوش کسانی می‌افتد که کار خانه را اداره می‌کنند.
با وجود این فشارها، در گفتگوهای عمومی درباره آب، زنان خانه‌دار اغلب فقط «مصرف‌کننده» و مسئول کنترل مصرف دیگر اعضای خانواده دیده می‌شوند. توصیه به مصرف بهینه بخشی از راه‌حل مدیریت مصرف آب است، اما وقتی بدون توجه به تقسیم کار خانگی و ساختار کلان مصرف مطرح شود، مسئولیت بحران را به خانه و به زنان منتقل میکند. مسئولیت انجام کار خانگی به معنای اختیار تعیین الگوی مصرف، برخورداری از زیرساخت مناسب یا نقش در سیاست‌های تأمین و توزیع آب نیست.
نکته درخورِ توجه این است که در بسیاری از خانواده‌ها، زنان خانه‌دار مسئولیت اجتماعی و عملیاتی آب را بر عهده دارند؛ یعنی نه‌تنها نظام حکمرانی، بلکه جامعه نیز بخشی از مسئولیت مدیریت آب را بر دوش زنانی می‌گذارد که هیچ قدرت و اختیاری در حکمرانی آب نداشته‌اند. همه باید بدانند که زنان خانه‌دار نباید هم مدیر بحران آب خانواده باشند، هم مخاطب اصلی توصیه‌های صرفه‌جویی و هم مقصر کمبود آب.
البته تجربه همه زنان خانه‌دار یکسان نیست؛ وضعیت اقتصادی، محل زندگی، کیفیت آبرسانی و شیوه تقسیم کار در خانواده همگی بر آن اثر می‌گذارند. شواهد جهانی نیز همین را نشان می‌دهد. گزارش ۲۰۲۳ سازمان جهانی بهداشت و یونیسف نشان می‌دهد در هفت خانوار از هر ده خانواری که آب در محل سکونتشان در دسترس نیست، زنان و دختران ۱۵ سال به بالا مسئول اصلی تأمین آب‌اند. گزارش توسعه جهانی آب سازمان ملل در سال ۲۰۲۶ برآورد میکند که زنان و دختران روزانه حدود ۲۵۰ میلیون ساعت صرف آب‌آوردن می‌کنند، و در عین حال تنها ۲۷ درصد کشورها از مشارکت واقعی یا مشورت گسترده با زنان در تصمیم‌گیری‌های آب خبر داده‌اند. یعنی زنان، در حالی که در سیاست‌گذاری آب نمایندگی ندارند، عملاً مخاطب مسئولیت و سرزنش مصرف شده‌اند؛ درحالیکه مدیریت مصرف مسئولیت مشترک همه اعضای خانواده است، نه وظیفه طبیعی زنان.
مسیر تغییر این وضع روشن است:
♦️ مصرف‌کننده بودن با مسئول بحران بودن یکی نیست.
♦️ مسئولیت اداره آب خانه با اختیار تعیین سیاست‌های آب یکی نیست.
♦️ تجربه کمبود آب فقط محرومیت از یک منبع نیست؛ افزایش کار خانگی و مراقبتی نیز هست.
♦️ آموزش صرفه‌جویی، اگر بدون توجه به ساختار مصرف و مناسبات قدرت انجام شود، می‌تواند مسئولیت بحران را به خانوار و به‌ویژه زنان منتقل کند.
از منظر عدالت آب، چند اقدام ضروری است: حضور نماینده زنان در شوراها و نهادهای تصمیم‌گیری آب؛ اطلاع‌رسانی دقیق و ارتقای سواد آب همه مردم برای درک کمبود، قطعی و افت فشار و پذیرش مسئولیت جمعی مصرف؛ و ثبت و گزارش اثر کمبود آب بر کار خانگی و مراقبتی. با این حال، تأکید می‌شود که توصیه‌های مصرف هرگز جای حکمرانی مسئولانه، توزیع عادلانه، تأمین پایدار آب، اصلاح زیرساخت‌ها و پاسخگویی نهادهای تصمیم‌گیر را نمی‌گیرد.
در روز جهانی زنان خانه‌دار، وقت آن است که بر عدالت آب برای زنان خانه‌دار تأکید کنیم. زنان نباید به مسئولان بحران آب خانه تبدیل شوند و بابت آن سرزنش شوند. عدالت در آب، بدون به‌رسمیت‌شناختن کار نامرئی و مسئولیت‌های نابرابر زنان، کامل نخواهد بود.
🔷 @WaterForUs | 1 |
| 15 | در روز جهانی زنان خانه دار وقت آن است که بر عدالت آب برای زنان خانه دار تأکید شود و زنان نباید به مسئولان بحران آب خانه تبدیل و بابت آن سرزنش شوند. عدالت در آب، بدون به‌رسمیت‌شناختن کار نامرئی و مسئولیت‌های نابرابر زنان، کامل نخواهد بود.
🔷 @WaterForUs
🔷 @WaterForUs | 1 |
| 16 | به مناسبت سوم نوامبر روز جهانی زنان خانه‌دار
زنان خانه‌دار؛ از عدالت آب تناقض مسئولیت آب
مهتا بذرافکن
وقتی آب خانه قطع می گردد، زندگی متوقف نمی‌شود. غذا باید پخته شود، رختها و ظرف‌ها شسته شوند، بهداشت خانواده حفظ و از سلامت کودکان و سالمندان مراقبت شود و همه این کارها بدون آب دشوارتر، زمان‌برتر و فرساینده‌تر می گردد و همه این امو بر عهده زنان است.
(شاهد ماجراحرفهای زن روستایی تمپ ریگان سیستان و بلوچستان است و شاید مهم‌ترین دلیل اعتراض زمان به کمبود آب این است که چون بیشتر کار خانگی بر دوش زنان است، سهم بزرگی از این دشواری هم به آنان می‌رسد).
در بخش خانگی آب یک ماده مصرفی معمولی نیست؛ آب بخشی از «زیرساخت نامرئی مراقبت» است. پخت‌وپز، شست‌وشو، نظافت و بهداشت همه به دسترسی مستمر به آب وابسته‌اند و کمبود آب نیز به معنای افزایش کار خانگی، کاهش زمان استراحت و فشار بیشتر مراقبتی بیشتر بر زنان است.
اما روی دیگر چالش قطعی آب آنجاست که زنان خانه‌دار علاوه بر فشارهای مراقبت، ممکن است به قربانیان سرزنش نیز تبدیل شوند، زیرا آنها نه تنها باید
پیامدهای کمبود آب در زندگی روزمره را بردوش بکشند، بلکه در معرض سرزنش بابت مصرف آب یا ناتوانی در مدیریت محدودیت‌هایی که خود نقشی در ایجاد آنها نداشته‌اند هم قرار دارند.
در واقع مخاطب اصلی برنامه های مدیریت «فشار آب و توصیه به کاهش مصرف» نه مدیران برای بهبود زیرساخت‌های آبرسانی بلکه زنان خانه دارند!! در هنگام آسیب دیدن، قطع و یا کمبود آب به هر دلیلی که خارج از کنترل زنان است؛ آنها با بدن و روان خود اوضاع را مدیریت می کنند و البته این هزینه‌ها در هیچ آماری ثبت نمی‌شود، اما به‌طور ناهمگون بر دوش کسانی می‌افتد که کار خانه را اداره می‌کنند. ( اگر دیده می شود که زنان به کمبود آب اعتراض می کنند، یعنی کارد به استخوان رسيده و بدن و روان نمی تواند فشار مديريت بی آبی را تحمل نماید)
علی رغم این فشارها، در گفتگوهای عمومی درباره آب، زنان خانه‌دار بیشتر به‌عنوان «مصرف‌کننده» و کسانی که باید مراقب مصرف بقیه اعضای خانواده باشند دیده می شوند. البته توصیه به مصرف بهینه آب بخشی از راه‌حل‌اند، اما وقتی بدون توجه به تقسیم کار خانگی و ساختار کلان مصرف مطرح شوند، مسئولیت بحران را به خانه و به زنان منتقل می‌کنند و بدیهی است که مسئولیت انجام کار خانگی به معنای اختیار تعیین الگوی مصرف، داشتن زیرساخت مناسب یا نقش در سیاست‌های تأمین و توزیع آب نیست.
نکته قابل توجه در این بحث این است که زنان خانه‌دار در بسیاری از خانواده‌ها مسئولیت اجتماعی و عملیاتی آب را بر عهده دارند. یعنی نه تنها سیستم حکمرانی، بلکه حتی جامعه هم بخشی از مسئولیت مدیریت آب را به دوش زنانی می افکند که هیچ قدرت و اختیاری در حکمرانی نداشته اند.
همه باید آگاه شوند که زنان خانه‌دار نباید هم مدیر بحران آب خانواده باشند، هم مخاطب اصلی توصیه‌های صرفه‌جویی و هم مسئول سرزنش‌شده کمبود آب.
البته تجربه همه زنان خانه‌دار یکسان نیست. وضعیت اقتصادی، محل زندگی، کیفیت آبرسانی و شیوه تقسیم کار در خانواده همگی اثر دارند.
شواهد جهانی نیز همین را نشان می‌دهد. گزارش ۲۰۲۳ سازمان جهانی بهداشت و یونیسف نشان می‌دهد در هفت خانوار از هر ده خانواری که آب در محل سکونت ندارند، زنان و دختران ۱۵ سال به بالا مسئول اصلی تأمین آب‌اند. گزارش توسعه جهانی آب سازمان ملل ۲۰۲۶ برآورد میکند زنان و دختران روزانه حدود ۲۵۰ میلیون ساعت صرف آب‌آوردن می‌کنند، و در عین حال تنها ۲۷ درصد کشورها از مشارکت واقعی یا مشورت بالای زنان در تصمیم‌گیری آب خبر داده‌اند. یعنی زنان در حالیکه هیچ نمايندگی در سیاست‌گذاری آب ندارند، عملا مخاطب مسئولیت و سرزنش مصرف شده اند. درحاليکه مدیریت مصرف هم مسئولیت مشترک همه اعضای خانواده است، نه وظیفه طبیعی زنان.
برای تغییر این وضع مسیر روشن است.
♦️مصرف‌کننده بودن با مسئول
بحران بودن یکی نیست.
♦️مسئولیت اداره آب خانه با اختیار تعیین سیاست‌های آب یکی نیست.
♦️تجربه کمبود آب صرفاً تجربه محرومیت از یک منبع نیست؛ بلکه تجربه افزایش کار خانگی و مراقبتی نیز می باشد.
♦️آموزش صرفه‌جویی اگر بدون توجه به ساختار مصرف و مناسبات قدرت انجام شود، می‌تواند به انتقال مسئولیت بحران به خانوار و به‌ویژه زنان منجر شود.
از بُعد عدالت آب؛ داشتن نماینده در شوراها و نهادهای تصمیم‌گیری آب، اطلاع‌رسانی دقیق و افزایش سواد آب همه مردم درجهت درک کمبود، قطعی و افت فشار و مسئولیت جمعی مصرف، ثبت و گزارش اثر کمبود آب بر کار خانگی و مراقبتی ضروری است.
با اینحال تاکید می گردد که توصیه های مصرف هرگز جای حکمرانی مسئولانه،توزیع عادلانه، تأمین پایدار آب، اصلاح زیرساخت‌ها و پاسخگویی نهادهای تصمیم‌گیر را نمی‌گیرد. | 1 |
| 17 | به مناسبت سوم نوامبر روز جهانی زنان خانه‌دار
زنان خانه‌دار و عدالت آب
وقتی آب خانه قطع می گردد، زندگی متوقف نمی‌شود. غذا باید پخته شود، رختها و ظرف‌ها شسته شوند، بهداشت خانواده حفظ و از سلامت کودکان و سالمندان مراقبت شود.
همه این کارها بدون آب دشوارتر، زمان‌برتر و فرساینده‌تر می‌شود و شاهد ماجرا حرفهای زن روستایی تمپ ریگان سیستان و بلوچستان است. و شاید مهم‌ترین دلیل اعتراض زمان به کمبود آب این است که چون بیشتر کار خانگی بر دوش زنان است، سهم بزرگی از این دشواری هم به آنان می‌رسد.
در بخش خانگی آب یک ماده مصرفی معمولی نیست؛ آب بخشی از زیرساخت نامرئی مراقبت است. پخت‌وپز، شست‌وشو، نظافت و بهداشت همه به دسترسی مستمر به آب وابسته‌اند. پس کمبود آب یعنی افزایش کار خانگی، کاهش زمان استراحت و فشار بیشتر مراقبتی بیشتر بر زنان.
حتی وقتی آب قطع می شود، زنان خانه‌دار علاوه بر فشارهای مراقبت، ممکن است به قربانیان نوعی سرزنش مضاعف نیز تبدیل شوند. آنها نه تنها باید تحمل پیامدهای کمبود آب در زندگی روزمره را بردوش بکشند، بلکه در معرض سرزنش بابت مصرف آب یا ناتوانی در مدیریت محدودیت‌هایی که خود نقشی در ایجاد آنها نداشته‌اند هم قرار دارند. در واقع مخاطب اصلی برنامه های مدیریت «فشار آب و توصیه به کاهش مصرف» نه مدیران برای بهبود زیرساخت‌های آبرسانی بلکه زنان خانه دارند!!
در هنگام آسیب دیدن، قطع و یا کمبود آب به هر دلیلی زمان با بدن و روان خود اوضاع را مدیریت می کنند، البته این هزینه‌ها در هیچ آماری ثبت نمی‌شود، اما به‌طور ناهمگون بر دوش کسانی می‌افتد که کار خانه را اداره می‌کنند. اگر اعتراض و تجمع کند زمانی است که کارد به استخوان برسد و بدن و روان نتواند فشار مديريت بی آبی را تحمل نماید.
علی رغم این فشارها، در گفتگوهای عمومی درباره آب، زنان خانه‌دار بیشتر به‌عنوان «مصرف‌کننده» و کسانی که باید مراقب مصرف بقیه اعضای خانواده باشند دیده می شوند.
البته این توصیه‌ها بخشی از راه‌حل‌اند، اما وقتی بدون توجه به تقسیم کار خانگی و ساختار کلان مصرف مطرح شوند، مسئولیت بحران را به خانه و به زنان منتقل می‌کنند. مسئولیت انجام کار خانه به معنای اختیار تعیین الگوی مصرف، داشتن زیرساخت مناسب یا نقش در سیاست‌های تأمین و توزیع آب نیست.
زنان خانه‌دار در بسیاری از خانواده‌ها مسئولیت اجتماعی و عملیاتی آب را بر عهده دارند. یعنی نه تنها سیستم حکمرانی، بلکه حتی جامعه هم بخشی از مسئولیت مدیریت آب را به دوش زنان می افکند که هیچ قدرت و اختیاری در حکمرانی نداشته اند. زن خانه‌دار نباید هم مدیر بحران آب خانواده باشد، هم مخاطب اصلی توصیه‌های صرفه‌جویی و هم مسئول سرزنش‌شده کمبود آب.
البته تجربه همه زنان خانه‌دار یکسان نیست. وضعیت اقتصادی، محل زندگی، کیفیت آبرسانی و شیوه تقسیم کار در خانواده همگی اثر دارند.
شواهد جهانی نیز همین را نشان می‌دهد. گزارش ۲۰۲۳ سازمان جهانی بهداشت و یونیسف نشان می‌دهد در هفت خانوار از هر ده خانواری که آب در محل سکونت ندارند، زنان و دختران ۱۵ سال به بالا مسئول اصلی تأمین آب‌اند. گزارش توسعه جهانی آب سازمان ملل ۲۰۲۶ برآورد میکند زنان و دختران روزانه حدود ۲۵۰ میلیون ساعت صرف آب‌آوردن می‌کنند، و در عین حال تنها ۲۷ درصد کشورها از مشارکت یا مشورت بالای زنان در تصمیم‌گیری آب خبر داده‌اند. یعنی زنان در حالیکه هیچ نمايندگی در سیاست‌گذاری آب ندارند، عملا مخاطب مسئولیت و سرزنش مصرف شده اند درحاليکه مدیریت مصرف هم مسئولیت مشترک همه اعضای خانواده است، نه وظیفه طبیعی زنان.
برای تغییر این وضع مسیر روشن است.
حضور زنان در شوراها و نهادهای تصمیم‌گیری محلی آب، اطلاع‌رسانی زودهنگام و دقیق درباره قطعی و افت فشار تا خانواده‌ها بتوانند برنامه‌ریزی کنند، و ثبت و گزارش اثر کمبود آب بر کار خانگی و مراقبتی در سیاست‌گذاری. صرفه‌جویی ضروری است، اما توصیه های مصرف جای حکمرانی مسئولانه، تأمین پایدار آب، اصلاح زیرساخت‌ها و پاسخگویی نهادهای تصمیم‌گیر را نمی‌گیرد.
زنان خانه دار نباید به مسئولان بحران آب خانه تبدیل شوند و بابت آن سرزنش شوند. عدالت در آب، بدون به‌رسمیت‌شناختن کار نامرئی و مسئولیت‌های نابرابر زنان، کامل نخواهد بود.
🔷 @WaterForUs | 1 |
| 18 | به مناسبت سوم نوامبر روز جهانی زنان خانه‌دار
زنان خانه‌دار و عدالت آب
وقتی آب خانه قطع می گردد، زندگی متوقف نمی‌شود. غذا باید پخته شود، رختها و ظرف‌ها شسته شوند، بهداشت خانواده حفظ و از سلامت کودکان و سالمندان مراقبت شود.
همه این کارها بدون آب دشوارتر، زمان‌برتر و فرساینده‌تر می‌شود و شاهد ماجرا حرفهای زن روستایی تمپ ریگان سیستان و بلوچستان است. و شاید مهم‌ترین دلیل اعتراض زمان به کمبود آب این است که چون بیشتر کار خانگی بر دوش زنان است، سهم بزرگی از این دشواری هم به آنان می‌رسد.
در بخش خانگی آب یک ماده مصرفی معمولی نیست؛ آب بخشی از زیرساخت نامرئی مراقبت است. پخت‌وپز، شست‌وشو، نظافت و بهداشت همه به دسترسی مستمر به آب وابسته‌اند. پس کمبود آب یعنی افزایش کار خانگی، کاهش زمان استراحت و فشار بیشتر مراقبتی بیشتر بر زنان.
حتی وقتی آب قطع می شود، زنان خانه‌دار علاوه بر فشارهای مراقبت، ممکن است به قربانیان نوعی سرزنش مضاعف نیز تبدیل شوند. آنها نه تنها باید تحمل پیامدهای کمبود آب در زندگی روزمره را بردوش بکشند، بلکه در معرض سرزنش بابت مصرف آب یا ناتوانی در مدیریت محدودیت‌هایی که خود نقشی در ایجاد آنها نداشته‌اند هم قرار دارند. در واقع مخاطب اصلی برنامه های مدیریت «فشار آب و توصیه به کاهش مصرف» نه مدیران برای بهبود زیرساخت‌های آبرسانی بلکه زنان خانه دارند!!
در هنگام آسیب دیدن، قطع و یا کمبود آب به هر دلیلی زمان با بدن و روان خود اوضاع را مدیریت می کنند، البته این هزینه‌ها در هیچ آماری ثبت نمی‌شود، اما به‌طور ناهمگون بر دوش کسانی می‌افتد که کار خانه را اداره می‌کنند. اگر اعتراض و تجمع کند زمانی است که کارد به استخوان برسد و بدن و روان نتواند فشار مديريت بی آبی را تحمل نماید.
علی رغم این فشارها، در گفتگوهای عمومی درباره آب، زنان خانه‌دار بیشتر به‌عنوان «مصرف‌کننده» و کسانی که باید مراقب مصرف بقیه اعضای خانواده باشند دیده می شوند.
البته این توصیه‌ها بخشی از راه‌حل‌اند، اما وقتی بدون توجه به تقسیم کار خانگی و ساختار کلان مصرف مطرح شوند، مسئولیت بحران را به خانه و به زنان منتقل می‌کنند. مسئولیت انجام کار خانه به معنای اختیار تعیین الگوی مصرف، داشتن زیرساخت مناسب یا نقش در سیاست‌های تأمین و توزیع آب نیست.
نه تنها سیستم حکمرانی، بلکه حتی جامعه هم بخشی از مسئولیت مدیریت آب را به زنان واگذار میکند، اما لزوماً قدرت و اختیار متناسب با آن را به آنان نمی‌دهد.
البته تجربه همه زنان خانه‌دار یکسان نیست. وضعیت اقتصادی، محل زندگی، کیفیت آبرسانی و شیوه تقسیم کار در خانواده همگی اثر دارند.
شواهد جهانی نیز همین را نشان می‌دهد. گزارش ۲۰۲۳ سازمان جهانی بهداشت و یونیسف نشان می‌دهد در هفت خانوار از هر ده خانواری که آب در محل سکونت ندارند، زنان و دختران ۱۵ سال به بالا مسئول اصلی تأمین آب‌اند. گزارش توسعه جهانی آب سازمان ملل ۲۰۲۶ برآورد میکند زنان و دختران روزانه حدود ۲۵۰ میلیون ساعت صرف آب‌آوردن می‌کنند، و در عین حال تنها ۲۷ درصد کشورها از مشارکت یا مشورت بالای زنان در تصمیم‌گیری آب خبر داده‌اند. یعنی زنان در حالیکه هیچ نمايندگی در سیاست‌گذاری آب ندارند، عملا مخاطب مسئولیت و سرزنش مصرف شده اند درحاليکه مدیریت مصرف هم مسئولیت مشترک همه اعضای خانواده است، نه وظیفه طبیعی زنان.
برای تغییر این وضع مسیر روشن است.
حضور زنان در شوراها و نهادهای تصمیم‌گیری محلی آب، اطلاع‌رسانی زودهنگام و دقیق درباره قطعی و افت فشار تا خانواده‌ها بتوانند برنامه‌ریزی کنند، و ثبت و گزارش اثر کمبود آب بر کار خانگی و مراقبتی در سیاست‌گذاری. صرفه‌جویی ضروری است، اما توصیه های مصرف جای حکمرانی مسئولانه، تأمین پایدار آب، اصلاح زیرساخت‌ها و پاسخگویی نهادهای تصمیم‌گیر را نمی‌گیرد.
زنان خانه دار نباید به مسئولان بحران آب خانه تبدیل شوند و بابت آن سرزنش شوند. عدالت در آب، بدون به‌رسمیت‌شناختن کار نامرئی و مسئولیت‌های نابرابر زنان، کامل نخواهد بود. | 1 |
| 19 |  زنان سیستان و بلوچستان برای « دسترسی به آب پاک» اعتراض می کنند
برای ابتدایی ترین حقوق شهروندی هر ایرانی
شش روز بدون آب آشامیدنی؛
نه آبی برای نوشیدن و نه آبی برای شست‌وشو و مصارف بهداشتی.
شماری از زنان روستای «تمپ ریگان» از توابع شهرستان ایرانشهر در استان سیستان‌وبلوچستان، در اعتراض به قطع آب آشامیدنی، کمبود نان و بیکاری مقابل پمپ‌بنزین این روستا تجمع کردند.
یکی از زنان معترض می‌گوید ساکنان روستا شش روز است به آب آشامیدنی و آب مورد نیاز برای مصارف بهداشتی دسترسی ندارند و با وجود ادامه این وضعیت، اقدامی برای رفع مشکل انجام نشده است.
اما بی‌آبی تنها مشکل ساکنان تمپ ریگان نیست. کمبود نان و بیکاری نیز زندگی روزمره خانواده‌های این روستا را با دشواری روبه‌رو کرده است.
زنان معترض با تجمع مقابل پمپ‌بنزین روستا، خواستار رسیدگی مسئولان به مشکلاتشان شدند و هشدار دادند در صورت ادامه قطعی آب و بی‌توجهی به مطالباتشان، تجمع‌های اعتراضی را ادامه خواهند داد.
🔷 @WaterForUs | 763 |
| 20 |  اگر فکر می کردید علت استیضاح وزیر آموزش و پرورش مخروبه بودن مدارس، نبود معلم، اشغال امکانات آموزشی دانش آموزان ایرانی توسط اتباع بیگانه، مشکلات حقوق معلمات، ضعف آموزش ، مشکلات دانش آموزان از تحصیل بازمانده و... است سخت در اشتباهید. علت گزینش معلمان است!!!!
🔷 @WaterForUs | 230 |
