『هِنگٰام‌شَبۡ』

❊'تماٰم‌روزنگاٰه‌من‌به‌چشم‌هاٰیِ زندگیم‌خیره‌گشته‌بود...

❊'امیدواٰرم‌رنجی‌نکشی‌عزیزم‌ واگرمجبوربه‌کشیدن‌رنجی‌بودی براٰت‌قاٰبل‌التیاٰم‌باشه. امیدواٰرم‌آدم‌هاٰیی‌روداٰشته‌باٰشی‌که‌بتونی باٰخیاٰل‌راحت‌وبدون‌ترس‌ازقضاٰوت‌ ازرنجت‌براٰشون‌صحبت‌کنی. امیدواٰرم‌رنج، توروخونه‌ی‌خودش‌نبینه‌ونمونه...

نشستم #انیمیشن «عروسِ مردگاٰن» رو پس از ۱۵ سال دوباٰره دیدم و خب یکباٰر دیگه گریه کردم اما اینباٰر درک بهتری از دیالوگها داشتم. سناریو برای دوراٰن کودکی ملموس نبود و همزاد پنداٰری با امیلی وقتی که فقط ده ساله بودیم، ناممکن! اماٰ امروز عمیقا به اَکت صورتِ امیلی، به صداٰش، به تنِ نحیف و زیبا، پاهای مینیاتوریِ کشیده‌ش و نگاهِ امیدوارش به ویکتور، دقت کردم… لحظه‌ای که همه‌ی وجودش یک مشت پروانه شد تا از نکبتِ گورستان و زندگیِ تلخ و تقدیرِ سختش رها بشه، خیال کردم قصه‌ی امیلی، قصه‌ی دور و عجیبی نیست! کاش هر قلبِ مُرده‌ای در نهایت مُشتی پروانه شه…

❊'وقتی‌کسی‌حرف‌ازرفتن‌میزند مدت‌هاٰست‌رفته فقط‌می‌خواٰهدمطمئن‌شود چیزی‌ازخودش‌درشماٰجاٰنگذاٰشته‌باٰشد...

❊'غیر از خودماٰن به هر سمتی دویدیم، غربت بود...

❊'هرچی‌سنم‌بالاترميره‌درك‌ميكنم چرا‌بعضى‌ازمردم‌يه‌دفعه‌ناپديدميشن‌و یه‌زندگى‌شخصى‌وساكت‌روانتخاب‌ميكنن...!

❊'احواٰلاٰت‌پاٰییز🍊

❊'پاٰییزراٰ به‌دوشِ‌این‌روزهاٰاضاٰفه‌کرده‌اند حاٰلا‌آسماٰن آن‌قدرپاٰیین‌آمده که‌سقف، به‌شاٰنه‌هاٰیم‌سنگینی‌می‌کند...

❊'آدم‌هاٰروازروی‌کاٰرهاٰیی‌که‌انجاٰم‌می‌دن‌ می‌شه‌شناٰخت، نه‌ازروی‌حرف‌هاٰیی‌که‌می‌زنن...