Saved Messages

محبوبِ دور از من؛ به گورستان که می‌روی چه می‌بینی؟ من، اجتماعی بزرگ از حسرت می‌بینم. آدم‌هایی که رفته‌اند، با کوله‌باری از حسرت‌ها. گورستان، دریای حسرت است. کوهستان حسرت است. و ما آدم‌های سالم و زندهٔ در شهر، کوهنوردانی هستیم که بار و بندیل خود را بستیم و در دامنهٔ کوه به سوی قله در حرکتیم. آن‌قدر می‌رویم تا خودمان هم جزئی از کوهستان می‌شویم. آن‌قدر پارو می‌زنیم، تا خودمان هم جزئی از دریا می‌شویم. این مدت که برایت نامه ننوشته‌ام، غرق در حسرت‌هایم بوده‌ام. به نداشته‌هایم، به نرسیدن‌هایم فکر می‌کردم. می‌گفتم شاید لازم باشد، از این به بعد، در نامه‌هایم، بیش‌تر از حسرت‌ها بنویسم. از حسرت‌هایی عمیق، تا حسرت‌هایی ساده و سطحی. شاید به تک‌تک‌شان بخندی اما و اما و اما، بدان که تک ‌تک حسرت‌هایی که یک سرشان هم به تو ختم می‌شوند، برای من باارزش و محترم و مقدس‌اند. اهل نصیحت کردن نیستم، ولی بگذار توصیه‌ای به تو کنم. عزیزِ من، بدان و اگر روزی صاحب فرزند شدی، به فرزندت هم بیاموز که به حسرت هیچ‌کس نخندند. هرقدر مسخره. هرقدر کوچک، هرقدر سبک. مهربانِ من، به وزن حسرت‌هایم نخند زیرا وزن خودت برای من زیر سوال می‌رود. و این مرا ناراحت می‌کند. از خودم متنفرم می‌کند. این‌گونه به تو بگویم که تمام آرزوها و حسرت‌های من را اگر در یک کفهٔ ترازو بگذاری و وصالت در کفهٔ دیگر، تو در تمام حالات و زمان‌ها، سنگین‌تر می‌شوی. به تو برسم، به تمام آرزوهایم رسیده‌ام. تو صدی، تو باشی نود هم پیش من است. تو هزاری، تو باشی نهصد و نود و نه هم پیش من است، تو بی‌نهایتی، تو باشی بی‌نهایت منهای کوچک‌ترین ذرهٔ عالم هم برای من است.

داستان دست‌ها.

هیچ‌کس این‌جا نمی‌ماند به پای هیچ‌کس.

عزیزِ من؛ جایی نوشته بود «در میان این همه تاریکی چه چیز ناجی شما شده؟» پیش از جواب، به سوال فکر کردم. در تاریکی هستم؟ مگر زندگی همین روشن و تاریکی نیست عزیزِ من؟ مگر عسر و یسر به هم رنگ معنا نمی‌پاشند؟ نمی‌دانم. اما این را می‌دانم اگر در تاریکی باشم، همین تاریکی ناجی من است. در روشنی، همین نور ناجی من است. در زندگی، همین زندگی ناجی من است. برایت نوشته بودم رنج‌های ما به زندگی‌ معنی می‌دهند، بزرگ‌مان می‌کنند. می‌خواهم زندگی کنم، با تو. در تاریکی، در روشنی، فرقی نمی‌کند، با هم گذر می‌کنیم، از تاریکی، از روشنی. می‌خواهم زندگی کنم، بی‌تو؟ حرفی نیست. تسلیم. زندگی می‌کنم.

عزیزِ من؛ جایی نوشته بود «در میان این همه تاریکی چه چیز ناجی شما شده؟» پیش از جواب، به سوال فکر کردم. در تاریکی هستم؟ مگر زندگی همین روشن و تاریکی نیست عزیزِ من؟ مگر عسر و یسر به هم رنگ معنا نمی‌پاشند؟ نمی‌دانم. اما این را می‌دانم اگر در تاریکی باشم، همین تاریکی ناجی من است. در روشنی، همین نور ناجی من است. در زندگی، همین زندگی ناجی من است. برایت نوشته بودم رنج‌های ما به زندگی‌ معنی می‌دهند، بزرگ‌مان می‌کنند. می‌خواهم زندگی کنم، با تو. در تاریکی، در روشنی، فرقی نمی‌کند، با هم گذر می‌کنیم، از تاریکی، از روشنی. می‌خواهم زندگی کنم، بی‌تو؟ حرفی نیست. تسلیم. زندگی می‌کنم.

کاش فردا دنیا به آخر می‌رسید. آنگاه شتابان سوار آخرین قطار می‌شدم و در خانه‌ات را می‌کوبیدم و به تو می‌گفتم با من بیا. دیگر می‌توانیم بدون ترس و احتیاط به یک‌دیگر عشق بورزیم، چون فردا دنیا به آخر می‌رسد.

همهٔ دوستت‌هایی که دارم مالِ تو.

همهٔ دوستت‌هایی که دارم مالِ تو.

قبلاً می‌توانستم سر به هوا و بی‌خیال و بی‌تفاوت باشم، زیرا چیز باارزشی نداشتم که از دست بدهم. ولی حالا تا آخر عمر نگرانی بزرگی دارم. وقتی از من دور هستی همه‌اش در فکر ماشین‌هایی هستم که ممکن است با تو تصادف کنند یا تابلوهای آگهی که ممکن است روی سرت بیفتند یا میکروب‌های وحشتناکی که شاید غفلتاً خورده باشی. آرامش فکری برای همیشه از وجود من رخت بربسته است. اما به هرحال دیگر آرامش صرف برای من چندان مهم نیست. تو را به خدا زود زود زود خوب‌شو. می‌خواهم کنارم باشی.

*/بهم بگو دردم رو بروز بدم،بگو که خواهان حُزن منی.

از همه جز تو فارغ.

جنگ با واقعیات یا تکیه بر خیالات؟!

من آن خشمی بودم که بروز داده نمی‌شد. آن کلماتی بودم که به زبان نمی‌آمد.‌ آن نگاهی بودم که از شرم دزدیده می‌شد. آن احساسی بودم که از حیا ابراز نمی‌شد. من؛ مجموعه‌ی ناگفتنی‌ها و ناممکنی‌ها بودم.

برای من که صدای تپش‌های قلب کوچک و مهربانت تو را بارها و بارها از نزدیک حس کرده و شنیده بودم، باور این که تو هم می‌توانی چنین بی‌رحم باشی سخت و جانکاه بود.