ناز

یه‌سری دوستا مثل الکل‌ن. به هم که میرسیم‌ تنها توصیه برای کارامون اینه که "مست بودیم حاجی"!

ایران زندگی کردن اینطوریه که شما خواستی الکی الکی هم ناراحت باش، چون تا دقایقی بعد حتما دلیلی براش پیدا میشه.

دلم‌ می‌خواد روی برگه آچار، بزرگ بنویسم NEMET و درست بچسبونم وسط پیشونیم، برای تایمی که بیرون میرم.

فقط یه دختره که میتونه با دوستش به مدت چهارساعت با تیتر « پسرا چرا اینطوری‌ان آخه؟ » حرف بزنن و تهش با کلی فش و فرو کردن چیزی در دهان مذکرا، بحث رو خاتمه بدن.

ته همه روابط و افکارم یه « خب که چی » چنبره زده که باعث میشه قاطع بگم بیخیال خودمو و خودت و خودشو و بابا اصلا همه چی!

خدا اگه راست می گفت که خودش میومد تو ایران زندگی میکرد، نه اینکه خونه‌ش تو عربستان باشه.

دیروز ازم پرسید بهتری؟ گفتم نمی‌خوام به حالم فکر کنم. احساس می‌کنم این‌طوری حال بهتری دارم.

اگر دانش‌آموز هستین این پیام رو خوب بخونید و به پدر و مادراتون هم نشون بدین.

مااااااادرمونو با اسلام گاییدید

دوجای زندگیمو با تموم توان دوییدم. یکی برای بغل گرفتن مامان وقتی از سرکار میاد، یکی صدای قل قل آب جوش و سر نرفتنش!

افسرده، غمگین، بیچاره و بدبخت به دنیا آمده‌ام.

در «اشکم دَم مشکمه » ترین حالت ممکن‌‌ام.

در حال حاضر ترجیح میدم برم وسط کوچه چادر مسافرتی بزنم، ولی امشب خونه نخوابم.

چهل‌وپنج دقیقه‌ست که نشستم روبه روی لپ‌تاپ و مامانم میگه چیشد؟ الکی میگم سایت منو میندازه بیرون، یکم دیگه دروغ بگم خودش منو از خونه میندازه بیرون.

دلم میخواد تا صبح از کنکور و کیری که توشه بگم.

دلم می‌خواد تا صبح از عشق بگم.

بخدا که همش زندگیم:

کاش کنکور بمیره.