مجلهٔ عسل طعم تلخ دارد.

اینکه الان ترم پنجمم و احتمالا دو سه‌ترم دیگه دانشگاه تموم می‌شه هم برای خودش معقوله جالبیه.

۲۰۲۳ واقعا سیرکی بود برای خودش. روابط انسانیم در بدترین حالت ممکن بودن و سلامت روانم هم همینطور. خداروشکر از اون سال هم عبور کردیم و رسیدیم به بگایی‌های جدیدتر.

اینکه به این خط چشم می‌گفتم جالب واقعا بامزه‌ست.

حداقل مدرسه‌ای و کنکوری نیستم خدایاشکرت.

باورم نمی‌شه همه خوابید.

یک سردردی هم دارم که الان فقط عزرائیل می‌تونه نجاتم بده.❤️

آجیا جدی چجوری می‌تونید بخوابید تروخدا رازتون رو بهم بگید❤️

درست هم نمی‌شه‌‌ها. فقط گزینه‌های بدتر و بدترتر وجود دارن.

بی‌در و پیکرتر از جمهوری اسلامی می‌دونید چیه؟ ساعت خواب من.

می‌خوام قسمت آخر فصل دوم گود اومنز رو ببینم و بعد هم برم سراغ میزومونو و بعد هم برم سر ریواچ کردن تمام اپیزودها و سکانس‌هایی که تا اعماق وجود ناراحتم می‌کنن و بعد هم می‌خوام نمایشنامه سایکوسیس ۴:۴۸ رو از اول بخونم و بعد کتاب ما یک نفر رو می‌خونم و بعد هم می‌رم سراغ جزوه داستان نویسی چون فروپاشیدن بدون امتحان که فایده نداره.

گاهی وقت‌ها فکر می‌کنم به اینکه مهم نیست چقدر همه‌چیز خوب باشه، همیشه قبل از خواب ترجیح می‌دم فردا صبح بیدار نشم

یه حسِ "نمی‌دونم دارم با زندگیم چیکار می‌کنم"ای دارم که از درون گاهی مثل آتشفشان روشن می‌شه و فوروان می‌کنه.

وقتی از خط‌چشم‌هایی که می‌کشم تعریف می‌کنن جدی خوشحال‌ترین می‌شم و گریه.

فیکسم کن.🫵🏽