فیلسوف مرده

ده تای دومی هم پست شدن. فکر کنم برای امروز کافیه چون سردرد بابایمان را جلوی چشم‌مان آورده. هر روز تعدادی رو انجام می‌دم تا آخرین نفر. ‌

ده نفر اول رو گذاشتم. تا شب ببینم چند نفر دیگه رو می‌تونم بذارم.

نشد تا یک ساعت صبر کنم چون همین الآنش هم خیلی زیاد شد. به مرور می‌ذارمشون تو کانال آرشیو که اینجا شلوغ نشه. پ.ن: لازم نیست اونجا عضو باشید. @DeadPhilosopherArchive ‌

یا خود زئوس چقدر فوروارد کردید. باورم نمی‌شه. خیلی خوبید. تا یک ساعت می‌ذارم بمونه، بعدش برمی‌دارم چون زیاد می‌شه. سعی می‌کنم کوتاه فیلسوفه رو معرفی هم بکنم، در واقع بگم چرا انتخابش کردم واسه‌تون. اگه به هدف هم نزدم بدونید و آگاه باشید در حد کمی گشتن تو کانال‌هاتون نمی‌تونم به شناخت دقیقی از شما برسم اما می‌خوام تلاشم رو بکنم. ‌

این پیام رو تو کانال‌تون فوروارد کنید تا بهتون بگم چه فیلسوفی می‌تونسته ادمین دوم کانال شما باشه. سعی می‌کنم تا جای ممکن نگاه بندازم و انتخاب کنم، پس شاید نتایج طول بکشه. پ.ن: تا وقتی خط بخوره حسابه. کانال‌های خصوصی رو متأسفانه نمی‌تونم نگاه کنم. ‌

این پیام رو تو کانال‌تون فوروارد کنید تا بهتون بگم چه فیلسوفی می‌تونسته ادمین دوم کانال شما باشه. سعی می‌کنم تا جای ممکن نگاه بندازم و انتخاب کنم، پس شاید نتایج طول بکشه. پ.ن: تا وقتی خط بخوره حسابه. کانال‌های خصوصی رو متأسفانه نمی‌تونم نگاه کنم.

چون به نظر می‌رسه بعد از روزها بالاخره وقت آزاد دارم، می‌خوام چالش بریم‌. فکر کنم تو این کانال هیچ‌وقت چالش نذاشتم پس بریم ببینیم چی می‌شه. ‌

خوش‌بختانه فیلم کنسرتی که یکم شهریور توی اصفهان اجرا کردیم خوب پیش رفت و الان قراره یک تورِ دور ایران (هر جایی که در توانمون باشه) داشته باشیم. بیست و هشتم این ماه توی سالنِ مرکزی رشت اجرا خواهیم داشت. بی‌صبرانه منتظر دیدن همتون هستم. ارکستر ما "احتمالا" از اولین ارکسترهای مستقل ایرانه که کیفیت و فرصت این رو داره که بتونه تور داشته باشه و مشخصا حمایتتون از ما باعث می‌شه مسیر برای هنرمندهای مستقل دیگه هم باز بشه. از اینجا می‌تونین بلیت بخرین.

همکار قنادم انقدری شکسته‌نفسی می‌کنه که شگفت‌آوره. کتاب‌های زیادی خونده، تاریخ هنر داره اپلای می‌کنه، شیرینی‌های زیبا بلده درست کنه، خوشگله، قدبلنده، گربه‌ی قشنگ داره ولی بازم حس می‌کنه خیلی خاص نیست. همین خصوصیات رو اگه یک مرد داشت، باسن جهان رو دریده بود. ‌

به جای اسم اون‌یکی همکارم گفتم «آره می‌خوام به سبک آرمینا کار کنم...» و همکارم اینجوری بود که آرمینا کیه؟ نه بابا دلتنگی چیه، فقط اسکل شدم. دلتنگی نداریم، از این خبرها نیست. ‌

آنچه گذشت و این حرف‌ها. ‌

بزرگ‌ترین مشکل همیشه این بوده که سعی می‌کنم همه‌ی آدم‌ها رو بفهمم، کنارشون باشم و تا جایی که می‌تونم بهشون کمک کنم، ولی نوبت به خودم که می‌رسه یک صدایی توی مغزم بهم می‌گه «ببین تو خودت می‌تونی از پسش بربیای! لازم نیست بقیه بفهمن.» صدای احمقانه هم هیچوقت از بین نمی‌ره.

لازم می‌دونم در سالگرد مهسا ازتون بخوام این صفحه رو دنبال کنید. اولیویا سال‌هاست داستان زنان رو در تاریخ جمع‌آوری کرده و هر روز یکی‌شون رو به اشتراک می‌ذاره. فرقی نداره زن و مرد و دیگری، هر کسی باید با چنین ماجراهایی گوشه‌ی ذهنش آشنا باشه. ماجرای FannyAnn Eddy رو که خوندم از شجاعتش شگفت‌زده شدم و خجالت‌آور بود که تا الآن نمی‌شناختمش. این تاریخی که اینجا ارائه شده، تاریخ پنهانه و سرنخی می‌شه که اگه لازم دونستید دقیق‌تر وارد جزئیات تاریخی بشید که همیشه، به لطف زن‌ستیزی، قراره ازتون مخفی بشه. ‌

به یاد میارم. اینجام و همه‌چیز رو به یاد میارم و حافظه‌ام تاریخیه که زندگی‌اش کردم. قلبم می‌تپه و تا همیشه به این اصل معتقدم و بهش زنده‌ام. هیچ نقطه‌ی پایان و تاریخ انقضایی براش نیست. «مثل آرزوی آزادی و ‏مثل هر چیز که از ما نشانه‌ای دارد.» و «زندگی خواهیم کرد، حتی اگر زندگی ما را تنها بگذارد.» هنوز و هرروز، تا همیشه، «زن، زندگی، آزادی».

دفعه‌ی قبلی جوان دیدیون بهم ایده داد برای جستار، این‌بار این خانمی جرقه رو برام زد. ‌

یه چیزی به طرز شدیدی ناراحت و عصبی‌م می‌کنه. اینکه یه سری از آدم‌ها قضاوت‌های‌ بی‌رحمانه‌ای نسبت به خانواده‌های کشته‌شدگانِ به دست جمهوری اسلامی دارن. از تک‌تک قربانی‌‌های اعتراضات بگیر تا کولبرهای لب مرز و اقلیت‌های قومی و دینی بلوچستان تا جای‌جای ایران. اونم اینه که اون افراد خانواده‌ رو لایق ادامه‌ی امور زندگی‌شون نمی‌دونن. کسب و کار جدید راه نندازن. عمل زیبایی نکنن. عکسی از خودشون و خانواده‌شون به اشتراک نذارن. به دیدن دوست یا سفر نرن. بی‌رحمانه‌ترین کاری که می‌تونید بکنید اینه که وقیحانه همچین چیزهایی رو به زبون بیارید و قلب‌شون رو بیشتر بشکونید. خونم به جوش میاد. ناامیدم می‌کنن. هر کلمه‌ای‌ که از دهنتون در میاد قدرت این رو داره دل‌شون رو سر سوزنی تسکین بده اما تصمیم یه‌سری‌ها اینه که همه‌ی رفتار این عزیز‌ها رو زیر نظر بگیرن و کلماتی رو با بدجنسی و بی‌شرفی تمام بیان کنن. کاش هیچوقت داغ نبینید تا نفهمید ادامه دادن زندگی و جنگیدن هر روزه‌ی اینکه بتونن دووم بیارن تا یاد عزیزشون رو زنده نگه دارن یعنی چی. بعضی‌ها هنوز متوجه نشدن که عزاداری ایرانی‌ دیگه روضه خوندن و گل مالوندن به سر نیست، ایستادگیه. این یه اجباره و اونا حق‌شو دارن به روش خودشون پیش برن.