مجلهٔ عسل طعم تلخ دارد.

باورم نمی‌شه همه خوابید.

یک سردردی هم دارم که الان فقط عزرائیل می‌تونه نجاتم بده.❤️

آجیا جدی چجوری می‌تونید بخوابید تروخدا رازتون رو بهم بگید❤️

درست هم نمی‌شه‌‌ها. فقط گزینه‌های بدتر و بدترتر وجود دارن.

بی‌در و پیکرتر از جمهوری اسلامی می‌دونید چیه؟ ساعت خواب من.

می‌خوام قسمت آخر فصل دوم گود اومنز رو ببینم و بعد هم برم سراغ میزومونو و بعد هم برم سر ریواچ کردن تمام اپیزودها و سکانس‌هایی که تا اعماق وجود ناراحتم می‌کنن و بعد هم می‌خوام نمایشنامه سایکوسیس ۴:۴۸ رو از اول بخونم و بعد کتاب ما یک نفر رو می‌خونم و بعد هم می‌رم سراغ جزوه داستان نویسی چون فروپاشیدن بدون امتحان که فایده نداره.

گاهی وقت‌ها فکر می‌کنم به اینکه مهم نیست چقدر همه‌چیز خوب باشه، همیشه قبل از خواب ترجیح می‌دم فردا صبح بیدار نشم

یه حسِ "نمی‌دونم دارم با زندگیم چیکار می‌کنم"ای دارم که از درون گاهی مثل آتشفشان روشن می‌شه و فوروان می‌کنه.

وقتی از خط‌چشم‌هایی که می‌کشم تعریف می‌کنن جدی خوشحال‌ترین می‌شم و گریه.

فیکسم کن.🫵🏽

نمی‌دونم چطور بگم که حق مطلب ادا شه و به اندازه کافی ملموس و شفاف و قابل درک باشه ولی بیشترین کاری که دارم می‌کنم نکشتن خودمه.❤️

و بله آرزو می‌کنم بخوابم و فردا بیدار نشم.

از ۲۴/۷ مضطرب بودن بدم میاد از اینکه حس کنم دارن تو دلم رخت می‌شورن بدم میاد از نگران بودن بابت هرچیزی بدم میاد

حالم از افسردگی بهم می‌خوره. از ED بدم میاد. از اورثینک کردن سر کوچک‌ترین و مسخره‌ترین چیزها خسته شدم. افکار خودکشی تمومی ندارن. فکر می‌کنی همه‌چیز گل و بلبل شده ولی به خودت میای و متوجه می‌شی صرفا بازه زمانی شیدایی بوده. دوباره همون آش و همون کاسه. تموم هم نمی‌شن.