حـرف‌هایِ‌مَــــهاٰ

‏ناراحتم که دیگه واست ناراحت نیستم.

یه جاهایی بعدِ چندبار شکست خوردن، دیگه نمی‌ترسی از تنها شدن… ترس، جاشو می‌ده به بی‌تفاوتی.

بزرگ شدن اینجوریه که اتفاقات زندگی رو صرفا یک مشکل نمیبینی،همه این‌ها چالش ‌هایی هستن که بعد از گذروندن اونها خودت رو میسنجی و با خود قبل این چالش مقایسه میکنی و چه کیفی داره وقتی چالش رو پشت سر گذاشتی، با ورژن بهتری از خودت روبرو میشی.

دیگه چیزی نمی‌نویسم که کسی بخواد تفسیرش کنه. نه اشاره‌ای، نه کنایه‌ای، نه حتی توضیحی. نه عشق، نه خستگی، نه دلگیری... همه‌شو جمع کردم. اگه چیزی نوشتم، فقط واسه خودمه؛ نه واسه تأثیر گذاشتن روی کسی، نه برای فهموندن چیزی به هیچ‌کس.

"قبل‌ترها با هر چیزی اشکم درمی‌اومد... اما الان؟ یه عالمه چیز هست که دلمو می‌لرزونه، ولی فقط ساکت نگاشون می‌کنم و می‌گذرم. فکر کنم این اسمش قویه."

ما آدما خیلی عجیبیم از محبت های یکی فرار میکنیم، خودمونو پرت میکنیم زیر غرور یکی دیگه.

بزرگ شدم و صبورتر؛ و این را از غم هایی که دیگر گریه نمیشوند می‌فهمم...

پر شده بود از حرف هایی که به زبان آوردن‌شان دیگر چیزی را تغییر نمیداد...

عزیزم، دنبال من تو فالوراش نگرد، من تو ذهنشم، مثل یه فکری که هیچ‌وقت پاک نمی‌شه.

آدم بالغ حرف میزنه و با برداشت‌های ذهنیش زندگی نميكنه!

بی‌تکلف بودنم با تو، انتخاب دلمه نه از ناآگاهی، از علاقه.

در حال خداحافظی کردن با نسخه‌ای که به بعضیا اهمیت میداد.

تنها نمیمونی، ادمای خوب دنیا هم تموم نشدن ، فقط از یه جا به بعد تصمیم میگیری که هرچقدر هم ادمایه خوبی رو دورت داری بازم یه مرز بین خودت و اونا بزاری، بعدا میفهمی به نفعته.

اهمیت نده به چیزایی که نمیتونی کنترلشون کنی، فقط روی شاد بودنت تمرکز کن.

روح من زیبا بود، اما تو در آن رنج کاشتی.

فرقی نداره کی هستی و چقدر قوی ای؛ دیر یا زود با چیزی مواجه میشی که از کنترل تو خارجه.