دیوار اشعار من

گوشه ای از شب شعر دیشب

کسی که در هوس نرگس خمار تو بود کسی که لاله‌‌جگر بود و سوخت، من بودم تو آن عزیز خوش‌اقبالِ شهر ما بودی کسی که بخت خودش را فروخت، من بودم

میان این همه عاقل، یکی دیوانه من بودم به دور شمع روی تو، چنان پروانه من بودم شبی با تو سخن گفتم، که شاید کم شود دردم مرا نشناختی، اما همان بیگانه من بودم

همیشه قمری بی‌آشیانه من بودم برای سنگ پران‌ها نشانه من بودم درانتظار نشسته برای دیدن‌ تو رفیق دائمی بام خانه من بودم

برای اینکه غمت را به خاک بسپاری همیشه مدفن غم‌های تازه من بودم چنان به سوگ نشستم که بی تو آدم نه! قطار حامل صدها جنازه من بودم

سرگشته میان کهکشان من بودم مابین زمین و آسمان من بودم پیش از دیدار رویت ای خورشیدم! گمراه‌ترین مرد جهان من بودم

مشت خونین گواه بر این است؛ مرد زخمی مست من بودم آنکه دیشب درون آیینه تکه تکه شکست من بودم!

مغرور، شکسته، سنگدل، احساسی مجموع تضاد عالمی من بودم صد چهره شدم، یکی پسندت بشود... بسیار بقیه و کمی من بودم.‌

میانِ این تبسم‌ها لبِ بی‌خنده من بودم جوانی ناامید و خسته از آینده من بودم به هر سو رفتم این دنیا جوابم کرد و آخر هم کسی که از قطار آرزو جا مانده من بودم

با گریه روی نعشِ خود آوار، من بودم از حفره‌حفره زخم‌ها سرشار، من بودم پا زد به قلبم، بعد از آن راه خودش را رفت سنگی میانِ جاده‌‌ها انگار من بودم...

آنکس که با هر قطره‌ی اشک‌ات کنارت بود من بودم خود را به سمتت میکشاند و بیقرارت بود من بودم با رفتنت دلتنگی و حسرت برایم ماند، میفهمی؟ با این وجود آنکه فقط چشم انتظارت بود من بودم

کنارِ شانه‌ی تو، اشتباه من بودم غریب و زخمی و بی‌سرپناه، من بودم تو آن مسافر صحرا که رد شد از چشمم همیشه یوسفِ در قعر چاه، من بودم

هر لحظه در آرزوی تو من بودم در وادی جستجوی تو من بودم هربار که آهِ آینه رنگ تو شد انگاره ی روبروی تو من بودم.

عاشقِ بی قرار، من بودم مرده‌ی بی مزار، من بودم عشقِ در قید وبند؛ محکوم است عشقِ بی بند و بار؛ من بودم

کسی که دل به کسی چون تو باخت من بودم کسی که با تو خودش را شناخت، من بودم کسی که از همهٔ خاطرات زندگی‌اش پس از حضور تو ویرانه ساخت من بودم

در دل شام تار من بودم با غمت یار غار من بودم آنکه دیوانه‌ی کسی می‌بود خسته‌ی روزگار من بودم

داغونم

بَندبَندم کن که من،مردِ جدایی نیستم... #صائب_تبریزی

جز تو یاری نگرفتیم و نخواهیم گرفت، بر همان عهد که بودیم، بر آنیم هنوز به امید تو شب خویش به پایان آریم آن جفا دیده که بودیم، همانیم هنوز‌ #ادیب_نیشابوری

°•🦋⃝⃡❥•°