«آبنبات هل دار »

تو رو به اندازه‌یِ قهوه تو هوایِ بارونی دوستدارم؛☕️🪄

به من گفت بیا به من گفت بِمان به من گفت بِخند به من گفت بِمیر آمدم خَندیدم ماندَم مُردَم

ناظم حکمت

با من بیا بنشین به روی شانه های بهار! ⸀ ☘️🕊˼

"تو همان قاصدکی بودی که یک‌روزی بی هوا به روی شونه‌ی خسته‌م نشست و زخم روی گونه‌ی خیسم رو آهسته بوسید. و من عاشقت شدم. بین انگشتام نگهت داشتم، فقط می‌خواستم ازت مراقبت کنم ولی انگاری زیاده روی کردم. تو بین دستام بال بال می‌زدی و من نمی‌خواستم که بری. ترسیده بودم پس بدون‌ اینکه کنترلی رو خودم داشته باشم، زیادی محکم نگهت داشتم. تویی رو که زیادی ظریف و شکننده بودی. کافکا

بوسیدمش، دیگر هراس نداشتم که جهان پایان یابد. من از جهان سهمم را گرفته بودم... _سیمین بهبهانی

_Rainy day ⛈️🌬

و چشمانت راز آتش است، و عشقت پیروزی آدمی‌ست، و آغوشت، اندك جائی برای زیستن اندك جائی برای مردن...

●احمدشاملو

از نکات قابل توجه در داستان های حماسی ایرانی که به آن برخوردم، نگاه عمیق فردوسی به زن و دادن میلِ پهلوانی به اوست، گرچه قهرمان بلامنازع شاهنامه،رستم است اما هم اوست که میوه ی عشق رودابه و زال است. شیوه ی برقراری رابطه ی این دو کاملا مدرن است، شبیه آن چیزی که درداستان خسرو و شیرین با آن مواجه می شویم. نه خورشید خواهم نه از ماه جفت مرا جفت او باید اندر نهفت ببالای من پور سامست زال ابا بازوی شیر و با کتف و یال گرش پیر خوانی همی یا جوان مرا او بجای تن است و روان قسمتی از پاسخ رودابه با پدرش مهراب کابلی. برخلاف آنچه در داستان «لیلی و مجنون» می خوانیم، زال به خواسته دلش می رسد و پدر نیز مجاب می شود. عشق ننگ نیست و تنها مانع نسبت داشتن با ضحاکیان است و بس و از طرف مقابل نسبت پهلوانی و مخالفت ابتدایی منوچهر. همه این موارد با درایت و بی خون و خونریزی حل می شود و معشوقه به کام.

بیست و پنجم اردیبهشت روز بزرگداشت فردوسی گرامی باد.