مگه تموم عمر چندتا مُرداده؟

یادش بخیر یه شب‌هایی اینجا نامه داشتیم و من بیشتر اینجا می‌نوشتم.

Veil of shadows | 2026

هفت کتاب درخشان از ژانرهای مختلف که شاید بیشتر ما ایرانی‌ها نخونده باشیم.📚✨ بریم سراغ کتاب‌ها…📖☕️

.⋆.marker

یازده نفر اینو سیو کردن هرکدومتون خوند اینو بیاد درباره‌ش حرف بزنیم.😭

مجموعه‌ی دو جلدی هزار و یک خشم رو من خیلی دوست دارم.⭐️ به هزار و یک دلیل که چندتاشون رو اینجا می‌گم؛اولی‌ش اینه که نویسنده‌ی این کتاب رنی عهدیه‌،عروس یک خانواده ایرانی در خارج از کشور بوده و وقتی یه سفر به ایران میاد یک تابلو مرتبط به شهرزاد میبینه و اون‌قدر درگیر داستانش می‌شه که کلی تحقیقات درباره‌ش می‌کنه و در نهایت این کتاب رو می‌نویسه. این مجموعه‌ی دوجلدی یه اقتباس آزاد از قصه‌ی شهرزادِ هزار و یک‌شبه،خیلی متعهد به قصه‌هایی نبوده که شهرزاد گفته بلکه به‌جاش داستان خود شهرزاد و ملک جوان‌بخت رو تحت پوشش قرار داده و به عشقی میان اون‌ها پرداخته که واقعا ۱۰/۱۰. این رو هم اضافه کنم که این کتاب حالت فانتزی هم داره چون نیروهای خارج از انسان به کمک‌شون میان و موثرن در قصه و خیلی به پیش‌روی جالبِ داستان کمک می‌کنن و واقعا داستان رو عزیزتر می‌کنن.در نهایت این کتاب برای علاقمندان به داستان و عاشقانه و فانتزی‌ها بی‌نظیره.(😭) واقعا توصیه‌ش می‌کنم.

👁️ ازتون می‌خوام با فُروارد کردن این پیام داخل چنلتون، یک فیـلم / کت‍ـاب / بنـد (خواننده) بهم معرفی کنید که کمتر بهش توجه کرده یا در موردش گفته. در موردش کلی توضیح بدید و اسپم کنید. دوست دارم ساید nerd ‍تون رو ببینم. 🍒

Eddie Munson’s place🥤🎸

https://t.me/Augustforeverr/14414 من اینو خیلی دوست داشتم، و به نظرم خیلی قشنگ بود و همینطورانیمیشن جابه جاشده اسم انگلیسیش رو یادم نمیاد

نه.😭 انیمیشن و انیمه کم دیدم کلا.😭

انیمشین هاپِرز رو دیدی؟

سلام سلام من همه فیلمارو از سیمبا،دیجی موویز و مووی‌لیکس می‌بینم.

سلام وقت بخیر میشه بگین این فیلم ها رو از کجا دان کردین؟

بچها یادتونه از چندم خرداد اینترنتا برگشت؟ میشه بهم بگین اگر یادتونه؟ به دایرکت چنل بفرستید.😭

عزیزانم تبلیغات اینجا باز شده. https://t.me/tablighatemaaa می‌تونید چک کنید و پیام بدید.⭐️

یک روز که دیر و بعید نیست شروع می‌کنم به فعالیت در یوتوب قول می‌دم قول.

   🎬 ﹙Hamnet ﹚ وقتی همنت می‌میرد و هملت متولد می‌شود. راستش خیلی از فیلم‌هایی که درباره‌ی سوگ ساخته می‌شن، سعی می‌کنن با موسیقی غمگین و چندتا صحنه‌ی احساسی اشکت رو در بیارن. Hamnet اما مسیر متفاوتی رو انتخاب می‌کنه. این فیلم بیشتر از اینکه بخواد غم رو بهت نشان بده، مجبورت می‌کنه مدتی باهاش زندگی کنی و عین اگنس مسیر سوگ تا برگشت به زندگی رو طی کنی!

فیلم سراغ خانواده‌ی ویلیام شکسپیر می‌ره، اما برخلاف چیزی که از یک فیلم درباره‌ی شکسپیر انتظار داریم، تمرکزش روی خود شکسپیر نیست؛ بلکه روی همسرش اگنس و فقدانیه که زندگی این خانواده رو از هم می‌پاشه. فیلم روایت می‌کنه که مرگ پسر یازده‌ ساله‌ی اون‌ها، همنت، چطوری به زخمی تبدیل می‌شه که سال‌ها بعد در دل نمایشنامه‌ی «هملت» انعکاس پیدا می‌کنه. بزرگ‌ترین نقطه‌ی قوت Hamnet اینه که سوگ رو به یک اتفاق ناگهانی تقلیل نمی‌ده. توی خیلی از فیلم‌ها مرگ، نقطه‌ی اوجه؛ اما اینجا مرگ تازه آغاز داستانه. فیلم بیشتر به این می‌پردازه که آدم‌ها بعد از فاجعه چه شکلی زندگی می‌کنن. چطور از خواب بیدار می‌شن، چطور غذا می‌خورن، چطور به اتاقی نگاه می‌کنن که یه نفر دیگه توش نیست و همین جزئیات ساده‌ست که به واقعیت نزدیک‌تره. ما یهویی پرت نمی‌شیم تو زندگی‌ای که یه نفر از دست رفته. ما با اگنس، ویلیام شکسپیر و بچه‌هاشون زندگی می‌کنیم و درست سر بزنگاه عین اگنس، همنت رو از دست میدیم و غمگین می‌شیم و هم مسیر با اگنس می‌شیم. درکل Hamnet برای من فیلمی درباره‌ی شکسپیر نبود. حتی درباره‌ی مرگ هم نبود. درباره‌ی جای خالی آدم‌ها بود. درباره‌ی این حقیقت تلخ که بعضی فقدان‌ها هیچ‌وقت جبران نمی‌شن و فقط یاد می‌گیری باهاشون زندگی کنی. بعد از دیدن Hamnet مدام به این فکر می‌کردم که چقدر از آدم‌های معمولی تاریخ رو فراموش کردیم. ما اسم پادشاه‌ها، نویسنده‌ها و فرمانده‌ها رو حفظ کردیم. اما چند نفر اسم مادرهای اون‌ها رو می‌دونن؟ چند نفر اسم بچه‌هایی رو می‌دونن که قبل از بزرگ شدن مردن؟ همنت یکی از همون آدم‌هاست؛ پسری که اگر پدرش شکسپیر نبود، احتمالاً هیچ‌وقت اسمش به ما نمی‌رسید. اما از یه طرف دیگه، شاید همین هم نشون می‌ده که هنر چه قدرت عجیبی داره. یه بچه‌ی یازده ساله چهارصد سال پیش زندگی کرده، مرده و فراموش شده. ولی امروز هنوز داریم درباره‌ش حرف می‌زنیم. خیلی از آدم‌ها آرزو دارن جاودانه بشن و همنت بدون اینکه خودش بدونه، به شکلی که الان هست جاودانه شد. بعد از دیدن Hamnet یاد Fourth of July افتادم. سوفیان این آهنگ رو بعد از مرگ مادرش نوشت. کل آهنگ یه گفت‌وگوی خیالی بین خودش و مادرشه؛ گفت‌وگویی که دیگه هیچ‌وقت نمی‌تونه در واقعیت اتفاق بیفته. به نظرم Hamnet هم یه جور گفت‌وگوی خیالیه. ما نمی‌دونیم ان هتوی بعد از مرگ پسرش چی فکر می‌کرد. نمی‌دونیم شکسپیر چطور عزاداری کرد. نمی‌دونیم همنت اصلاً چه شخصیتی داشت. تاریخ هیچ‌ کدوم از اینا رو ثبت نکرده. اما مگی اوفارل چهارصد سال بعد اومده و بین تمام اون سکوت‌ها و جاهای خالی، یک داستان ساخته. درست مثل کاری که آدم‌ها بعد از مرگ عزیزاشون انجام می‌دن؛ مدام سعی می‌کنن مکالمه‌ای رو ادامه بدن که ناتمام مونده. برای همین Hamnet هیچ‌وقت برای من درباره‌ی مرگ نبود. درباره‌ی فراموش نشدن بود. درباره‌ی اینکه بعضی آدم‌ها می‌رن، اما ما تا آخر عمر داریم داستانشون رو برای خودمون تعریف می‌کنیم.